Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9



  • Amatullaah

    Uhm.. denk de periode dat ik hoofzwanger was, dakloos met mn andere 2 kindjes en man. Bevallen en apart van man moeten leven in iemands zn huis van wie haar kinderen mijn kinderen opzettelijk pijn deed. Kon en mocht niks doen want dat was mijn enige onderkomen. Het moeten voordoen alsof alles goedgaat naar je ouders, terwijl je kinderen hele dag huilen en zeggen dat ze papa missen..

    Door mijn geloof, en mijn man en gelukkig een huis op een wonderlijke manier gekregen zijn we nu redelijk oke.. tel je zegeningen want op een dag kan alles weg zijn..

  • Anja35

    Hey, ik denk dat de zwaarste periode uit mijn leven was eerder dit jaar, verlies van ons kindje na 16 weken zwangerschap. Het was al een vreselijk moeilijke weg geweest om zwanger te raken, mijn man bleek sterk verminderd vruchtbaar, er was een hoop druk vanuit de omgeving, vernederingen en de huisarts geloofde niet dat t ons ooit zou lukken, vreselijk. Mijn man raakte somber en in zichzelf gekeerd, ik voelde me er alleen voor staan. Ik was wel strijdbaar; ik zal ervoor zorgen dat we onze vruchtbaarheid verbeteren. We zijn toen nog gezonder gaan leven en heb ik hele studie gemaakt van vruchtbaarheid verbeteren, allerlei boeken gekocht en internet afgestruind... mijn man wilde de adviezen wel toepassen, want we willen zo graag. Ik raakte eindelijk zwanger en toen het verlies. Het moeilijkste vond ik nog het isolement waar je in komt. Een hoop mensen begrijpen niet hoe erg zoiets is en hoe hard zoiets aan komt. De meest botte opmerkingen gehad van schoonzussen, en een vriendin die wel gezond zwanger is die duidelijk kenbaar maakte dat ze niet op mijn verdriet zat te wachten! Heel pijnlijk! Ben danig in mensen teleurgesteld en al vaak... Dit bovenop een moeilijke jeugd met narcistische vader en pestervaringen... Ik ben een tijdje depressie geweest, mij man kon mij ook nauwelijks steunen omdat hij ook vol zat en niet handig is met emoties, soms bot doet maar t niet kwaad bedoelt. Ben in therapie gegaan en heb met EMDR een aantal trauma's kunnen opruimen, al blijven sommige dingen erg pijnlijk. Gelukkig is mijn man ook in therapie gegaan en bereid om voor onze relatie te vechten, want ik was even bang dat ik de enige was die wilde vechten, ik heb al zoveel geïnvesteerd en hij pakt dingen zo traag op soms... Maar dingen gaan wel steeds wat beter tussen ons en ik heb weer hoop dat we er samen uit komen. Het was een loodzware weg moet ik zeggen. Maar ik ben weer zwanger nu bijna 8 weken en hoop erg dat het ons nu gegeven is een kindje te mogen ontvangen! Xxx

  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Toen mijn moeder plotseling overleed 8 jaar geleden. Mijn lieve mama missen is nog steeds moeilijk af en toe.

  • NoaEdenJunaGyenNevaRean

    Het verlies van ons eerste kindje onze dochter Noa na een perfecte zwangerschap van 39 wk.

    Wij zijn er boven op gekomen, door te blijven praten & hulp te zoeken om er over te kunnen praten. Ik zelf nog veel gesproken met lotgenoten ❤️

    Na 2,5 maand waren we opnieuw zwanger en met de komst van onze eerste regenboog had het leven weer een doel & zijn we onbewust weer intens gelukkig geworden.

    Geluk en verdriet leven voor ons samen. Je bent veranderd je bent niet meer wie je was, maar nu 5 jaar later en 6 kindjes totaal rijker kan ik alleen maar zeggen, dat wat er ook gebeurd het leven gelukkig is gemaakt om weer door te kunnen gaan.

  • Grumble2.1

    Oei zoveel dingen gebeurd vanaf dat ik een jaar of 14 was tot nu .. het gekke is dat ik nooit weet hoe ik het weer red er weer bovenop kom en dan weer door kan gaan .. ik weet wel dat je er van groeit .. ik ben gelukkig met mijn man en kindje en nog heb ik zulke slechte rot/momenten dat ik af en toe denk aan hoe het zou zijn om niks meer te voelen en niet meer altijd bang hoef te zijn voor een depressie die op de loer ligt etc .. Er zijn vele goeie dagen maar momenteel helaas niet .. en zo gaat het met ups en downs .. be strong and go on ..

  • kikkervisje93

    Toen in april 2016 van de een op andere dag kanker bij me werd ontdekt, ik was toen 22 jaar, en toen in augustus dat zelfde jaar mijn vader plotseling overleed.

    De kanker is nu ''slapend''? Is een vorm die altijd terug kan komen, de vraag is óf en wanneer. Van uitgaande van niet natuurlijk.. Hoe ik er boven op ben gekomen.. Huilen, vloeken, schreeuwen? Mentaal heeft het nu nog zijn sporen. Het verlies hierdoor van mijn vader heb ik ook nog altijd niet écht een plekje kunnen geven.

  • Bloemlotus

    Toen ik jarenlang mishandeld werd door mijn vader.
    Toen ik toen ik 9 jaar was een maand ben ontvoerd.
    Toen ik mijn zus verloor door een auto ongeluk toen ik 14 was en zij 16.

    Ben er bovenop gekomen door EMDR therapie bij een psycholoog

  • Myrtheflower

    wauw wat een heftige ervaringen, jeetje!

  • Bloemlotus

    Zeker, absoluut...
    Maar het heeft me gemaakt wie ik nu ben en daar ben ik erg trots op❤️

  • Anja35

    Ben erg onder de indruk van je ervaringen, wat heftig en verdrietig zeg. Maar ik heb diep respect en bewondering voor hoe je ermee bent omgegaan! Had zelf ook een erg moeilijke jeugd en gepest enzo, maar niet zo heftig als bij jou. Wens je veel goeds en liefde toe! Xxx

  • Bloemlotus

    wat onzettend lief! Dank je wel!
    Jij mag ook trots zijn op wie je bent geworden en ik wens jou ook alle goeds en liefde van de wereld!❤️🍀

  • ruchama

    De periode dat ons zoontje stierf vlak na zijn geboorte en na een complexe zwangerschap, en de nieuwe zwangerschap na hem + tijd daarna toen onze dochter met 6 darmafsluitingen geboren werd, en drie maanden opgenomen lag vanaf haar geboorte om te herstellen van twee grote operaties.
    Dit speelde zich af van eind 2014- begin 2017.
    We maken allemaal moeilijke momenten mee. Maar als het echt over een periode gaat, dan wel dit. Rouw om een eigen kind, en het aanzien van een eigen intens lijdend kind is niet snel te overtreffen door iets anders.

    We genieten van extra van het feit dat we nu in rustiger vaarwater zitten en twee mooie (inmiddels) gezonde dochters hebben.

  • MDA2016

    Kort proberen te omschrijven;
    12 jaar samen geweest met mijn ex.
    Laatste jaren lichamelijk en geestelijke mishandeling. Hij ging 9 maanden lang vreemd en hierdoor werd ik nog meer geslagen em gemanipuleerd. Uiteindelijk heb ik alle moed bij elkaar geraapt om hem het huis uit te zetten (we woonden bij mijn ouders).
    Hij was heeeel erg gokverslaafd, ik moest elke maand mijn geld afgeven, hij chatte en appte met andere meiden, hij kleineerde me, geestelijk heeft hij me gek gemaakt, maakte al mijn spullen kapot.
    Laatste jaar was het jaar dat hij vreemd ging, toen ben ik zoveel geslagen geworden, ik had uiteindelijk 600 foto’s van alle blauwe plekken op de laptop gezet. Dit heb ik uiteindelijk kunnen gebruiken bij de advocaat (hij had onder dwang mij een aantal leningen laten afsluiten).

    Hoe ben ik hieruit gekomen?
    Ik leerde een half jaar later mijn grote liefde kennen! Nog nooit gevoeld wat liefde was, wat een relatie betekende! Alles afbetaald in een jaar tijd, op de studieschuld na, we hebben beiden een goed inkomen, een koophuis, een zoontje en super lieve vrienden en familie 😍

  • Violette

    Ik heb veel heftige periodes meegemaakt, kort gezegd, kanker op mn 4e jaar, anorexia in groep 7-8, depressief rond me 15e jaar, mijn zus epileptische aanvallen (hersenontstekingen), me vader 2x hartaanvallen, me moeder een burn out, 2 jaar langdurig ziek schildklier, schoonvader 2x zelfdoding probeerde toen ik hoog zwanger was. Maar toch het heftigste was mijn miskraam met 9 weken. Ik kon daar zeer moeilijk afscheid van nemen.

  • Tutterbel

    Mijn zwaarste periode ervaar ik nu denk ik.
    Ik heb gister de afscheidsdienst van mijn vader gehad en ben morgen 33 weken zwanger.
    Zijn vrouw en hij gingen 3 maanden geleden uit elkaar omdat ze vreemd ging. Hij had een hersentumor.
    Gelukkig kon hij bij mijn familie wonen, in een zomerhuisje, 1 straat van mijn huis af. Ik heb hem met hulp van de familie tot laatste moment zelf verzorgd, hij mocht maar 58 jaar worden.
    Met mijn moeder heb ik niet zo'n close contact omdat ze geestelijke problemen heeft.
    Daar sta ik dan.. 27 jaar en hoogzwanger van mijn 3e kindje. Maar ik heb wel het vertrouwen dat ook deze fase weer beter zal worden.

  • Dazielle13

    Mijn zwaarste periode was als tiener vanaf een jaar of 13. Was heel alleen, eenzaam, zat niet lekker in mijn vel. Op school liep het wel, maar achter mijn rug om veel geroddel over mij, geen echte vrienden, dus ook hier was ik veel alleen en eenzaam. Thuis was mijn moeder niet goed. Had heel veel pijn, kon niks. Met geluk zagen we haar ene uurtje per dag omdat ze door de pijn helemaal niks kon. Stiefvader... tjah laten we het erop houden dat ik en mijn broertje niet wisten hoe snel we boven moesten komen als hij thuis kwam van werk en met eten aten we altijd in stilte. Niet echt ene plek om op dat moment te kunnen vertellen hoe ik mij voelde en ik wilde mijn moeder daar al helemaal niet mee lastig vallen. Die was al zo ziek door de pijn en ik was bang dat dat zij ook zou overlijden (vader overleden aan kanker toen ik 8 was). Omgeving kon ik ook niet echt op terugvallen. weinig contacten met familie, wel ene oma, maar om die nou lastig te vallen met dit soort dingen, deed ik ook niet. Daar kwam ik om fe voel te ontvluchten, dus daar wilde ik niet aan alles denken. Tussendoor ook nog een aanvarong met ene kennis van de familie die zijn handen niet thuis kon houden waardoor ik me nog verder terugtrok.
    Ik was ik vooral eenzaam en alleen en met regelmaat mezelf aangetroffen bij het spoor waar we vlakbij woonden. Hoopte iedere avond dat ik kon gaan slapen en dat alles voorbij was.

    Pas toen ik 16 was door de opleiding verpleegkunde erachter gekomen dat het helemaal niet zo normaal was wat ik voelde en dat ik depressief was. Ben meer naar mensen toegegaan, meer naar klasgenoten toegetrokken(met wie ik gelukkig beter kon vinden dan op de middelbare school) en ook thuis wat vaker bij de familie en het gezin gezeten zodat ik toch wat meer onder de mensen was en mezelf niet meer zoveel op sloot. We wisten wat mijn moeder had en die was sinds dat jaar eindelijk goed ingesteld op medicijnen waardoor ook zij weer deel was van het gezin. Ging wandelen, kon op een dag uren wandelen. Ben gaan werken met ouderen zodat ik er sowieso uit zou moeten en altijd wat aanspraak had. Uiteindelijk er uit het diepste zal gekomen. Maar ben me pas echt beter gaan voelen toen ik met 21 bij ggz terecht kwam voor de dagbehandeling in groepstherapie met andere jongeren. Ik kreeg officieel de diagnose depressie en kreeg hulp. Pas sindsdien gaat het echt beter en kan ik zeggen dat ik echt erover heen ben. Nog altijd weet ik grote stukken van mijn middelbare schooltijd niet meer te herinneren, maar dat heb ik losgelaten en geaccepteerd. De situatie was niet anders. Ik ben er veel sterker uirgekomen met veel ervaring en kennis over mezelf die anderen pas jaren later zullen krijgen of misschien zelfs we nooit. Maar ik ben ben er goed uitgekomen uiteindelijk en data ging het om

  • Myrtheflower

    Heel knap, je mag best trots zijn op waar je nu staat!


1 2 3 4 5 6 7 8 9

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

8 leden zijn nu online
Aanmelden