Ik heb geen autisme en ben geen BAM maar wat ik wel ben is hoog gevoelig. En daardoor overprikkelen de kinderen mij snel. Ik zou echt niet weten hoe ik het moederschap zonder mijn man zou moeten doen. En dit terwijl ik wel veel aan mijn ouders heb. Kleine kinderen zijn ontzettend pittig, daar is zo’n beetje iedereen met kleine kinderen het wel over eens.
Ik zou dus vooral kijken naar hoe je hierin bent.
Ben je snel overprikkeld?
Als je overprikkeld bent wat doe je dan om te zorgen dat dit afzakt?
Heb je veel tijd voor jezelf nodig? Om je eigen ding te kunnen doen?
Ik kan hierop volmondig ja zeggen en heb vooral veel rust nodig (boek lezen, serie kijken) waar ik met kids niet aan toe kom. En dat valt mij veel zwaarder dan verwacht.
Dus ik zou als jouw antwoorden hierop ook Ja zijn er eerlijk gezegd echt niet aan beginnen.
Ik denk dat je beter aan kinderen met een moeder met autisme kunt vragen wat hun ervaring is, aangezien een van de aspecten van autisme is dat het vaak moeilijker is om jezelf goed in te schatten en te begrijpen wat jouw gedrag of moeite voor een ander betekent... Zelfoverschatting kan dan ook gemakkelijk voorkomen. De vraag zou wat mij betreft niet moeten zijn: gun jij jezelf een kind, maar: wat gun jij een kind?
Heb je wel eens een relatie gehad?
Ik zie namelijk nogal eens moeders die het niet lukt om een gezonde relatie te onderhouden, maar die wel van een kind verwachten dat die het moet aankunnen om met hen te leven... Dan vraag je nogal wat van een kind. Zeker als er geen andere ouder is om evenwicht te bieden.
Ik heb ongeveer 1,5 jaar geleden mijn diagnose gekregen. Het verschild zo per persoon. De 1 is van de leg omdat de routines anders gaan dan in hun eentje en een ander vind de baby fase juist heel fijn. Ik zelf vond het heerlijk dat ze zo klein waren. Mijn bubbel was klein, als ik dan naar buiten ging om boodschappen te halen, lag mijn focus op mijn baby waardoor er minder prikkels binnen kwamen. Ik droeg heel veel in de draagdoek (verzwaring). Ik ging overdag samen slapen. Ik vertraagde. (Ik werkte toen ook niet)
De schoolfase vind ik veel pittiger, maar dat hoeft natuurlijk ook niet bij elk kind zo heftig te zijn als bij ons. Ik heb echt zoveel schoolgesprekken gehad, continu moeten vertolken, kind kon school niet aan, ik moest dus vaak plotseling naar school om haar op te halen. Ziekenhuis afspraken, ggz, logopedie, fysio, pleinwacht, speelafspraakjes, zwemles, diëtist, gemeente afspraken. Dat zijn de dingen die voor een ander misschien al veel zijn. Maar die afspraken, mijn werk en dan nog ergens tussendoor een beetje het huishouden doen hebben ondertussen wel weer een burn-out bij mij veroorzaakt.
Ik vind het zelf wel aardig pittig. Alleen het hangt natuurlijk ook van je kind af. Het is erfelijk. Ik merk dat ik beter over mijn kinderen zonder Adhd en autisme kan, dan die met. Die vraagt namelijk dusdanig veel van mij. Ik was/ben zelf een twijfelgeval van autisme. Ik had dit alleen niet getrokken. Ik trek mij vaak rond 4 uur even terug omdat mijn hoofd het niet aan kan. Vooral de jaren dat ze niet naar school gaan vergt extreem veel van je. Nog niet te spreken over mijn kind met diagnose die thuiskomt uit school en dan ontlading krijgt. Ik zou het zelf niet zo snel weer doen... Met de wetenschap van nu.
Of alleenstaand de juiste keuze hierin is dat weet enkel jij.
Als moeder van drie met zeer late diagnose Autisme (ruim 2 jaar geleden) en 3 kids vd diagnose kan ik zeggen dat het overweldigend kan wezen, maar dat geldt voor iedereen.
Je hebt de diagnose al best een poos en zal goed je handvatten hebben.
Enige wat ik je wel meegeef is zorg voor een vangnet. (Maar dat geldt voor elke ouder)
Ik denk dat je een prima moeder kan zijn met autisme, uitzonderingen bij mensen met ernstig autisme natuurlijk. Maar ik zou zeker adviseren om het dan niet in je eentje te doen. Op het moment dat het je te veel wordt, heb je een vangnet nodig. Eigenlijk een vangnet die vrijwel meteen beschikbaar is uit een relatie. Ik vond het ouderschap al heftig en ik had gewoon een partner die echt een flexibele baan heeft en makkelijk kon bijspringen. En ik heb geen autisme. Het is heel anders dan even op een neefje nichtje passen. Je moet elk moment beschikbaar zijn en je eigen voorkeuren en gewoontjes aanpassen op je kind. En tegen onvoorspelbaarheid kunnen.
Mijn broertje heeft pdd-nos. Ik denk dat hij een geweldig vader gaat worden. Maar hij gaat sommige dingen ook heel moeilijk vinden en zou het nooit alleen moeten doen.
Bedenk daarnaast waarom je geen relatie hebt, is dat pech of heb je moeite met langdurige relaties aangaan. Want een kind is uiteindelijk een eindeloos lange verbinding. Sorry dat het zo negatief klinkt, ik ken je natuurlijk niet en weet niet hoe de pddnos zich bij jou uit. Denk er goed over na en praat met andere moeders in je cirkel (je zus? Je ouders, vriendinnen). Zij kunnen vast beter inschatten of je het aan zou kunnen.
De reden dat ik geen relatie heb is dat ik geen leuke man kan vinden de laatste jaren, ik heb wel een aantal relaties gehad. Ik heb wel eens met mn moeder en zus over gepraat over kinderen krijgen, niet perse over alleen kinderen krijgen, maar ja denk als het zou hebben over het alleen doen, dan ze het dan helemaal afkeuren en waarschijnlijk gaan zeggen dat ik het niet zou aankunnen.
Dat zijn mensen dichtbij je. Als zij zo er naar kijken, dan niet doen. Ookal is het hard. Kinderen halen letterlijk het bloed onder je nagels vandaan.
En waarom zouden ze dit dan zeggen en als je zelf al een beetje kan invullen wat zij zouden zeggen, wat vind je dan zelf van die argumenten die je nu even voor het gemak zelf invult
De mensen die het dichtst bij staan kunnen vaak wel een realistische inschatting maken.. zeker je moeder die jou heeft opgevod. Dus hoe hard het wellicht ook is, als zij al zeggen dat je het beter niet kunt doen en daar goede argumenten voor hebben dan zou ik daar zelf nog eens heel goed over nadenken.
Geen ervaring met BAMschap wel met autisme en moeder zijn. Stuur maar een privé berichtje als je bepaalde vragen hebt. Het wisselt zo erg pp in hoeverre autisme bepalend is in je leven.
Wanneer je goed voor jezelf kunt zorgen is er toch geen belemmering voor je kinderwens? Mijn broertje heeft dezelfde diagnose en is ontzettend zorgzaam voor zijn familie en vrienden. En ja hij heeft ook zeker wel kenmerken, dat weet ik. Maar hij is volwassen, maakt bewuste keuzes en is verantwoordelijk. Hij heeft bewust geen relatie maar zou een goede vader kunnen zijn denk ik. Ik zou niet weten waarom jij geen goede moeder zou kunnen zijn.
Ehm.. ja.. maar bedenk wel even dat als je alleen bent en de kind de bron van overprikkeling is op dat moment.. je wel even een probleem heb.
Dat is zeker waar wat je zegt. Alleen is het ook zo dat er zoveel moeders met autisme zijn. Autisme is zo heel erg breed en er zijn ook genoeg moeders die geen autisme ook overprikkeld raken. Denk dat wanneer je kiest voor alleen zorgen voor een baby dat het fijn is als je op iemand terug kunt vallen. Maar dat weet ik natuurlijk in deze situatie ook niet
Ja eens, maar overprikkeling uit zich bij iedere persoon met autisme anders, gelukkig heb ik wel genoeg mensen om me heen staan, en ja snap ook wel als ik er voor kies om het alleen te doen dat ik niet altijd op iedereen kan terug vallen.
Opzich kan ik goed voor mezelf zorgen, heb ik een baan een eigen huis en een sociaal netwerk om me heen. En ben ik heel zorgzaam voor mensen en wil ik graag alles voor iedereen goed doen.
Ik denk dat het in dezen belangrijker is hoe anderen jou zien, dan hoe jij jezelf ziet. Misschien kun je er met je familie en vrienden rustig over praten of zij jou ook ervaren als zorgzaam? En of ze eerlijk tegen jou durven te zeggen hoe zij jou zien? Kun jij ermee omgaan als ze iets anders zeggen dan jij graag zou willen horen?
Wat ik zie is een jonge vrouw met kinderwens die een stabiele factor is qua inkomen enz. Fijn netwerk om je heen. Niet anders dan ons gezin. Ik doe ook veel alleen met de kinderen omdat dit zo uitkomt. Maar ook ik kan terugvallen op mijn netwerk qua oppas enz. Als jii zo graag een kinderwens hebt zou ik gaan uitzoeken hoe dit aan te pakken met een donor enz en er voor gaan. En ja je hebt pdd-nos. En ja het is soms pittig, maar niet onmogelijk!
reacties (17)