Hallo,

Help, wat voel ik me rot.
Recent ben ik bevallen van ons 2e kindje. We hebben al een kindje van 8 jaar. Jarenlang hebben we gedacht dat het bij 1 kindje zou blijven. Na lang twijfelen en een miskraam ben ik dus alsnog zwanger geraakt. Hier zijn we superblij mee en de zwangerschap en kraamweek waren heel erg fijn.

Omdat ik in een ver verleden depressies heb gehad, en PPD klachten had na mijn eerdere bevalling, sta ik hiervoor sinds de zwangerschap onder extra controle. Ik ben erg gevoelig voor hormoonschommelingen. Deels preventief ben ik na de bevalling direct gestart met medicatie. Desondanks is mijn stemming na de kraamweek direct omgeslagen en heb ik sindsdien PPD klachten. Ergens weet ik dat ik het de tijd moet geven. Dat de medicatie z’n werk nog optimaal moet gaan doen, dat de hormonen vanzelf rustiger worden, dat ik nog moet wennen aan ons nieuwe leven als gezin van vier. Maar ik voel me bij vlagen zo rot. Waar zijn we aan begonnen? Met name als de dag start en/of mijn man en oudere kindje niet thuis zijn. Ik mis ergens ons oude leven. Ik voel me mezelf niet en zelfs niet thuis in ons eigen huis. Ik Google wat af over of dit normaal is, wanneer ik me weer beter ga voelen, slaapritmes voor onze baby. Ik zit alleen maar in mijn hoofd en in doemscenario’s. Omdat ik niet kan accepteren hoe ik me nu voel ben ik krampachtig op zoek naar controle en de bevestiging dat ik m’n draai wel ga vinden in onze nieuwe gezinssamenstelling. Ik hoop zo dat ik me de komende tijd beter ga voelen. Het voelt alsof m’n leven op z’n kop staat…

Hoe voelden jullie je de eerste weken na de bevalling?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Algemeen


reacties (8)    Verversen


  • melanie1

    Zou jezelf verwennen, gedachten verzetten en er met de kleine wat opuit gaan helpen? Eventueel cognitieve therapie? Hoe zeer klopt je gedachten en gevoel met de werkelijkheid...

    Verder geef het tijd.... Je nieuwe band moet groeien en de kleine die ineens binnen in je gezin komt vallen als een persoontje met eisen en karakter. Geef jezelf de tijd eraan te wennen. Jullie zullen zeker dichter naar elkaar toe groeien... Voel je niet schuldig, het komt wel!

  • Beukenblaadje

    Gefeliciteerd met de geboorte van je kindje! En wat akelig dat je je zo rot voelt. Ik herken het bijna helemaal. Had na de eerste twee jaar geleden een zware ppd en op angststoornis gekregen. Tijdens de zwangerschap van de tweede heb ik ook begeleiding van de pop poli gekregen, we besloten om niet direct aan de medicatie te gaan maar even af te wachten. Helaas ging het met name in de tweede week na de geboorte toch weer mis, dus wel weer gestart met medicatie. Dan wordt het eerst even nog rotter maar ik merkte toch best gauw al een wereld van verschil. Nu is mijn jongste 6 weken en ik ben er nog niet helemaal maar het is echt al heel erg verbeterd. Zit er totaal anders bij dan 4 weken terug, kan van m'n kindjes genieten ipv alleen overleven.

    Ik herken je gevoelens heel erg. Het is ook een mega overgang vind ik zelf, van 1 naar 2. Ik miste ook heel erg ons 'oude' gezin en lekker mm gang gaan met d oudste, en tegelijk voelde ik me dan extreem schuldig naar de jongste. Van wie ik ook enorm houd, maar ja, een pasgeboren baby is qua zorg zo anders dan een peuter en ik moet nog een eigen band met hem opbouwen. Maar ook dat is nu echt allemaal al heel veel beter.

    Als ik je een advies mag geven, blijf zo open en eerlijk mogelijk communiceren naar je behandelaar. Die kan kijken of de dosis van je medicatie aangepast moet worden, of je gerust kan stellen over wat er bij hoort. Het duurt nu eenmaal een week of 6 tot de Ad optimaal werkt, en die tussenperiode is gewoon zwaar. Maar uiteindelijk wordt het echt lichter, wordt je hier helemaal beter van en ga je ook echt wennen aan de nieuwe situatie! Het heeft alleen even tijd nodig, en dat is echt niet gek.

    Veel sterkte, ik hoop dat t snel opklaart voor je. Blijf hulp vragen, maar dat doe je al hartstikke goed!!

  • Lynn-

    Precies hetzelfde gehad na mijn bevalling vorig jaar! Na 6 weken was ik helemaal op, gestopt met bv en aan de Ad. Ik durfde m'n baby nauwelijks de trap op te tillen, gewoon de angst dat ik hem zou laten vallen. Het gevoel dat je zelf heel erg angstig bent en de baby die helemaal afhankelijk is van jou.... Het is hier helemaal goed gekomen. Neem de rust, en probeer niet om alles onder controle te krijgen, want dat lukt toch niet .. Bekijk het per dag, ga lekker wandelen, in de tuin zitten of doe iets ontspannends. Geen doemscenario's bedenken en laat alles over je heen komen. Je hoeft nu niet alles perfect te doen! Sterkte ermee ❤️

  • Nog-even!

    Word je begeleid door de pop-poli?

  • Daydreaming

    Ja vanaf de zwangerschap sta ik daar onder controle gelukkig

  • Moedereend

    Wat voor medicatie heb je gekregen en hoe lang neem je deze nu?

  • Daydreaming

    Bupropion, deze neem sinds de bevalling (4 weken geleden).
    En daarnaast qua voedingssupplementen van alles ter ondersteuning van de hormonen

  • Moedereend

    Ah een antidepressiva. Dit duurt normaal zo'n 6 weken voordat je er iets van merkt.
    En je klachten zullen eerst erger worden.

    Dat gezegd hebbende, heel erg vervelend dat jij je zo voelt. Dit is niet wat je voor ogen had.
    Wees vooral niet te streng voor jezelf, je doet wat je kunt nu en de rest komt later wel weer.

    Ik voelde me na een paar maanden stilletjes aan beter worden. Succes meid, uiteindelijk komt alles goed ❤️

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50