Als jullie terugkijken naar jullie leven? Welk moment of periode in jullie leven was het zwaarst en hoe zijn jullie erbovenop gekomen?

Alvast bedankt voor de reacties!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (135)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11



  • Ontheway.bbynmbr2

    Met de vuurwerk ramp ben ik bijna mijn vader kwijtgeraakt dat was voor mij een hele heftige tijd van ziekenhuizen en revalidatie..

    En dat mijn man en ik ons zoontje kwijt geraakt zijn met 24 weken, 2 uur na de geboorte.

  • Trotsemama<3

    Wauw wat een verhalen. Brok in me keel. Wst is iedereen openhartig.
    Vind dit heel fijn om te zien omdat er vaak heel hard en soms njet echt aardig naar andere gereageerd wordt.

    Heeeel veel liefde voor al deze dames en voor jou.

  • Ristra

    Ik wil als eerste iedereen een hele dikke knuffel geven en heel veel digitale steun, kracht en liefde. Ik vind het dapper hoe één ieder zijn verhaal hier deelt. En tegelijkertijd heel treurig om te lezen wat sommigen doorstaan of hebben moeten doorstaan. ❤️

    Ik heb hopelijk mijn portie wel gehad voor de komende tientallen jaren. En met de juiste therapie ben ik veel sterker en zelfverzekerder geworden door dingen te verwerken en te accepteren. Maar life is a bitch, dat mag duidelijk zeg!

  • Ram2012

    Het zwaarste was toch wel dat we onze dochter hebben laten gaan. Bij de 20 weken echo bleek het niet goed met haar te zijn. Uit liefde voor haar en haar niet te laten lijden hebben we de zwangerschap beëindigd.

  • tienus

    Overlijden van mijn opa was erg pittig, maar het afgelopen jaar tot op dag van vandaag hakt er ook aardig in.
    Eerst veel stress door onveilige situaties op het werk, wat na heel proces een arbeidsconflict werd en ik mijn werk daar neer heb moeten leggen door teveel stress toen ik zwanger werd.daarna veel modder smijten en een vies spelletje naar mij waardoor ik daar niet meer kon terug keren en mijn droom (opwerken naar locatie manager) in duigen viel. Wel kunnen starten op leuke nieuwe plek maar diep van binnen doet het me nog steeds pijn. Nu een schat van een dochter, maar moeilijk bevalling met veel bloedverlies waardoor ik de eerste week echt niks kon, 2e week kon ik zelf naar de wc en zo opbouwend. Nu ik wat meer kan merk ik psychisch hoe zwaar het is geweest en hoe moeilijk ik het er mee heb. Daarbij werkt het ook niet mee dat onze lieve schat veel krijst en overstuur is en vaak alleen bij mij rust vind, ik leg de lat voor mezelf te hoog om het zo goed mogelijk te doen maar ik ben ook maar een mens en kan niet in haar behoefte voorzien wat mij weer raakt en ik psychisch weer vast loop. Weet zo niet hoe hier mee om te gaan, er is iets met onze kleine meid, maar wat. . .

  • Schip

    Het aller zwaarste is toch echt dat ik onze zoon Jack uit liefde heb laten gaan. De zwangerschap te beeindigen vanwege genetische afwijking. Tot nu toe best veel heftige dingen meegemaakt die je niet in je leven hoort mee te maken maar dit heeft mij echt het aller meeste gedaan.

  • Trotsemama<3

    💙😔

  • Brusje3

    Meerdere zware periodes gehad in mn leven.. vroeger gepest geweest, mishandeld (Door leeftijdsgenoten) mijn vader overleed toen ik 12 was.. broer zien aftakelen (had zware depressies) op jonge leeftijd moeder geworden moeder die borstzakken kreeg (gelukkig wel genezen) jong uit huis gegaan omdat mn ex daar echt op stond dat ik mee ging.. 4 jaar lang ben ik geestelijk als lichamelijk mishandeld Door mn ex.. raakte ik mn kindjes kwijt ben ik dakloos geworden.. En nu klim ik weer uit de put..

  • Trotsemama<3

    Wow! Heel veel liefde voor jou meis

  • Mamavandriedametjes

    Dat was by far de periode nadat mijn (nu ex-)man uit het niets aankondigde te willen scheiden. Ik was in de veronderstelling een gelukkig huwelijk te hebben. Hij bleek niet gelukkig meer, heeft dat nooit gezegd of laten blijken. De maanden daarna waren verdovend, onwerkelijk, overleven. Nog steeds hoor ik regelmatig dat mensen (zijn ouders, mijn ouders) het niet hadden zien aankomen... vertel mij wat. Ik bleef achter met drie heel jonge kindjes en een man die emotioneel de weg kwijt was en mij van de ene op de andere dag niet meer toeliet. Er kon geen knuffel meer af. Nu, bijna 3 jaar later, is het stof neergedaald. De relatie met mijn ex-man is prima, alles is gesetteld en geregeld, ik red het prima met mijn meiden, ook al zijn ze vrijwel fulltime bij mij. Maar het feit dat iemand die zo intens belangrijk is als je echtgenoot zo enorm het vertrouwen beschaamd, met alle gevolgen van dien.. ik weet niet of ik daar ooit weer helemaal overheen kan komen.

  • Barbamammie79

  • Mama-van-mo

    Ik heb er wel een paar, zoals de (vecht) scheiding van m'n ouders toen ik 12 was, heeft jaaaaaren aangesleept. Altijd tussen 2 werelden geslingerd (mama was bekeerd tot islam, papa totaal niet akkoord om het kort even te schetsen). Toen ik 14 was heeft m'n mama een week in de gevangenis gezeten omdat ze het bezoekrecht van m'n papa geweigerd had. Dan had ik een moeilijk jaar toen ik 16 was, woonde ik bij m'n papa, maar dat ging ook niet altijd even goed, veel gelogen en eens weggelopen toen ik 17 was. Uiteindelijk ervoor gekozen om ook moslim te worden toen ik 19 was en dan getrouwd, niemand behalve m'n mama en zus wist ervan, door eigen fout vanaf toen geen contact meer met mijn vader, 5 jaar lang. Premature geboorte van ons zoontje toen ik net 20 jaar was, hij moest 8 weken in het ziekenhuis blijven. Oma is overleden toen m'n zoontje paar maanden oud was. Daarna knoop doorgehakt en verteld aan m'n grootvader dat ik getrouwd was en een kindje had (ik heb de hele zwangerschap kunnen verbergen). Ons tweede kindje (dochtertje) werd ziek toen ze 3,5j was (nefrotisch syndroom). Veel ziekenhuis en medicatie. Jongste zoontje is al 2x geopereerd geweest aan z'n schisis. Maar de moeilijkste en donkerste periode daar zit ik nu nog in, ons dochtertje overleed 6 maanden geleden en heb nog steeds moeite om het te verwerken. In professionele hulp geloof ik niet meer, omdat m'n laatste psychologe me in het gezicht uitlachte toen ik na de geboorte van ons zoontje 3jaar geleden vertelde dat ik erdoor zat, ze zei dat ik gewoon wat praktische problemen had. Met m'n opa praten hielp altijd heel veel, maar hij overleed bijna 2j geleden.

  • Ristra

    Wat heftig allemaal! Ik begrijp dat je vertouwen in een psycholoog weg is, maar je hebt ontzettend veel pech gehad dat je een emotieloze, verzuurde muts getroffen hebt. En zijn zoveel goede psychologen en nog meer goede psychotherapeuten. Desnoods een rouwtherapeut. Het is even een drempel waar je nu overheen moet maar uiteindelijk zal het je veel goeds brengen. Heb vertrouwen, ze bestaan echt!

  • Lornah

    Mijn tienertijd. Zus die lastig was en alle aandacht opeiste. Overlijden van mijn oma op mijn 16e en gelijk de rest van de familie ook niet meer zag.was vaak depri en had huilbuien. Op mijn 21ste in therapie gegaan. Zo kwam ik erachter dat ik veel dingen moest verwerken.soms is het nog steeds lastig. Blijkt dat mijn vader . asperger heeft, dit weten we nu 6 jaar. Hij was ook altijd al anders dan andere vaders. Als kind vond ik dat vreselijk en snapte ik dat niet. Wij spraken ook nooit over problemen enzo. Ik heb nog steeds periodes, dat wanneer mijn man minder tijd voor me heeft ( drukte op het werk en weinig slapen), ik dan het idee heb dat hij me niet meer wil. Dat ik niet belangrijk genoeg ben. Dit is natuurlijk niet zo. Maar zo voelt het wel. Door het aandacht tekort als tiener, denk ik. Ik was namelijk het brave kind. Met mij gaat alles goed, ook al gaat het niet goed. Ik ben nog steeds van mening dat mijn jeugd slechter had kunnen zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik gelukklig was. Ook de periode dat het zwanger worden van mijn 2e kind, niet lukte. Pas na 2,5 jaar. Gelukkig kan ik goed met mijn vriendinnen en mijn man praten. Dit helpt heel erg.

  • Tryit

    Toen in 2018 mijn ex mij en onze kindere verliet voor mijn "beste" vriendin en daar na 1 week al bij introk.
    Mij achterliet zonder financiele middelen en daardoor overal achterstanden ontstonden en ik maar 900 euro in de maand had. En ik zelfs bij de voedselbank moest aankloppen.
    Het heeft een paar maabden geduurd het financiele plaatje op orde te krijgen en daarna kroop ik uit dat gat.

    Inmiddels zelf een leuke man leren kennen en we hebben sinds juli dit jaar een zoontje, ik ben gelukkiger dan ooit

    Maar ik zal nooit vergeten wat ze me hebben aangedaan,en dat ze me.leven zuur hebben gemaakt. En nog steeds doen


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50