Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10



  • Dazielle13

    Mijn zwaarste periode was als tiener vanaf een jaar of 13. Was heel alleen, eenzaam, zat niet lekker in mijn vel. Op school liep het wel, maar achter mijn rug om veel geroddel over mij, geen echte vrienden, dus ook hier was ik veel alleen en eenzaam. Thuis was mijn moeder niet goed. Had heel veel pijn, kon niks. Met geluk zagen we haar ene uurtje per dag omdat ze door de pijn helemaal niks kon. Stiefvader... tjah laten we het erop houden dat ik en mijn broertje niet wisten hoe snel we boven moesten komen als hij thuis kwam van werk en met eten aten we altijd in stilte. Niet echt ene plek om op dat moment te kunnen vertellen hoe ik mij voelde en ik wilde mijn moeder daar al helemaal niet mee lastig vallen. Die was al zo ziek door de pijn en ik was bang dat dat zij ook zou overlijden (vader overleden aan kanker toen ik 8 was). Omgeving kon ik ook niet echt op terugvallen. weinig contacten met familie, wel ene oma, maar om die nou lastig te vallen met dit soort dingen, deed ik ook niet. Daar kwam ik om fe voel te ontvluchten, dus daar wilde ik niet aan alles denken. Tussendoor ook nog een aanvarong met ene kennis van de familie die zijn handen niet thuis kon houden waardoor ik me nog verder terugtrok.
    Ik was ik vooral eenzaam en alleen en met regelmaat mezelf aangetroffen bij het spoor waar we vlakbij woonden. Hoopte iedere avond dat ik kon gaan slapen en dat alles voorbij was.

    Pas toen ik 16 was door de opleiding verpleegkunde erachter gekomen dat het helemaal niet zo normaal was wat ik voelde en dat ik depressief was. Ben meer naar mensen toegegaan, meer naar klasgenoten toegetrokken(met wie ik gelukkig beter kon vinden dan op de middelbare school) en ook thuis wat vaker bij de familie en het gezin gezeten zodat ik toch wat meer onder de mensen was en mezelf niet meer zoveel op sloot. We wisten wat mijn moeder had en die was sinds dat jaar eindelijk goed ingesteld op medicijnen waardoor ook zij weer deel was van het gezin. Ging wandelen, kon op een dag uren wandelen. Ben gaan werken met ouderen zodat ik er sowieso uit zou moeten en altijd wat aanspraak had. Uiteindelijk er uit het diepste zal gekomen. Maar ben me pas echt beter gaan voelen toen ik met 21 bij ggz terecht kwam voor de dagbehandeling in groepstherapie met andere jongeren. Ik kreeg officieel de diagnose depressie en kreeg hulp. Pas sindsdien gaat het echt beter en kan ik zeggen dat ik echt erover heen ben. Nog altijd weet ik grote stukken van mijn middelbare schooltijd niet meer te herinneren, maar dat heb ik losgelaten en geaccepteerd. De situatie was niet anders. Ik ben er veel sterker uirgekomen met veel ervaring en kennis over mezelf die anderen pas jaren later zullen krijgen of misschien zelfs we nooit. Maar ik ben ben er goed uitgekomen uiteindelijk en data ging het om

  • Myrtheflower

    Heel knap, je mag best trots zijn op waar je nu staat!

  • Happymommy12

    Gister erachter gekomen dat hij mij en zijn familie en mijn familie voor de gek heeft gehouden en naast mij al die tijd een vriendin had. Je gaat je afvragen op welke momenten die heeft kunnen plaatsvinden. Ben tenslotte ook nog morgen jarig.

    Hij wou me van de pil afhebben en samen besloten wij voor een kindje te gaan nu mag ik het alsnog zelf doen. Ja hij wilt bijdrage maar liever had ik deze situatie terug gekeerd. Waarom mij zwanger maken terwijl je weet dat je een dubbel leven hebt?

    Hoe dan ook, iedereen drukt me op het hart dat ondanks zijn keuze het ook mijn kind is. Dus wil de baby graag verwelkomen hopelijk gaat alles goed want het is een behoorlijk stressende situatie tijdens deze prille zwangerschap.

    Gelukkig zijn wij vrouwen sterk en komen we er bovenop❤️

    Dit is overigens niet mn zwaarste periode maar voor nu wel een hele moeilijke periode.

  • Myrtheflower

    Wow, heavy, rauw op je dak! Hoop dat je ondanks alles morgen toch het leven vieren kan met de mensen die echt van je houden en voor je klaar staan.

  • Happymommy12

    Zeker, ik moet het langzamer had een plekje gaan geven. En mij mentaal voorbereiden op het alleen zijn en doen. Ik heb het vandaag rustig gehouden en nog veel gehuild (het moet er allemaal nog steeds uit). Ook de kutste verjaardag ooit maar zondag komen veel vriendinnen van me dus kijk daar naar uit🥰

  • Lillybell

    De zwaarste periode van mijn leven is begonnen op 6 februari 2017 toen we te horen kregen dat onze dochter van toen 4 dagen oud hartproblemen had. Sindsdien zijn we er achter gekomen dat ze een ernstige mentale beperking heeft (zeldzaam syndroom waarvan de hartproblemen los staan) Wanneer deze zware periode eindigt? Waarschijnlijk het moment dat ik sterf. Verder is het hoofd boven water houden en genieten van de kleine dingen

  • Evee

    Veel gepest op de basisschool en de middelbare school. Hierdoor met een omweg met mijn middelbare school diploma gehad.
    Met 18 jaar depressief en een sociaal angst stoornis, een TS gedaan. Met therapie weer bovenop gekomen.
    11 jaar lang gewerkt op een werkplek die niet goed voor mij was en een opleiding die ik niet gehaald , een burn-out aan overgehouden. Weer therapie gevolgd.
    Veel sterker uit gekomen.
    Medisch molen in om zwanger te worden. 2 maanden voor intake isci traject zwanger. Daar kwam ik pas achter nadat mijn moeder onverwachts overleden was. Zij is overleden na 5 dagen hartbewaking. Zij had 2 hartinfarcten gehad. Heel blij met mijn zoontje, maar ook een heel groot gemis.

  • Jeppie

    Ik denk dat mijn zwaarste periode nog moet komen. Ik heb geen fijne basisschooltijd gehad vanwege pesten en uitsluiten. In mijn studietijd ben ik depressief geweest en ik heb een angststoornis met ptss-kenmerken.
    Op mijn 17de ben ik erg ziek geweest van de ziekte van Pfeiffer. Ik voel me sindsdien altijd moe. En een aansteller, hoe kon ik als jonge meid zo moe zijn? De diagnose MS op mijn 24ste kwam in die zin als een opluchting.
    Inmiddels ben ik 15 jaar ziek, en begin nu toch echt in te leveren. Lang staan en lopen gaat niet meer, mijn balans is ruk en ik heb continu ergens een overbelasting.
    En waar ik aan mijn depressie en angststoornis kon werken met een psycholoog /psychiater, moet ik me nu in zekere zin overgeven aan een lichaam dat steeds minder kan. Ik denk dat dat nog wel een pittige kluif gaat worden als ik straks steeds meer afhankelijk wordt van hulp en hulpmiddelen. Tegelijkertijd: geen zorgen tot die tijd...

  • linaa

    Hoi @jeppie

    Wat ben jij een sterke vrouw zeg! Je bent al 15 jaar ziek en dan nog zeg je dat jouw moeilijke periode nog moet gaan komen. Het zal inderdaad ook wennen zijn als je steeds meer afhankelijker word van hulp en of hulpmiddelen. Maar weet je leef met de dag elke dag dat jij iets zelf doet of kan al zijn het de kleinste dingen, dit doe je ontzettend goed. Sterkte want dat zit in je!

  • Chudo

    MS en zo jong jemig. Dat moet vreselijk zijn!

  • Newlive

    Bijna mijn hele jeugd was een moeilijke tijd. Tot ongeveer mijn 8e ging het nog wel, maar ik voelde altijd al dat het bij ons anders was. Mijn vader kreeg rond mijn 3e een beroerte en heeft daardoor een straatfobie gekregen. Hij kon er dus nooit zijn voor ons buitens huis. Mijn moeder had (vermoed ik) zware depressies en lag vaak dagen in bed. Ik moest als klein kind van 5/6 jaar al alleen naar school fietsen. Als er iets was, was er niemand om me te komen halen. Niemand die naar een ouderavond kwam oid. Ik kende niet anders. Er was altijd ruzie thuis, mijn moeder heeft psychische problemen en kan moeilijk met het leven omgaan. Broers onderling ook altijd ruzie. Ook met geweld er bij. Ook ik werd toen ik ouder werd geslagen door 1 van mijn broers als iets hem niet aan stond. Uiteindelijk hen ik de politie moeten bellen. Iedereen moest voor hem op de tenen lopen. Hij bepaalde de hele sfeer. Durfde nooit iemand mee naar huis te nemen hierdoor. Heb me altijd anders gevoeld en geschaamd voor mijn ouders. Gingen nooit op vakantie en het huis was een zooi. Heb nooit meer een echt goede band opgebouwd met iemand uit mn gezin, tot op de dag van vandaag. Op mijn 20e gaan samenwonen. Geen makkelijke relatie, nooit geweest. Altijd heel veel ruzie en ook jaloezie. Hij was nachten weg, met verkeerde dingen bezig. Geld opgokken. Juist doordat ik nergens heen kon ben ik hier zo lang in blijven hangen. Nu begin ik echt te merken dat alles me heeft opgebroken en begin het nu pas een beetje te verwerken sinds ik zwanger ben. Ook dit is 1 van de moeilijkste periodes, omdat ik er gewoon niet blij mee kan zijn.

  • linaa

    Hoi @newlive,,

    Wat heftig allemaal voor je wat je hebt mee moeten maken. Het zal zwaar voor je zijn geweest. Maar besef het heeft jou sterker gemaakt dan jij zelf in ziet.

    Je bent nu zwanger en er gaat allemaal angsten door je heen. Wat volkomen begrijpelijk is. Door het verleden weet jij in ieder geval hoe jij het niet wilt, en hoeveel liefde jij aan jouw kind kan geven. Dat kleine onschuldige mensje in jouw buik heeft haar/zijn sterke mama nodig. Jouw rugtas is zwaar door het verleden, maar de liefde van het kind die jij zal ervaren zal het voor je minderen. Bedenk hoe jij het hebt ervaart als kind dat jij dit nooit zo wilt doen bij jouw eigen kind. Maar dat je in plaats van hem/haar alleen laat fietsen maar samen gaat fietsen naar school. De mama waar hij/zij op kan vertrouwen!

    Je kan het en dit ga je echt ook zelf inzien !! Omarm het liefde in jouw dat in jou groeit tot een mens die jou nodig zal hebben

  • MarieAnn

    Ik ben nogal gepest op de lagere en middelbare school, en daar heb ik wel wat aan overgehouden destijds, wantrouwen, onzekerheid, het patroon van altijd aardig willen zijn, helpen. Afijn op een gegeven moment heb ik dat wel overwonnen, denk maar in jaren, ben ook nog een tijdje depressief geweest, maar ook daar weer uitgekomen, op mijn eigen manier. Begin dit jaar ben ik ernstig ziek geworden en ik kon niks meer, had geen conditie meer, moest eten vanwege de medicijnen maar het smaakte niet, pech met antibioticakuur waar ik niet tegen bleek te kunnen, andere gekregen, nadat dat afgelopen was, kreeg ik last van kortademigheid (is vrij normaal na een longontsteking) en heb ik 2 maanden last gehad van haaruitval. Tijdens ziekzijn voelde ik me onder druk gezet door het wijkbedrijf waar ik werkervaring op deed, terwijl ik daar eigenlijk de energie niet voor had, maar goed, met hulp van iemand gesprek gehad begin mei en ik ben daar weg gelukkig. Natuurlijk is mijn leven niet alleen maar zwaar, ik heb ook zeker hoogtepunten, zoals mijn fotoshoot in de natuur, dat voelde echt als een bevrijding, en het voordragen van een gedicht in een vol, klein kerkje, toen was de cirkel rond. Van verlegen, gepest kind naar dit dus. Wat ik er van heb geleerd is dat een mens meer aan kan dan de geest kan bedenken, ik geniet van de kleine dingen, en als ik ineens verdrietig word of boos, zeg ik tegen mezelf ok ik ben boos, dat mag, en dan gaat het vanzelf minder worden, daar hoef ik niks voor te doen. Ik heb me er ook bewust van dat dit niet voor iedereen opgaat, maar ik ben wie ik ben, en dit werkt voor mij.

  • jenniferri

    Mijn leven zijn allemaal aaneensluitingen van moeilijke periodes. Maar de ergste waren mijn kindertijd tot 23 jaar. Vanaf dan was het minder heftig maar ben ik nog altijd niet gelukkig.

  • Myrtheflower

    Wat is er nodig om dat te laten veranderen, wat is er nodig om jou gelukkig te maken?

  • MamaItalia

    De periode na de bevalling van mijn eerste zoon. Ik had een traumatische bevalling gehad en had een zware baby blues tijd. Mijn man was zijn baan kwijtgeraakt en ons huwelijk is net niet stuk gelopen. We zijn er bovenop gekomen door veel te praten met elkaar.
    Andere zware periode toen we erachter kwamen dat mijn vader alcoholverslaafd en depressief was/is. Hij werd verbaal agressief, verschillende keren van de trap gevallen, auto vaak tegen het hek aangereden,rare opmerkingen maken in het openbaar,huilbuien, enz enz... Hij is nu in therapie, maar die spanning blijft altijd..

  • Ryder85

    Toen ik 20 jaar was werd mijn vader ziek: hij had longkanker. Niet lang daarna werd mijn moeder ziek: borstkanker. Er volgende een zware tijd met heel veel ziekenhuisbezoeken, chemo’s en bestralingen. Mijn moeder werd schoon verklaard maar toen de kanker terug bleek te zijn was dat voor mijn vader de druppel. Hij had zich sterk gehouden maar nu stortte hij in. Kort erna overleed hij. Mijn moeder overleed twee jaar erna. Voor mijn 25ste was ik ineens wees.

    De tweede periode die voor mij het heftigst was is de zwangerschap, spoedkeizersnede en vroeggeboorte van mijn dochter, gevolgd door twee maanden op de neonatologie. Uiteindelijk wilde ze toen nog steeds niet drinken en kwam met een maagsonde thuis voor nog 1,5 maand. Ze is nu bijna drie en pas nu beginnen we te merken dat ze echt over alles heen aan het groeien is.

    Uit deze periodes heb ik gemerkt dat je op het moment zelf bizar veel meer aan kan dan dat je zou denken. Je komt in een overlevingsmodus. Wel is het heel belangrijk daarna de tijd te nemen voor verwerking. Of je hier nu hulp bij nodig hebt of niet. Ik heb voor na de bevalling en ziekenhuisperiode van mijn dochter emdr-therapie gehad. Deze heeft de scherpe randjes er wat vanaf gehaald. De dood van mijn ouders heb ik het nog steeds erg moeilijk mee maar het is wel weer leefbaar geworden. De pijn wordt niet minder maar het slijt en went iets.

  • Ristra

    Wat moet dit vreselijk voor je zijn geweest. Dit is mijn allergrootste angst. Ik vind het heel knap van je hoe je het onder woorden brengt en hoe je hiermee omgaat. Je bent een topper! ❤️

  • Ryder85

    Superlief van je, dat doet me veel 😘

  • Sweethearts

    Klinkt heel raar maar er zijn meerdere periodes geweest.
    Ik heb veel meegemaakt, onveilige jeugd, moeder aan de alcohol, seksuele mishandeling etc. Alleen de laatste jaren ben ik een affaire begonnen met een collega, uiteindelijk ben ik gescheiden van mijn toenmalige man. Dat was mijn eigen keuze omdat ik door die affaire inzag dat mijn huwelijk niet meer goed ging komen ook al hebben we gevochten. Door die affaire heb ik meteen kiezen voor abortus, het bleek de grootste narcist te zijn die ik ken. En narcistisch relaties maken je kapot.
    Mijn huidige partner ben ik net voor de abortus tegen gekomen, hij weet ook alles. Alleen hij moest nog een half jaar de gevangenis in, ook al wist ik het van te voren en was het een keuze, makkelijk was het niet. Hij had in Zweden een ongeluk gehad en zonder de exacte toedracht te weten is hij daar veroordeeld omdatt er ook een ander slachtoffer bij betrokken was. Oja en mijn ouders zijn dit jaar gescheiden en mij vader zit nu sinds ruim 2 maanden in Thailand omdat hij hier toch niets heeft...

    Niet iedereen zal deze opmerking begrijpen: ik had het allemaal niet willen missen want ik ben door alles nu zoals ik nu ben.

    Door pijn groei je als persoon. Tuurlijk heb ik zo vaak momenten waarop ik denk 'waarom ik!'. Maar ik kan het.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50