Voordat je kinderen hebt, zweer je misschien dat jouw kind nooit bij jou in bed zal slapen. Tot de gebroken nachten zich opstapelen en samen slapen ineens de enige oplossing lijkt. Wat tijdelijk was, voelt daarna blijvend en teruggaan naar het eigen bed lijkt geen optie meer. Jij slaapt lichter, je kind woelt meer en de nachten worden zwaarder. Wat kun je doen?
Slaapcoach Janine Nuttycombe van The New Sleepcoach stelt ouders meteen gerust: “Laat ik meteen zeggen: je doet niets fout. En je kind ook niet.”
Het is geen koppigheid, maar een signaal
Wanneer een kind niet meer terug wil naar het eigen bed, voelt dat voor veel ouders als strijd. Alsof je kind iets afdwingt of grenzen opzoekt. Volgens Janine is dat beeld niet helpend. “Wanneer een kind niet meer terug wil naar zijn eigen bed, is dat bijna nooit koppigheid. Het is meestal een signaal van het zenuwstelsel.” Kinderen verwerken overdag enorm veel. Prikkels, emoties, indrukken en nieuwe vaardigheden stapelen zich op en vinden ’s nachts hun uitweg. “Bij kinderen zie ik vaak dat ze overdag zoveel meemaken en verwerken, dat dit ’s nachts nog doorwerkt.”
Tegelijk worden ze zich steeds bewuster van afstand en alleen zijn, terwijl hun vermogen om zichzelf te reguleren nog volop in ontwikkeling is. “Juist dan zoeken ze extra veiligheid en nabijheid.” Samen slapen is in dat licht geen probleem dat opgelost moet worden, maar een behoefte die gezien mag worden.
Rustig en liefdevol afbouwen
Als samen slapen niet meer werkt voor jullie gezin, is het logisch dat je verandering wilt. Volgens Janine hoeft dat niet abrupt of streng. “Het is belangrijk om het samen slapen stap voor stap rustig en liefdevol af te bouwen.” Niet alleen de nacht telt mee, benadrukt ze. De basis ligt al veel eerder. “Kijk ook naar de dag, niet alleen naar de nacht. Hoe drukker of prikkelender de dag, hoe groter de kans dat een kind ’s nachts nabijheid zoekt.” Rustmomenten overdag, voorspelbaarheid en ruimte om te ontprikkelen helpen het zenuwstelsel tot rust te komen.
Verander langzaam het naar bed gaan
Verandering start niet midden in de nacht, maar bij het naar bed gaan. “Begin altijd bij de avond. Kies één manier die goed voelt voor jullie en oefen deze elke avond op dezelfde manier.” Juist herhaling geeft een kind houvast en veiligheid. Janine werkt graag met ontspanning als uitgangspunt. “Wat ik zelf een hele fijne aanpak vind, is om de focus te leggen op ontspanning vóór het slapen.” Neem de tijd voor een rustige afsluiting van de dag. Denk aan zacht praten, wiegen of dragen. “Wanneer je merkt dat de ademhaling zwaarder en rustiger wordt, leg je je kindje voorzichtig in bed.”
Blijf nabij, letterlijk en figuurlijk. “Leg een hand op je kindje en bied, als dat helpt, extra regulatie door zachtjes op de billen te tikken.” Gaat je kind huilen, dan hoef je niet meteen in te grijpen. “Probeer eerst in bed te troosten. Blijft het huilen aanhouden of wordt het intenser, pak je je kindje weer op om opnieuw te helpen ontspannen.” Daarna herhaal je dezelfde stappen, rustig en voorspelbaar.
“Zie dit niet als iets wat in één keer moet lukken.” Je mag de oefentijd rustig opbouwen. “Bijvoorbeeld eerst twintig minuten, daarna dertig minuten, en steeds een beetje langer.” Wat je ’s avonds oefent, kun je later ook in de nacht toepassen wanneer je kind wakker wordt en opnieuw hulp nodig heeft om in slaap te vallen.
Verwacht geen snelle oplossing
Veel ouders hopen op directe verbetering, maar dat legt onnodige druk op jullie allebei. “Zelfstandig slapen is een vaardigheid. En vaardigheden leer je niet in één nacht.” Bovendien verloopt ontwikkeling zelden in een rechte lijn, het gaat altijd met ups én downs. “Dus dat het niet gelijk goed gaat is normaal.” Terugval betekent niet dat het niet werkt, maar dat je kind opnieuw iets te verwerken heeft.
Wat kun je doen als je vastloopt?
Soms voelt het alsof alles vastzit. Alsof je kind alleen nog maar bij jou slaapt en je niet meer goed weet hoe je hier liefdevol beweging in krijgt. “Dan kan het enorm helpen als iemand met je meekijkt.” Je hoeft het niet alleen te doen. “Slaapcoaches denken graag met je mee.”
En misschien wel het belangrijkste om te onthouden: samen slapen is geen teken dat het misgaat. Als het voor jullie allemaal werkt, is dat helemaal oké. Merk je dat het je te veel wordt, dan kun je met begrip, rust en kleine stappen toewerken naar nachten die voor jullie allebei weer lichter voelen.
Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!
Demi Schoenmakers is moeder en online redacteur voor onder andere BabyBytes, Libelle en Women's Health. Met een scherp oog en een luisterend oor zoekt ze naar verhalen die de lezer prikkelen. Of het nu gaat om gezondheid, lifestyle of opvoeding; ze probeert haar artikelen op een toegankelijke en boeiende manier over te brengen.
Reageer op dit artikel
reacties (0)