Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12



  • Voorevenx

    Van groep 4 tot 8
    Eetstoornis 10,er jaren<

    Angststoornis na de 1ebr>Overlijden familie plus ook een ouder van me.
    De affaire van m.n man......

  • Salamandertje

    Er waren verschillende momenten. Mijn opname in het NAD. Mijn burn-out, in deze tijd overleed mijn mams en hierna volgde een depressie. Wat ook heftig was, was de periode dat mijn vriend de diagnose caverneus hemangioom kreeg. Ik ben ooit gewurgd, dat heeft zn sporen nagelaten. Bij een onverwachte knuffel voel ik de spanning in mijn lijf. En wat misschien nog wel het ergst is... Mijn oudste dochter is op 2 jarige leeftijd aangerand door een 11 jarige jongen. Ik heb geen idee of zij ooit nog haar zorgeloze en blije zelf zal worden...

    Voor mij waren het veel periodes van overleven. Maar er waren altijd periodes dat ik wel kon genieten van het leven. Zoals het voelen van de warme zon of kijken naar het golvende water...

  • Soccer-Mom

    Ik denk dat ik dat nog niet heb meegemaakt eigenlijk. Natuurlijk, het is niet altijd rozegeur en maneschijn maar echt zwaar, zo heb ik het niet ervaren. Velen kijken terug op een fijne schooltijd en bestempelen dat als de mooiste tijd van je leven. Nou, ik niet. Ik vind mijn leven nu echt vele malen leuker dan toen.

  • Sam-d-j

    Uhm 3 maanden geleden bevallen van mijn dochter heb al 3 zoons van 2,5 en 11 maar uur na mijn thuis bevalling kreeg ik een flinke bloeding wat niet wilde stoppen placemta was mooi heel eruit gekomen dus daar lag het niet aan het bloeden stopte maar niet wat ze ook probeerde na een half uur was ik al 2 liter kwijt voelde me steeds meer weg zakken mijn verloskundige was al weg naar de volgende bevalling kraamzorg en een verloskundige in opleiding was bij mij verloskundige in opleiding belde de verloskundige voor hulp ze kwam binnen 10 min bij mij thuis ze legde een katheter aan maar vertrouwde het niet ambulance werd gebeld ik wou alleen maar slapen maar ze hielden me op allerei manieren wakker met grote spoed naar het ziekenhuis waar chirurgen mij al opwachten ik voelde me zo zwak dat alles vaag langs me heen ging er werd snel een echo gemaakt maar ze konden niks zien door al het bloed ondertussen kwam mijn man aan in het ziekenhuis ik werd gelijk meegenomen naar de ok ik weet niet hoeveel infusen ze al in de amulance hadden aangelegd ze hadden van die plakkers op me lichaam geplakt in de ambulance was al helemaal voor bereid op de ok ook weer infusen en terwijl ze me uitkleden werd ik in slaap gebracht het enigste wat ik maar kon denken was laat me blijven leven ben nog niet klaar hier na 2 uur waren ze klaar met mij eenmaal terug op me kamer kwam het besef ik was bijna dood ik kijk nu heel anders naar het leven dan voor dit gebeurde ik heb er veel over gepraat met me man en de artsen dat heeft me geholpen om het een plek te geven

    En wat is jou zwaarste moment in jou leven

  • Nikita--

    Mijn moeder soort gelijk verhaal. Zij beviel in het ziekenhuis destijds dat is haar redding geweest. Voor mij wel de reden dat ik in ziekenhuis beval.

    Geef dit verhaal later door aan je dochter. Gelukkig is het goed afgelopen 😘

  • Sam-d-j

    Oh ja in het ziekenhuis zijn ze er snel bij maar wil nog niet alles zeggen gelukkig ook goed afgelopen met jou moeder een paar weken voor de bevalling werd dit op een of andere manier ook mijn grootste angst masr mijn bevalling verliep zo soepel en snel dat ik er niet meer over nadacht tot het toch gebeurde dacht eigenlijk dat je zoiets kon krijgen omdat de placenta niet volledig eruit zou komen dus was opgelucht dat ie helemaal eruit kwam

  • Carpediem!

    Wat ontzettend heftig. Weet je waar de bloeding uiteindelijk door veroorzaakt werd?

  • Sam-d-j

    Mijn bloedvaten gingen niet dicht in me baarmoeder

  • Nikita--

    Het niet erkend worden door instanties dat ik gestalkt word, bedreigd, gemanipuleerd en mishandeld.. waar ik ptss aan over gehouden heb. Sinds 2017 word het erkend zelfs in de rechtbank. Vanaf dat moment klim ik langzaam maar zeker op. Maar die weg is heel zwaar. Ben onderhand 9 rechtzaken verder en bijna 10 jaar. Vanaf dat begon.

    Zelfbeeld, zelfredzaamheid, zelfvertrouwen, vertrouwen in mensen, omgeving (lees paniek op straat). Alles was weg. Van negatief denken moet je weer ombuigen naar positief. Vrije toekomst..

    Ik heb half jaar terug huilend gezegd. Dat ik het mis... ik krijg nu mijn eigen gevoel terug ipv in de overleef stand. Vind vaak nog dood eng. Tegen hyperventilatie aan toe. Als je zo lang overleefd is gek om te leren leven.
    Lichamelijk voel ik nu zoveel stres die er nog steeds uit komt.

    Gun dit niemand

  • Massie90

    Mijn man die diagnose kanker kreeg, maar er gelukkig bijna bovenop is. En mijn depressie, maar wow wat een heftige verhalen hier. Dat zet je wel weer even met beide benen op de grond en geniet van ieder mooi moment.🍀

  • MadelieVv

    Sterkte!!!
    Ja, je hebt helemaal gelijk wat een verhalen!
    Ik merk hoe meer je je richt op jezelf en je gezin hoe groter elke probleem lijkt, maar wanneer je je opent naar anderen toe merk je dat je niet de enige bent en lijkt je probleem opeens zo veel kleiner.. of je voelt begrip en medeleven door iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en dat maakt je weer sterker. Wij staan er gelukkig niet altijd alleen voor.

  • Pluisje1983

    Vroeggeboorte en overlijden van onze dochter met 22 weken. Heb nog nooit zoveel gehuild. Wist niet dat het mij zo zou raken. Het is een soort liefdesverdriet X 300.

  • Trotsemama<3

    ❤😔

  • Barbamammie79

  • MamaJL

    Het moment waarop je beseft dat alles in het leven vergankelijk is en dat je van heel gelukkig zijn in één klap op een andere plaats in je leven kunt staan. Dat moment waarop het onbezorgde gelukkige leventje onder je voeten weg valt, zorgde dat ik in een diepe kuil viel. Als je daar uiteindelijk uit weet te klimmen, kom je er veel sterker uit. Maar de val kan héél diep zijn.

  • MadelieVv

    Mooi uitgelegd!

  • MamaJL

    Dank je. Ik denk dat dit moment het diepste dal is voor iedereen. Alleen de oorzaak van de val is in alle gevallen anders.

  • Mybabies

    Ik moet op het moment een afschuwelijke beslissing maken als moeder. Mijn hart is gebroken. Ik heb heel wat nare dingen mee gemaakt maar dit is verreweg het ergste. Bij de dag leven. Dat is hoe ik dit probeer te overleven. One day at a time.

  • Ryder85

    ♥️

  • Debbyyy

    Sterkte

  • Mybabies

    Dank je

  • Kippie13

    Toegeven dat mijn (inmiddels ex-)man een manipulatieve, narcistische, zelfingenomen klootzak is die mijn vertrouwen in mezelf (en toekomstige partner) naar de klote had geholpen en dat ik zo stom ben geweest om de hoop te blijven houden dat t beter zou worden.
    Ik heb mezelf een hele poos verweten dat ik het zo ver heb laten komen.
    Eind oktober is dat dieptepunt 3 jaar geleden en inmiddels ben ik er heel goed uitgekomen, heb ik een superlieve, geduldige, betrouwbare en liefdevolle partner gevonden. Ik merk nog regelmatig dat die relatie flinke sporen heeft achtergelaten waardoor sommige dingen in mijn huidige relatie best confronterend zijn. Ik moet er op vertrouwen dat mijn huidige partner niet is zoals hij en ik hoop vooral dat hij het geduld en de tijd heeft om mij dit besef te geven.
    Ik ben inmiddels bijna 35 en heb een paar langere relaties gehad, maar ik ben nog nooit zo mezelf en gelukkig geweest zoals nu!

  • Kikakoala

    Moment dat mijn vriend zelfmoord gepleegd heeft voor mijn ogen door van een flat te springen.

    Hij wist niet dat ik aan het werk was in de flat er tegen over. Verder doe ik geen details.

    Boven op gekomen door veel gesprekken. Emdr therapie en vrijwillig opname voor 4 maanden omdat ik idee had wat ik nu moest doen. Groot leeg gat en schuld gevoel.

  • Ryder85

    Wat een traumatisch verhaal... :(

  • Trotsemama<3

    Jezus!!❤❤❤❤

  • .FamilyFirst

    Oh wauw wat erg moet dat geweest zijn,

  • Kikakoala

    Ja heel zwaar. Maar gelukkig veel hulp gehad om het ergens een plekje te geven.

    En nu gelukkig getrouwd met 2e kindje op komst. Onze zoon wordt ook vernoemd naar hem in zijn derde naam.

  • Knuffeltje88

    We zitten momenteel in een moeilijke periode met onze oudste zoon. Om erachter te komen wat hij precies heeft.
    Maar eigenlijk hebben we best wel veel zware periodes gehad, helaas.
    Twee miskramen, heb zelf huidkanker, twee vroeggeboortes, medische molen om zwanger te worden, medische fouten, zieke ouders. Kan zo nog wel ff doorgaan.
    Maar gewoon schouders eronder en door gaan. Vooruit blijven kijken. En vooral. relativeren. En veel samen praten, lachen en huilen.

  • MadelieVv

    Ja vooral dat laatste. Mooi gezegd... veel samen praten, lachen en huilen.. :)

    Sterkte!!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50