Veel ouders leerden zelf als kind dat je pas van tafel mag als je bord leeg is. Of je nu nog honger had of eigenlijk al propvol zat, het eten moest op. Die regel leek vroeger heel normaal. Maar past hij nog wel bij hoe we nu naar gezondheid, opvoeding en eten kijken?
Steeds meer experts en ouders zeggen duidelijk nee. Het beroemde ‘bord-leeg-eten’-principe doet volgens hen vaak meer kwaad dan goed.
Waarom die regel ooit logisch leek
Vroeger waren porties overzichtelijker en waren snacks niet altijd binnen handbereik. Ouders wilden verspilling voorkomen en kinderen leren dankbaar te zijn voor eten. Begrijpelijk, maar de context is veranderd. Kinderen hebben nu meer keuzes, bewegen anders en groeien in fases waarin hun eetlust per dag kan verschillen.
Wat ouders vandaag de dag merken
In online gesprekken tussen ouders zie je veel nuance. De meeste ouders dwingen hun kind niet om alles op te eten, maar laten ook niet toe dat een half uur later de koekjestrommel opengaat. Vaak geldt: het eten blijft bewaard en kan later alsnog gegeten worden. Die aanpak draait minder om controle en meer om consequent zijn, zonder strijd aan tafel.
Wat zegt experts?
Volgens psycholoog en eetstoorniscoach Lara Zibarras is forceren geen goed idee. Kinderen leren dan hun natuurlijke verzadigingssignalen te negeren. Ze eten door terwijl hun lichaam eigenlijk al ‘genoeg’ aangeeft. Dat kan later problemen geven met zelfregulatie. Sommige volwassenen weten niet meer wanneer ze vol zitten, simpelweg omdat ze dat als kind hebben afgeleerd. In ernstige gevallen kan dit zelfs bijdragen aan eetstoornissen.
Daarnaast wisselt honger van dag tot dag. Na een drukke schooldag of een groeispurt is de eetlust groter dan op een rustige dag. Dat geldt voor kinderen net zo goed als voor volwassenen.
Ouders zijn vaak bang dat “ik zit vol” eigenlijk betekent “ik wil iets anders”. En ja, dat gebeurt soms. Toch lost dwang dit probleem niet op. Het gesprek aangaan werkt beter dan druk uitoefenen.
Duidelijke afspraken helpen. Geen extra snacks vlak na het eten, maar wel ruimte om later opnieuw honger te hebben en dan hetzelfde eten aan te bieden.
Zo help je je kind luisteren naar zijn lichaam
Experts raden aan om kinderen actief te leren nadenken over honger en vol zitten: Vraag waar ze honger voelen. Dat is niet alleen een knorrende buik, maar soms ook weinig energie of moeite met concentreren. Laat ze hun honger inschatten, bijvoorbeeld op een schaal van 1 tot 5. Benoem ook je eigen gevoelens. Zeg bijvoorbeeld dat je stopt met eten omdat je vol zit. Kinderen leren veel door te kijken.
En hoe zit het met voedselverspilling?
Die zorg is terecht, maar er zijn simpele oplossingen:
Begin met kleinere porties en schep bij als er nog honger is
Laat kinderen zelf opscheppen bij onderdelen van de maaltijd
Bewaar restjes en bied ze later opnieuw aan
Kook iets minder of plan bewust een restjesmaaltijd
Een leeg bord is geen bewijs van gezond eetgedrag. Veel belangrijker is dat je kind leert luisteren naar zijn eigen lijf. Met rustige afspraken en open gesprekken kom je vaak verder dan met aandringen.
Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!
Demi Schoenmakers is moeder en online redacteur voor onder andere BabyBytes, Libelle en Women's Health. Met een scherp oog en een luisterend oor zoekt ze naar verhalen die de lezer prikkelen. Of het nu gaat om gezondheid, lifestyle of opvoeding; ze probeert haar artikelen op een toegankelijke en boeiende manier over te brengen.
Reageer op dit artikel
reacties (0)