Ons kindje is ruim 3 maanden geleden met ruim 36 weken geboren. De zwangerschap, bevalling en ons herstel verliepen voorspoedig. Ik voel mijzelf goed, lichamelijk nog niet de oude (het omhulseltje) maar ik kan alles weer als voorheen.

Het liefst zouden wij dit najaar voor een tweede kindje willen gaan. Maar ik ben bang voor de reacties… vooral op het werk (want dat betekend 9 maanden later weer verlof) en dat mijn lichaam niet voldoende hersteld zou zijn (want dan wil ik niet het beste voor ons tweede kindje).

Maar mij lijkt het juist zo mooi dat de twee zo dicht op elkaar zitten, echt maatjes kunnen zijn indien ze dit willen. Ik heb dit zelf nooit gehad omdat mijn broertjes 6 en 9 jaar jonger zijn… terwijl mijn nichtjes die 14 maanden schelen al 4
30 jaar alles samen kunnen doen.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (47)    Verversen

1 2 3



  • Bby4

    Mijn jongens waren beste vriendjes, schelen 18 mnd. Maar nu ze 9 en 10 zijn, hebben ze totaal verschillende intresses. Ze zijn echt niet meer zo dik met elkaar als voorheen. Die van 9 is nu meer met me dochter van 4. Hun spelen heel veel samen. Best wel gek hoe dit in de jaren verschoven is. Je kan het niet plannen, je moet je niks aan trekken van je werk. Volg je hart

  • Bosco

    Mijn kids zit bijna 3 jaar tussen. De oudste staakte met zijn middag slaapje toen ik 7 maanden zwanger was. Ik had ze liever iets dichter op elkaar gehad, maar niet alles kun je regelen. Ze zijn wel dikke matties, maar ook echt broers. Mijn advies, volg je hart, want dat klopt altijd. En als je er zelf achter staat en je dit uitstraalt, zullen mensen echt blij voor je zijn!

  • Momoftwokids

    Hier zit er 3 jaar tussen en ze kunnen geweldig goed met elkaar! Spelen ook vaak samen. Dat heeft echt niet zo zeer met leeftijd te maken.

  • Nicolette87

    Het is jullie eigen leven, opzich hoef je je van anderen niets aan te trekken als je ze geen kwaad doet.
    Maar ik zou in ieder geval voor je eigen lijf een minimale termijn aanhouden, je kunt het even opzoeken, het is volgens mij twaalf maanden.
    Persoonlijk zou ik eerst de tijd en aandacht willen geven aan de eerste, maar wie ben ik. In mijn ervaring leer je pas vanaf drie maanden elkaar ook echt kennen en kom je in het eerste en tweede jaar nog voor zoveel uitdagingen te staan.

  • Estherelle88

    Volg je hart. En ik weet uit ervaring dat het heel lang kan duren voor het lukt! Als je het wilt dan moet je er gewoon voor gaan. Ongeacht wat anderen daar van vinden. In de ogen van een ander is er altijd wel iets dat niet goed is 😀

  • cookies

    Ik zou wachten tot je lijf het aan kan.
    Anders heb je risico op allerlei complicaties.
    En t zou sneu zijn als je door teveel pijn bijv je huidige kindje niet kan optillen etc.

    Ik wou ook zo snel mogelijk maar had ontzettende rugpijn etc.
    Op t moment mijn cyclus terug (dat kan lang duren op bv ) en baby is 9 maand.
    Mijn rug blijft zwak maar echt last heb ik niet meer.
    Wij gaan er nu weer voor :)

  • ProudMommyDaan

    Ik kreeg in drie jaar 3 kids, zij zijn nu 12,13 en 14 😅 ik vond het heel heftig achteraf gezien want ik ben gewoon hele stukken kwijt omdat ik zo werdt geleefd maar lichamelijk was dit dan ook wel een flinke deuk! Ik heb me niet druk gemaakt om wat anderen vinden..
    En ja werk dat is wel belangrijk maar maak je niet druk om wat ze denken niemand bepaald wat je moet doen als alleen jij zelf.
    Als dit is wat je wilt moet je het doen!
    Ik zelf zou het niemand adviseren 😅 kinderen kort op elkaar nemen dit komt nu ook mede doordat ik nu een baby heb van net 1 jaar en ik besef me nu pas wat ik allemaal gemist heb destijds..
    Doe waar jij je goed bij voelt want dat is het allerbelangrijkste ❤️

    “De pubertijd ook zo een ding wat ik nu heel zwaar vind”

    😂

  • tienus

    Hier zit er 2 jaar en 2 maanden tussen, ook dikke maatjes op dit moment. Dus als je zelf het gevoel hebt dat je lichaam nog niet helemaal ready is dan zou ik wachten. Na de 2e merkte ik dat de 'aanslag' op mijn lijf groter was dan bij de eerste. Daarna ook best wat problemen bij t opstarten en was blij dat er wat meer leeftijd tussen de 2 zat waardoor de eerste al kon lopen bijvoorbeeld.
    Maar als je je goed voelt en je wilt het, schijt aan de rest!😜

  • oemmiee

    Oh ja. En ik moet je zeggen krijg zoveel reacties. Maar het boeit me echt geen reet 🙈

  • oemmiee

    Hier is ook drukke boel. Oudste net vier, middelste 1j en 8 maanden jongste nog geen 3 maanden. Ik vind het echt heel druk , maar eind van dag ben ik zo blij met mijn kinderen❤️ Als ik ze samen zie smelt ik weg! Met mij gaat lichamelijk niet goed.. maar zou voor geen goud anders gehad willen hebben

  • Lispeltuut

    Gewoon doen! Je weet niet hoe lang het gaat duren. Hier zit 20 mnd tussen mijn dochters. Was even druk toen ze klein waren, jongste was een huilbaby, maar ze spelen nu heel veel samen.
    2 vriendinnen van mij zijn ook zussen, schelen ook weinig, zijn nog steeds de beste vriendinnen van elkaar.
    En ik denk maar zo... of je nou 2x achter elkaar weg bent, of 2x met langere tijd ertussen. Je bent ook weer sneller uit de kleintjes, is voor je werk ook gunstig

  • ~MamaVan5~

    Hier hebben we de kinderen ook allemaal ‘kort’ op elkaar (tussen de 17-24 maanden). En ik vind het heerlijk! Ze hebben zoveel aan elkaar. Maar wat al een aantal keer is gezegd; is dat karakter ook een grote rol speelt (en opvoeding). Ik leer ze al van jongsaf om te delen, samen te spelen en ook goed naar de emotie (o.a. het gezicht) van de ander te kijken. Zo leer je je kinderen met elkaar (en anderen) in liefde omgaan. En ja hier knalt het ook wel eens maar ook dat is op te lossen.
    Ik kom zelf ook uit een groot gezin. Zowel broers/zussen kort op elkaar als nakomertjes. Maar met allemaal een hele goede band! Kom niet aan 1 want dan heb je ze allemaal op je dak 🥰 overigens is de aanhang ook fantastisch! Ik hoop oprecht dat onze kinderen later ook zo met elkaar omgaan! In elk geval hebben ze een goed voorbeeld 😉

  • Jojo91

    Ik wou ook meteen wel voor een tweede gaan, maar achteraf ben ik blij dat het even op zich liet wachten. Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik erg veel last van mijn bekken en was ik enorm blij dat de 1e al kon lopen.

  • Dibbus

    Ikzelf dacht na een maand of 3/4 ook dat het allemaal prima zou kunnen (niet gedaan overigens) maar ik vond het vanaf 6/7 maanden een stuk pittiger worden. Zo relatief rustig en weinig echte interactie behalve verzorging en liefde een kleintje nodig heeft, zoveel energie gaat er nu met 10/11 maanden inzitten. Buiten dat ik dat zelf dan nog zwanger niet aan zou kunnen, vind ik het ook jammer voor je eerste kindje. Die wil rond deze leeftijd lekker alles samen doen en laten zien wat hij allemaal kan en daar is dan echt veel minder tijd voor. Dus neem dat soort ervaringen mee in je overweging en maak uiteindelijk zelf je beslissing. Als je die dan gemaakt hebt ook echt niks aantrekken van de buitenwereld, die hebben er niks mee te maken.

  • Lispeltuut

    Ik denk dat je dat 'probleem' ook hebt als er 3-4 jaar tussen zit. Dan wil je oudste een dagje weg, terwijl de jongste nog middagdutjes heeft bijvoorbeeld. Of heel verschillende interesses vanwege leeftijdsverschil. Merk ik hier al (20 mnd verschil). De oudste schiet soms een andere 'categorie' in en de jongste blijft dan nog even hangen waardoor ze elkaar wat minder begrijpen. Oudste is nu ruim 10 en echt een tiener/ puber aan het worden. Jongste is net 9 en echt nog kind. Maar qua interesses/ dagje uit zitten ze wel op hetzelfde level.
    Bij weinig verschil merkt een kind ook weinig dat de aandacht verdeelt moet worden, daar groeien ze helemaal in mee. Dus ja... zal beide voor- en nadelen hebben. Ik vind het weinige verschil heel fijn. Ook omdat ik niet echt van de baby-fase ben (voel me dan erg gebonden, en het is ook heel erg verzorgend ipv begeleidend) en op deze manier ging het in 1 moeite door. Een paar jaar later had ik echt niet opnieuw te maken willen hebben met middagslaapjes, gebroken nachten etc. Maar dat is ook voor iedereen anders. Mijn baby's waren ook niet zo makkelijk, scheelt ook.

  • flierefluiter

    Hier 3 jaar tussen 1&2, en nummer 2 gaat gewoon met nummer 1 mee 😅 maar wij hebben juist easy peasy kids die altijd en overal gewoon slapen. Middagdutjes gaan on the go, gebroken nachten hebben wij hier ook bij beide niet meer gehad vanaf 11 weken 🤫🙈

  • Lispeltuut

    Ja dat scheelt ook. Hier was het de hele nacht huilen/ overstrekken als we teveel deden. En doorslapen met een jaar of 3/4. Inmiddels blijkt ze ADHD te hebben.

  • Dame68

    Je weet dat je de kans vergroot op een vroeggeboorte hè als je zo snel weer in verwachting raakt. Gezien je eerste kindje /vroeggeboorte zou dit dus onverstandig zijn, maar bespreek het anders met je huisarts. Een vroeggeboorte moet je niet onderschatten. Ook al lijkt het nu prima, premature baby’s kunnen wel allerlei moeilijkheden op hun weg tegenkomen (ja net als een ieder ander, maar ze hebben er significant meer kans op). Dit geldt niet alleen voor de extreem vroege baby’s maar ook tussen 32 en 37 weken, waar vaak iets minder langdurige zorg voor is

  • oemmiee

    Mijn middelste was ook prematuur en dysmatuur, ben van m’n jongste gewoon met 38 weken ingeleid. Hij was ook nog niet helemaal ingedaald. Dus het hoeft niet perse

  • Dame68

    Dat zeg ik ook niet. ;-)

  • Aka-chan

    Mijn moeder kreeg 4 kinderen met tussen elk 16 maanden ongeveer, en ze ziet er permanent zwanger uit (diastasis recti). Ze vindt dat vreselijk, heeft vanalles geprobeerd behalve opereren, maar gelukkig wordt ze vanwege haar leeftijd er in ieder geval niet meer op aan gesproken ("Oh, wat leuk, hoe lang moet je nog?" en dergelijke en aan haar buik zitten...). En ik weet niet of dit misschien ook door de meerdere kinderen kort achter elkaar komt, maar ze kan niet meer rennen of trampoline springen na ons allemaal gehad te hebben zonder urineverlies. Ik las ook ergens dat de kans op vroeggeboorte groter is, en mijn broertje werd 3 maanden te vroeg geboren. Ik kan me alleen nog het grote raam herinneren in het ziekenhuis, van waarachter we hem of baby's konden zien? Ik was nog maar 2, dus het is vooral een herinnering van een heel groot raam, waar ik doorheen keek naar iets, in het ziekenhuis. Mijn moeder kon vanwege nog 2 andere jonge kinderen niet zo vaak bij mijn broertje zijn als ze gewild had.

    Ik klik niet met mijn 1 jaar jongere zusje, onze karakters zijn te verschillend. Zij is op en top extravert, en ik ben grijze muis introvert. Mijn 2 jaar jongere broertje gaat communicatie 'oké', hij heeft een vorm van autisme, dus communicatie met iedereen is natuurlijk niet jevanhet natuurlijk, haha. Mijn 4 jaar jongere zusje lijkt iets meer op mij, maar ik zat toen ik een tiener was met mezelf in de knoop, en niet lang nadat het beter ging ben ik uit huis gegaan en heb een paar jaar in het buitenland gewoond en gewerkt, en zij is natuurlijkerwijs meer naar onze andere zus getrokken. Ook nu nog spreken we elkaar weinig, omdat ze gewoon zo erg gewend is om alles dus met haar te bespreken en bij haar aan te kunnen kloppen, en zij wonen een halfuur van elkaar en ondernemen nog dingen ook samen, of gewoon bij elkaar op bezoek. Ik woon 3 uur reizen verderop. Mijn zusjes zijn nog nooit op bezoek gekomen bij mij, ze hebben alleen even geholpen met het verbouwen, maar even een weekendje langskomen? Ze geven eerlijk aan dat het de reis niet waard is Ik reis af en toe richting mijn ouders en spreek hen dan, en moet eerlijk zeggen dat ik dan niet naar mijn zusje nog apart ga die ook uit huis is. Ik heb een hond, die ze niets vindt, en ik ga die dan niet een halve dag bij mijn ouders achterlaten voor die reden (ze gaat altijd mee, omdat ik vanwege de reistijd meteen meerdere dagen dan blijf). Dus we zijn allemaal even erg

    Kort op elkaar is geen garantie dat het klikt. Karakters bepalen dat veel meer. En zelfs dan, life happens. Als ik geen mentale problemen gehad zou hebben, en niet zo ver weg had gewoond en nu nog steeds woon, zou ik een stuk beter contact hebben met mijn jongste zusje, omdat we qua karakters aardig klikken. Maar zoals ik al zei, life happens.

  • momtini

    Het kan zeker leuk zijn , maar dat leuke kan ook als er toch iets meer tijd tussen zit . Vergis je ook niet in de fases die nog gaan komen, die je nu nog niet kent. Dat is icm een newborn pittig. En wat als je tweede kindje een huilbaby is en je eerste kindje in de fase rolt van ontdekken, slopen en ‘nee !!!!’ Fase? Dan is dat niet meer zo grappig zo kort op elkaar .

    Onze meiden schelen 1.5 jaar , en dat vind ik
    Zelf Al pittig genoeg . Fysiek gezien is t echt beter om even te wachten tot de eerste 1 jaar is bijv , dat was onze Voorkeur ook maar ik Werd ineens toch zwanger (oké niet ineens maar t was een verassing 😂)

  • Pcuk

    Als jij dit wil moet je dit lekker doen. Mensen vinden van alles wel iets en het gaat om je eigen leven.

    Maar om de leeftijd hoef je het niet te doen of te laten. Wij hebben 2 dochter en een zoontje. Meiden schelen 14 mnd van elkaar. En de meiden met hun broertje schelen 7en 8 jaar. Onze meiden hebben de pech dat ze bij elkaar in de klas zitten. Wat dus betekend 24/7 samen altijd elkaar dag. En nee ze kunnen elkaar redelijk vaak niet luchten of zien. Hoe leuk het was toen ze klein waren. Wat een ellende het nu is 😉


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50