Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12



  • florien84

    Gevoelsmatig zitten wij nu in een hele zware periode. Mijn oudste dochter is afgelopen donderdag met spoed geopereerd. We wachten nu op de uitslagen. Ik hoop zo ontzettend dat het mee valt. Ik moet nu niet te ver vooruit kijken, en hopen dat we vrijdag goed nieuws krijgen.

  • Trotsemama<3

    Heeeel veel sterkte en hopelijk komt alles goed ❤❤❤❤

  • Mijnmeisje2016

    Poeh, mooie maar zware vraag.. ik praat er niet vaak over maar hier mijn verhaal na een jeugd vol narigheid heb ik op mijn 16de voor mezelf gekozen.
    Ik ben s ochtend naar school gegaan en ben niet meer naar huis gegaan. Ik heb de politie ingelicht en kon wachten tor er een plek vrij kwam in een opvangcentrum.
    Hiermee heb ik mezelf een heel moeilijk leven gegeven waar ik tegen van alles ben aangelopen maar heb er zo wel voor gezorgd dat mijn 2 broertjes en zusje wel de mooie jeugd krijgen die ze verdienen.
    Ik heb op straat geleefd, ik heb honger geleden, ik heb er zelfs heel even aan gedacht dat er geen plekje was voor mij op de wereld, ik heb moeten werken tot ik er letterlijk bij neer viel om rond te kunnen komen, jaren therapie gevolgd om alles een plekje te kunnen geven, maar ik heb altijd mijn rug recht gehouden. Vaak heb ik geld aangeboden gekregen als ik weer contact op nam met mijn ouders, maar heb alles zelf gedaan zonder van iemand ook maar een cent aan te nemen. als ik terug denk aan die tijd voelt het soms wat gek en soms ook verdrietig zeker rond de feestdagen en verjaardagen, maar dan denk ik me wat ik voor mijn broertjes en zusje heb gedaan en dat was het allemaal waard. Nog steeds heb ik emotionele schade door wat er vroeger allemaal is gebeurd. Ik heb echt geleerd dat het leven doorgaat en ben nu gelukkig met mijn man en dochter.
    Iedereen heeft altijd mij de schuld gegeven en ik snap ook heel goed dat ik veel stres en ellende heb veroorzaakt en mensen dachten dat het alleen lang leven de lol was nu ik niet meer thuis woonde maar dat verhaal zit dus heel anders in elkaar.

  • Twinmommyforlife

    Nadat ik op 4 okt 2018 met 26.5 weken ben bevallen van onze meisjes, na 18 dagen afscheid moeten nemen van de oudste😪 geen ruimte en tijd om te rouwen omdat ons andere meisje nog in het ziekenhuis lag te vechten voor haar leventje.
    En in 2007 mijn vader een partiële dwarslaesie opgelopen, in 2008 mijn beste vriend overleden. Hij kwam uit Afrika en was als vluchteling hier. Mijn beste vriendin leren kennen en relatie mee gekregen..toen hij het land werd uitgezet is zij daar naartoe gegaan om met hem te trouwen. Daarna jaren hier in NL vechten om hem naar hier te halen. Toen dit eindelijk mocht had zij tegen niemand iets gezegd en wou ze ons verrassen door ineens met hem op de stoep te staan. Alleen hebben ze onderweg van het vliegveld naar huis een zwaar auto ongeluk gehad en daar is mijn beste vriend bij Om het leven gekomen. Na jaren vechten mochten ze eindelijk samen gelukkig worden en dan gebeurt er zo iets 😪
    Het jaar daarop kreeg mijn moeder te horen dat ze een kwaadaardige hersentumor heeft. Gelukkig is ze er nu nog steeds ❤
    Al met al in ruim 10 jaar genoeg ellende gehad maar we blijven doorgaan ❤💪

  • rlyblue

    De midd3lbare schooltijd. Op school geen vrienden. Thuis alleen maar ruzie tussen mijn ouders en mijn broer. Ik voelde me compleet genegeerd in beide werelden. Dat waren 6 hele eenzame jaren waarin zelfdoding meer dan eens door mijn gedachte zwerfde. Hoe kwam ik er bovenop? Ik heb doorgemodderd tot ik mijn diploma had en het roer flink omgegooid toen ik ging studeren. Met veel tijd, moeite en (zelf)reflectie leerde ik weer de waarde van het leven in te zien.

  • Debbyyy

    Op mijn 15e zijn er dingen gebeurd tegen mijn wil..
    Heb het heel lang weggestopt, ben voor mijn gevoel gevlucht.
    Tot het op mijn 20e helaas weer gebeurde. Ben toen in elkaar gestort waarna ik online in therapie ben gegaan omdat ik er moeilijk over kon praten.
    Uiteindelijk na een half jaar intensieve therapie kon ik erover praten en zag ik dat het niet mijn fout was. Nu heeft het een plekje in mijn verleden en heb ik er geen last meer van.

    Overigens lees ik hier hele heftige ervaringen. Wil jullie allemaal veel liefde sturen
    Mag ik jou dezelfde vraag stellen? Ga je op dit moment door een moeilijke periode?

  • Trotsemama<3

    ❤❤❤

  • MadelieVv

    Wat goed dat je er bovenop bent gekomen!

    Over je vraag. Ik weet het eigenlijk niet. Ik probeer kalm te blijven, maar als je geliefde aan iets lijdt dan wordt het al lastig. Je wil wat doen maar kan niets. Dat is soms zo lastig. Ik probeer lekker vrolijk door te gaan wanneer hij er is, maar wanneer hij de deur uit is heb je zoveel medelijden. Hij is ook niet iemand die zijn gevoelens met mij deelt. Hij geeft altijd aan dat het goed gaat en dat hij er wel mee door kan. Af en toe klaagt hij en dan breekt mijn hart. Waarschijnlijk zijn dat de momenten dat het echt niet gaat, want ik merk dat hij zijn verdriet niet laat blijken.

  • bloempies

    Toen ik 10 was en mijn vader een hartinfarct had en zijn schizofrenie heel erg uitbloeide.. (zat er altijd al wel een beetje toen zij hem leerde kennen, maar nooit zo doorgehad al die tijd toen zei mn moeder achteraf.) Hem gekke dingen zien doen. Vanaf mijn 12e zie ik hem niet meer, heel zelden contact via fb een berichtje mer hoe het gaat. Toen die tijd nooit echt iets ermee gedaan, was altijd de nuchterste die erover dacht. En bij mezelf zoiets had van het kan altijd erger.. Tot vorig jaar in mijn opleiding de GGZ kant heel diep ging, toen heb ik er problemen mee gehad. Angst en paniek aanvallen, bang het zelf ooit te krijgen/hebben en mijn zoontje & vriend daarmee dezelfde pijn te doen als wat ik toen heb gehad. Toen erover gepraat met de POH, steun van vriend/familie etc, nu bijna geen last meer van. Op sommige momenten is de angst er nog wel. En laatst er erg last van gehad in begin zwangerschap, met vragen in me hoofd zoals: Wat nou als ik het wel straks krijg, dan zijn er 2 kindjes die ik pijn doe, welke ik dan misschien niet meer zie etc..

  • Rainbowafterstorm

    Verliezen van mijn zoontje tijdens de zwangerschap vorig jaar.

  • Peepah

    Toen ik na een verkeersongeval weer moest leren lopen, ik eigenwijs genoeg was en keihard op mijn hoofd ben gevallen dat ik ook weer opnieuw moest leren lezen. Hoewel de weg naar mijn zwangerschap ook wel wat heftige momenten kende, met een bbz, gescheurde eileider, 2 miskramen. Uiteindelijk tijdens de zwangerschap 4 crematies gehad en een familielid opgenomen ivm suïcide, inclusief de hormonen was het een heftige periode waarbij ik de zorg van veel mensen op mij kreeg, immers was ik altijd vrij.

    Ik denk dat ik ergens nog een klap zal krijgen als de rust wederkeerd. Mijn uitlaatklep is sporten.

  • Ckp

    Vorig jaar feb/maart, eerste keer moeder worden van een prachtige dochter met ernstige hartafwijking en 6 dagen later haar moeten laten gaan.. diep dal waar ik nog niet helemaal uit ben maar de twee mannen (tweeling) in mijn leven die erbij zijn gekomen maken een hoop goed.

  • Vlindermoeder

    Het overlijden van onze zoons (al heeft dat ook veel gebracht) en mijn depressie + burn-out.

  • Mamavan.Liv

    De eetstoornis van me zusje, mijn eigen eetstoornis interne opname 6 maanden en depressie ruim 4 jaar, moeder 2x depressief, vader dubbele longembolie en trombose, kinderwens ivf.

    Heb in therapie gezeten was heel hard werken, ben trots waar ik nu sta. Nu nog therapie oa voor het fertiliteit traject en wat persoonlijke issues. Geen seconde spijt en zou alles zo over doen maakt je sterker 😘

  • mamavan4zonenen1dochter

    Mijn gevecht tegen anorexia. Therapie van mijn 14e tot 22e.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50