Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13



  • rlyblue

    De midd3lbare schooltijd. Op school geen vrienden. Thuis alleen maar ruzie tussen mijn ouders en mijn broer. Ik voelde me compleet genegeerd in beide werelden. Dat waren 6 hele eenzame jaren waarin zelfdoding meer dan eens door mijn gedachte zwerfde. Hoe kwam ik er bovenop? Ik heb doorgemodderd tot ik mijn diploma had en het roer flink omgegooid toen ik ging studeren. Met veel tijd, moeite en (zelf)reflectie leerde ik weer de waarde van het leven in te zien.

  • Liefdedatbenjij

    Oei ik heb er meerdere!
    Maar de meest heftige periode was de openhartoperatie van mijn dochtertje, ze werd ook nog eens prematuur geboren.
    We hadden op dat moment ook nog een zoontje van 10 maanden, die heeft bij mijn moeder heeft moeten wonen voor 5 weken (hij mocht niet mee op de ic)!
    En het overlijden van mijn broer toen ik 18 jaar was.
    een jaar later overleed mijn beste vriendin waar ik 19 jaar mijn leven mee gedeeld heb plots.
    Zo kan ik nog wel meer heftige periodes opnoemen, maar Sommige dingen zijn beter op privé te houden.

    Hoe ik er mee om ben gegaan?

    Ik denk dat het enige wat je kan doen is doorgaan.

  • Debbyyy

    Op mijn 15e zijn er dingen gebeurd tegen mijn wil..
    Heb het heel lang weggestopt, ben voor mijn gevoel gevlucht.
    Tot het op mijn 20e helaas weer gebeurde. Ben toen in elkaar gestort waarna ik online in therapie ben gegaan omdat ik er moeilijk over kon praten.
    Uiteindelijk na een half jaar intensieve therapie kon ik erover praten en zag ik dat het niet mijn fout was. Nu heeft het een plekje in mijn verleden en heb ik er geen last meer van.

    Overigens lees ik hier hele heftige ervaringen. Wil jullie allemaal veel liefde sturen
    Mag ik jou dezelfde vraag stellen? Ga je op dit moment door een moeilijke periode?

  • Trotsemama<3

    ❤❤❤

  • MadelieVv

    Wat goed dat je er bovenop bent gekomen!

    Over je vraag. Ik weet het eigenlijk niet. Ik probeer kalm te blijven, maar als je geliefde aan iets lijdt dan wordt het al lastig. Je wil wat doen maar kan niets. Dat is soms zo lastig. Ik probeer lekker vrolijk door te gaan wanneer hij er is, maar wanneer hij de deur uit is heb je zoveel medelijden. Hij is ook niet iemand die zijn gevoelens met mij deelt. Hij geeft altijd aan dat het goed gaat en dat hij er wel mee door kan. Af en toe klaagt hij en dan breekt mijn hart. Waarschijnlijk zijn dat de momenten dat het echt niet gaat, want ik merk dat hij zijn verdriet niet laat blijken.

  • N-S

    Mijn angststoornis na de geboorte van mijn 2e kindje, nog steeds in therapie ervoor en elke dag is weer een gevecht met mezelf! Elke dag bang dat me iets overkomt, voornamelijk dat het mis is met mijn hart. Al bewezen dat alles goed is en gezond maar toch elke dag weer me gedachtes die van de ene gedachten naar de andere springen!
    Probeer positief te blijven en dat het door middel van de therapie langzaam wel stukken minder word.

  • Miepsss

    Gek he.. ik ken het ook.
    Vorig jaar begonnen, gevolgd door een burnout.. draad weer opgepakt, en dacht alles weer aan te kunnen..
    Nu zwanger van de 3e en BAM het is terug.. vreselijk gevoel!! Angst voor de angst is het bij mij..

  • N-S

    Het is verschrikkelijk, ik herken mezelf helemaal niet meer zins ik deze angst heb.
    Elke dag hoop ik ook dat het straks ineens weg is, want nog jaren zo leven is niet leuk meer! Bij mij kwam het na de bevalling van onze 2e, alsof die hormonen al het werk deden ik dacht eerst misschien is het wel de 9 maanden op en de 9 maanden af maar ze is inmiddels al bijna 14 maanden en het is er nog steeds dus helaas..

  • Miepsss

    Heb je er al wel eens therapie voor gehad??
    Ik praat er veel over met mensen om mij heen.. dat helpt mij ook wel heel goed!

  • N-S

    Ik loop nu bij psyQ voor een behandeling, mij is verteld dat het super goed te behandelen is met de gedrags therapie die ik krijg dus ben heel benieuwd wat de komende sessies gaan doen aangezien ik pas net begonnen ben! Ik Heb 3 jaar geleden al intern gezeten voor ptss, 2 weken lang en daar was ik binnen die 2 weken ook echt helemaal vanaf dus ik heb goede hoop dat dit ook positief zal uitpakken.

  • Miepsss

    Ik heb 20 september mijn intake.. inderdaad ook voor gedragstherapie.. zo benieuwd

  • Vlindermoeder

    Ik weet precies hoe je je voelt! Het is zwaar hè?! Ik wil zo graag tegen je zeggen dat het goed gaat komen, maar bij mij blijft het altijd een 'zwakke plek'.

  • N-S

    Ik wist niet wat me overkwam toen ik me voor de eerste keer ‘anders’ voelde, paniek aanvallen kreeg en angst had om in slaap te vallen bang zijn om niet meer wakker te worden. Aventoe denk ik mens doe is normaal, je bent gezond je praat het jezelf aan maar dan neemt de angst weer de leiding.. Het is zeker zwaar, ik hoop voor ons dat we ons op een dag weer de oude mogen voelen en dat we dit achter ons kunnen laten, maar net wat je zegt ik ben bang dat dit een zwakke plek blijft!

  • MamavanMilo

    Ik heb daar ook jarenlang last van gehad!
    Ontzettend bang om dood te gaan, etc.
    Tijdens het werk denken een hartaanval te hebben. Echt vreselijk.
    Maaar hier blijf je echt niet je hele leven last van houden. Hou dat aub in je hoofd!
    Laat je controleren op vitamines, en probeer zo gezond mogelijk te leven.
    Zelfs koffie en cola, etc maakte het bij mij erger.

  • N-S

    Ik dacht vandaag dat ik gek werd, na een koffie een heel onrustig gevoel steken bij het hart etc, ik dacht dit kan toch niet aan de koffie liggen maar nu jij het zegt.. dus wel!
    Ik hoop zo dat ik hier straks vanaf ben want het kwam uit het niets, voor zover we hebben gezien ben ik helemaal gezond! Ik heb wel wat bloed armoede en vitamine D te kort maar daar slik ik nu inmiddels iets voor.
    Het beinvloed je leven gewoon enorm en buiten het feit om dat ik pas 26 ben (geeft natuurlijk geen garantie) ben ik gewoon gezond en is er nooit wat voorgevallen aan dit verhaal, hoop maar dat ik over een jaartje heel anders terug kijk op dit verhaal!

  • MamavanMilo

    Je komt hier écht vanaf!
    Probeer op dat soort momenten rustig te blijven.
    En probeer ineens geheel wat anders te doen.
    Dus stel je hebt het of voelt het opkomen.. ga ineens random een lied zingen.
    Of bedenk hoe de dochters van maxima en Willem nou ook alweer heten.. weet ik het.
    Het is namelijk iets in je hersenen wat het alleen maar erger maakt.
    Het gekke is dat ik ook echt altijd dacht van: huh maar luister.. ik voél iets en dáárom raak ik in paniek.
    Maar dat is het dus niet. Het zijn oprecht je hersenen die je voor de gek houden.

  • bloempies

    Toen ik 10 was en mijn vader een hartinfarct had en zijn schizofrenie heel erg uitbloeide.. (zat er altijd al wel een beetje toen zij hem leerde kennen, maar nooit zo doorgehad al die tijd toen zei mn moeder achteraf.) Hem gekke dingen zien doen. Vanaf mijn 12e zie ik hem niet meer, heel zelden contact via fb een berichtje mer hoe het gaat. Toen die tijd nooit echt iets ermee gedaan, was altijd de nuchterste die erover dacht. En bij mezelf zoiets had van het kan altijd erger.. Tot vorig jaar in mijn opleiding de GGZ kant heel diep ging, toen heb ik er problemen mee gehad. Angst en paniek aanvallen, bang het zelf ooit te krijgen/hebben en mijn zoontje & vriend daarmee dezelfde pijn te doen als wat ik toen heb gehad. Toen erover gepraat met de POH, steun van vriend/familie etc, nu bijna geen last meer van. Op sommige momenten is de angst er nog wel. En laatst er erg last van gehad in begin zwangerschap, met vragen in me hoofd zoals: Wat nou als ik het wel straks krijg, dan zijn er 2 kindjes die ik pijn doe, welke ik dan misschien niet meer zie etc..

  • Rainbowafterstorm

    Verliezen van mijn zoontje tijdens de zwangerschap vorig jaar.

  • Peepah

    Toen ik na een verkeersongeval weer moest leren lopen, ik eigenwijs genoeg was en keihard op mijn hoofd ben gevallen dat ik ook weer opnieuw moest leren lezen. Hoewel de weg naar mijn zwangerschap ook wel wat heftige momenten kende, met een bbz, gescheurde eileider, 2 miskramen. Uiteindelijk tijdens de zwangerschap 4 crematies gehad en een familielid opgenomen ivm suïcide, inclusief de hormonen was het een heftige periode waarbij ik de zorg van veel mensen op mij kreeg, immers was ik altijd vrij.

    Ik denk dat ik ergens nog een klap zal krijgen als de rust wederkeerd. Mijn uitlaatklep is sporten.

  • Ckp

    Vorig jaar feb/maart, eerste keer moeder worden van een prachtige dochter met ernstige hartafwijking en 6 dagen later haar moeten laten gaan.. diep dal waar ik nog niet helemaal uit ben maar de twee mannen (tweeling) in mijn leven die erbij zijn gekomen maken een hoop goed.

  • Vlindermoeder

    Het overlijden van onze zoons (al heeft dat ook veel gebracht) en mijn depressie + burn-out.

  • Slna

    De eetstoornis van me zusje, mijn eigen eetstoornis interne opname 6 maanden en depressie ruim 4 jaar, moeder 2x depressief, vader dubbele longembolie en trombose, kinderwens ivf.

    Heb in therapie gezeten was heel hard werken, ben trots waar ik nu sta. Nu nog therapie oa voor het fertiliteit traject en wat persoonlijke issues. Geen seconde spijt en zou alles zo over doen maakt je sterker 😘

  • mamavan3zonenen1dochter

    Mijn gevecht tegen anorexia. Therapie van mijn 14e tot 22e.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50