Hoi mama's,
Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel moest vragen aan jullie, ik schaam me er best wel voor. Maar ik ben ten einde raad.
De eerste levensjaren voor mij en me dochter waren best heftig.
De eerste 2 jaar ben ik namelijk ziek geweest. Ik kon moeilijk lopen door me ziekte, me lichaam deed enorm veel pijn. Waardoor ik s' nachts moeilijk uit bed kon stappen. Dus eigenlijk heb ik me dochtertje 2 jaar lang bij ons in bed gehouden, of ik sliep samen in haar bed (ze kreeg al snel ons oude bed).
Daarna werd ik psychisch niet goed, zodra ik nieuws las begon ik het persoonlijk te betrekken. Ik kreeg levensechte nachtmerries, waarbij me dochter vaak wat overkwam. Hierdoor sliep ik ook vaak bij haar omdat ik haar niet alleen durfde te laten. Bang dat haar iets overkwam. Na veel afspraken bij de psycholoog gaat het weer veel beter met me. Ook me ziekte is volledig genezen na medicijnen, een jodiumkuur en een operatie.

Inmiddels is mijn dochtertje 4 jaar en gaat ze naar de basisschool en is ze grote zus geworden.

Maar het probleem Is (wat ik zelf heb veroorzaakt maar helaas niet anders kon) ze slaapt nog steeds niet alleen omdat ze dat niet wilt.
Naar bed brengen gaat goed, we liggen 2 minuten naast haar en ze slaapt al snel. Maar het probleem is s' nachts..
Ze word meestal rond 1 uur wakker en dan moet perse papa of mama naast haar liggen. Anders blijft ze gewoon wakker.
Dit breekt voor ons enorm aangezien me man haar op zich neemt snachts en ik me 2e dochtertje. Maar me man moet ook gewoon werken van 07:00 uur tot 16:00 6 dagen in de week.

Kunnen jullie mij helpen?
Hebben jullie misschien tips hoe we het haar kunnen leren dat ze alleen moet slapen?

Ze is een heel lief en gevoelig meisje.

Dank jullie wel voor het lezen in ieder geval.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (19)    Verversen


  • Barbamammie79

    Joh... schaam je niet
    Tips genoeg hier... ik denk ook aan een bedje naast je eigen bed.
    Komt wel goed

  • mijn~meisje

    in stapjes dus eerst een bedje voor haar bij jullie op de kamer? Dan zijn jullie wel dichtbij maar eigen bed. Zo kun je het misschien later afbouwen. Ook met inslaap vallen kun je misschien langszaam afbouwen dus er naast zitten ipv liggen, hand vast houden, naast het bed. etc.
    Daarnaast slaap jij alleen? Nee, wil jij alleen slapen? Vast ook niet. Het is dus ook helemaal niet gek dat kindjes ook niet alleen willen slapen. En schaam je er niet voor!!! Jij hebt toen gedaan wat het beste was voor jullie, het best voor jou en je dochter! Helemaal prima! Niets echt werkelijk niets om je voor te schamen!!!

  • Nx4

    niet schamen hoor meid , mijn 2de sliep bij mij in bed tot mijn 3de geboren werd ,nu slaapt de 2de vaak bij de oudste , wel vrijwillig maar dat willen ze en mijn 3de slaapt nog steeds bij ons op dr kamer en hij is al 5. en inmiddels hebben we ook een 4de en ook zij slaapt bij ons op de kamer in een wieg. dus drukke boel maar wij vinden her niet erg, mijn omgeving op schoonfamilie na die vinden mij maar gek dat er nog steeds 2 kinderen op mijn kamer slapen maar daar trek ik me niks van aan. voor ons voelt het goed. ik ga nu langzaam beginnen met onze 5 jarige op zijn kamer te laten slapen. maar zodra hij snachts wakker word dan wil hij bij ons verder slapen en dat mag ook.
    doe gewoon war goed voelt voor jullie en laat je niet gek maken door wat een ander zegt of vind .

  • life1234567

    waarom zet je niet gewoon een peuterbed naast je eigen bed? Hebben wij ook gedaan en ik vind het geen probleem :-)

  • LittlePea

    Mijn dochter heeft de eerste jaren ook bij mij geslapen....omdat dat gewoon kon. Jouw situatie begrijp ik goed.
    Probeer met kleine stapjes idd haar alleen te laten slapen. dat kan ook niet van de 1 op andere dag....
    Ze is nog klein, 4 jaar! Mijn dochter is 8 en wil ook heel graag nog bij mama slapen....
    Ik zou snachts dan bij haar gaan liggen geloof ik... het is niet anders. Dat langzaam afbouwen. Komt vanzelf een tijd dat ze kan begrijpen dat papa en mama niet altijd bij haar kunnen liggen.

    Veel succes!!!

  • Mama-van-meisje

    Schaam je aub niet. De west europese/ amerikaanse cultuur is 1 van de weinigen waarbij een kind al zo snel op eigen kamer moet. De WHO raad de 1e 2 jaar zelfs aan. Als je wil dat ze op een eigenkamer slaapt doe dat dan gerust met kleine stapjes. Maar zie ook de mogelijkheid om er voor te kiezen om haar lekker bij jullie te houden. Een kind gaat vanzelf meer los komen van jullie. Dat kan snel zijn of lang duren. Ik heb echter nog nooit gehoord van een puber die nog bij dr ouders slaapt. Ik zou daarom eerst kijken of je haar op eigen kamer wilt hebben of omdat je wilt voldoen aan een norm. Dan als je voor de eigenkamer kiest dan ga je er toch voor dmv kleine stappen. Wil je haar bij je houden is een peuterbed of familiebed wellicht ook een idee. Als die van mij dan nog bij ons wil slapen gaan we ook voor een familie bed.

  • My-Pride-and-Joy

    Ben ik het ook helemaal mee eens. Onze 5 jarige zoon slaapt ook nog steeds bij ons op de kamer. Wel in zijn eigen bed maar het komt vanzelf wel en idd doe het in kleine stapjes.

  • E-mama

    Zeker mee eens! Ik sluit mij hier volledig bij aan!

  • mamavnmj

    Onthoud; er is pas een probleem als jij het zelf ervaart als een probleem. Niet ondat anderen dat vinden. Dus schamen is echt niet nodig. Mijn dochter was een huilbaby vanwege kma en haar hebben we een jaar lang in slaap gewiegd. Tja dat was de situatie. Daarna ging het af en aan wisselend maar in grote lijnen heeft ze altijd hulp nodig gehad met in slaap vallen. Ze is ook 4 en nog steeds blijf ik bij haar tot ze slaapt. Dit is maar even. Als ik aan het werk ben dan gaat ze wel zelf slapen en vindt ze het prima als mijn vriend na het slaapritueel weg gaat. Ze is ook een erg gevoelig meisje en met periodes werd ze snachts ook wakker. Vooral toen ik zwanger was tot haar broertje een maand of 4 was. En daarna toen ze naar de basisschool mocht. Voor haar spannende periodes waarin ze meer geborgenheid zocht. We hebben altijd gezegd als je wakker wordt snachts mag je bij ons komen maar in de nacht slapen we. Dus zachtjes gaan liggen en slapen. Deed ze ook altijd. En ineens van de een op andere dag was het weer over na echt elke nacht bij ons komen. Doordat het met jou niet goed ging heeft dit ook zijn weerslag gehad op jullie dochter en mijn persoonlijke mening is echt geef haar die geborgenheid die ze zoekt.

  • yetka

    Ik zou ook gaan om te proberen om naast haar te gaan liggen op een eigen matras. Of zij bij jullie op de kamer op een matras of bedje. Net wat beter lukt. En vandaar uit verder

  • Kez

    Schaam je niet hoor! Je hebt gedaan wat voor jullie op dat moment het beste was, daar is niets mis mee. Nu is er echter een patroon dat je graag wilt doorbreken. Ik zou kleine stapjes zetten en veel praten. Leg haar uit dat jullie minder goed slapen met haar in je bed en dat jullie die slaap wel nodig hebben. Begin eens met een peuterbed of matras in jullie kamer en zodra dat goed gaat steeds verder weg. Of andersom, een matras voor papa of mama op haar kamer en dan steeds verder weg. Vertel haar dat als er echt iets is, ze altijd nog bij jullie terecht kan. Misschien heeft ze zelf ook nog goede ideeën om beter alleen te kunnen slapen, kinderen zijn wat dat betreft vaak slimmer/creatiever/zelfstandiger dan wij moeders denken. Een beloningssysteem kun je ook nog gebruiken. Het is even zoeken wat voor jullie werkt. Succes!

  • Jansis

    Hier was en soms nog steeds onze middelste een moeilijke slaper, naar bed brengen gaat en dan idd in de nacht bij ons willen zijn. Ik heb een matras onder mijn bed liggen en die schuif ik er dan onder vandaan en dan slaapt hij heerlijk verder! Jaren was dit elke nacht en nu steeds minder, 1 keer in de maand nog maar, hij wordt inmiddels bijna 9 jaar.
    Voor ons werkt dit prima. Hij weet wel dat als hij bij ons wil slapen hij stil moet zijn en rustig moet gaan slapen anders gaat hij terug naar zijn eigen bed. Aan die afspraak houdt hij zich goed
    Succes!

  • Peepah

    Het enige wat ik kan zeggen is doe wat goed voelt. Soms zijn het kleine stapjes. Elke keer een beetje verder. Zijn de kamers ver van elkaar. Misschien jullie matras eerst op de overloop. Met de deur open en daarna met de deur dicht. Doe vooral waar jullie je goed bij voelen. Samen slapen kan ook waardevol zijn, maar ik snap dat ze wat groot wordt voor in jullie bed.

  • Amatullaah

    Schamen moet je niet doen, samenslapen is juist heel goed voor hun ontwikkeling en heel natuurlijk! Alleen is ze nu 4 jaar en dit gewend. Mijn zoon is 3,5 en heel gevoelig ook. Door omstandigheden nu ook geen eigen bedje dus dat word even wat straks als we een eigen huis hebben. Ik zou iig een leuke kamaer maken en veel uitleggen en wel standvastig blijven.

    Eventueel steeds vwrder gaan liggen als ze dan 1 uur wakker word tot je uit de kamer bent

  • Mamasomer

    Is het een optie om een peuter/juniorbed bij jullie op de slaapkamer te zetten waar ze in kan slapen? Dan kan ze papa en mama in ieder geval zien als ze 's nachts wakker word en als dat goed gaat kun je vanuit hier weer verder werken.

  • MamaItalia

    Je moet je echt niet schamen hoor! Ik begrijp je volkomen wij hebben dit probleem ook,onze dochter wordt over een maand 3 jaar en ze komt iedere nacht ons bed in en wij zijn te lui om haar terug te brengen (ook omdat ze begint te krijsen). Ik lees mee!

  • Sharon

    Ik pb je even

  • me-joyce

    Meestal is doorzetten de oplossing. Moeilijk maar veel. Succes

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50