Toen ik nog geen maand daarvoor was bevallen en door een moeizaam herstel nog niet kon zitten kwamen mijn schoonouders op bezoek om het eens over de regels te hebben: als we op bezoek zijn met ons zoontje bepalen zij alle regels en hebben wij niets in te brengen.
Zelf vond ik het nog helemaal niet nodig om het hier überhaupt over te hebben en vervelend ook aangezien ik nog zoveel pijn had. Niet het juiste moment wat mij betreft. Met hun uitspraak was ik het al helemaal niet eens en dit heb ik ook aangegeven. Als ouders heb je altijd zeggenschap over je eigen kind, ook wanneer je op bezoek bent. Natuurlijk is het hun huis en willen we best ons zoontje uitleggen dat hij bijvoorbeeld thuis wel op de bank mag klimmen maar bij opa en oma niet. Geen probleem, zo lang wij ook achter de regels staan/het dingen zijn die van ons zoontje verwacht kan worden.

Ons zoontje is anderhalf en heeft moeite met drukte om zich heen. Met drukte eet hij amper omdat hem dit dan niet lukt. Wij laten hem dan van tafel om te spelen. Zo kunnen wij rustig eten en kan ons zoontje de afstand nemen die hij blijkbaar nodig heeft. Eten komt later wel, meestal thuis weer. Wat ons betreft geen probleem. Wat betreft opa en oma (mijn schoonouders) een groot probleem. Want de andere kleinkinderen moeten ook aan tafel blijven zitten en dat zou niet eerlijk zijn voor de andere kleinkinderen.
Wat mij betreft kun je prima aan kinderen uitleggen dat elke ouders nou eenmaal andere regels hebben.

Een situatieschets van de laatste keer dat we bleven eten (niet overdreven en soortgelijk regelmatig voorkomend):
Het was tijd om te eten en iedereen ging buiten aan tafel zitten. Mijn neefje van 2,5 was moe van de dag en wilde binnen blijven waar hij even alleen kon zijn. Dit mocht niet, want iedereen moest aan tafel komen eten. Het duurde ruim 20 minuten voor hij overstuur op de schoot van zijn moeder aan tafel zat. Hij heeft niet gegeten en de hele tijd overstuur gehuild.
In die 20 minuten dat we aan tafel moesten wachten zat mijn nichtje van 10 maanden in de kinderstoel. Ook te huilen. Haar moeder wisselde af van haar huilende zoontje binnen naar haar huilende dochtertje buiten. Vader was werken. Het was lastig om haar zo in de spagaat te zien dus ik nam mijn nichtje op schoot en gaf haar alvast wat te eten. Dit hielp iets maar eigenlijk wilde ze vooral mama. Moeder vond dit prima en opa en oma keken oogluikend toe. Dit was duidelijk niet de bedoeling van opa en oma maar het werd gedoogd.
Ondertussen zaten we met zijn allen dus al 20 minuten in het gehuil te wachten tot we konden beginnen met eten. Niet echt een relaxte situatie.
Het startsein werd gegeven en mijn zoontje at zoals verwacht amper en wilde graag die drukte uit. Zelf vond ik dat hij het al boven verwachting had gedaan en geen probleem dat hij verderop in de achtertuin, waar we aan het eten waren, wilde spelen. Terwijl ik aangaf tegen mijn zoontje dat het goed was en hij moest opletten dat hij niet door de plantjes zou lopen (waar oma erg gehecht aan is) werd ik hierop aangesproken. Dit was absoluut niet de bedoeling, hij moest aan tafel blijven. Ondertussen werd er nog steeds door twee kinderen flink gehuild aan tafel. Ik gaf aan dat we het hier wel op een later moment over zouden hebben en liet mijn zoontje spelen. Mijn man beaamde dit.
Uiteindelijk ging mijn schoonzus met de kinderen onder het eten naar huis, ze waren moe en het lukte duidelijk allemaal niet. Hier werd gelukkig niet moeilijk over gedaan.
Na het eten kreeg ik een sneer van mijn zwager omdat dit zo toch echt niet kon. Zijn dochter van vijf bleef namelijk ook gewoon aan tafel zitten en mocht niet spelen onder het eten. Ondertussen was ik nogal overprikkeld van het vele huilen en wist dat ik er op dat moment niet op een vriendelijke manier inhoudelijk kon reageren. Dus ik vroeg of we het er op een later moment, wanneer we niet net zo'n drukke maaltijd hadden gehad, erover konden hebben. Hier kreeg ik een onduidelijke onvriendelijke reactie op en ik koos ervoor om even naar binnen te lopen en onze spullen alvast te verzamelen, ruzie vermijdend. Ondertussen was het alweer kwart voor zeven dus hoogtijd om naar huis te gaan. Het avondeten duurt daar vaak anderhalf a twee uur.
Na iedereen vriendelijk gedag te hebben gezegd, vertrokken we naar huis.

Op weg naar huis hebben mijn man en ik het voorval besproken om te kijken of we op één lijn zitten. Gelukkig wel. Hij vindt ook niet dat we van ons zoontje kunnen verwachten om anderhalf a twee uur aan tafel te blijven zitten. En al helemaal niet in die drukte. Ik vroeg hem hoe we dit verschil van mening op zouden kunnen lossen met zijn ouders. Zonder dingen te vragen van ons zoontje wat hij nog niet kan. Hij dacht dat uitleg geven van onze keuze in een gesprek met zijn ouders voldoende zou zijn. Ik had deze verwachting niet, aangezien ik ze nogal star vind en ik het idee heb dat ze graag bij hun standpunt blijven. Dus ik vroeg mijn man wat we konden doen wanneer we na het gesprek niet overeen kwamen. Dat dacht hij dat niet nodig zou zijn, aangezien wij de ouders van ons zoontje zijn en deze keuze dus ook aan ons is. Hun tijd van opvoeden hebben ze al gehad. Vervolgens zei ik wat gefrustreerd dat we er zo nodig wel helemaal niet meer mee zouden eten. Dat vond mijn man een prima alternatief maar hij verwachtte niet dat dit nodig zou zijn. Zijn ouders vinden het fijn wanneer we mee eten en mijn man eet ook graag regelmatig met zijn familie.
Mijn man ging gisteren met mijn zoontje bij zijn ouders langs en ze hebben het erover gehad. Mijn schoonouders vinden het niet eerlijk naar de andere kleinkinderen toe wanneer ons zoontje wel van tafel mag. Dat verschillende ouders nou eenmaal andere regels hebben en dit uit te leggen is, deed er niet toe. We zijn alleen welkom om te blijven eten wanneer er geen andere kleinkinderen mee eten of wanneer hij de volledige maaltijd aan tafel blijft zitten.

Ik vind het jammer dat het zo gelopen is en ik voel mij er ook niet prettig bij. Het is hun recht om ons te weigeren maar het voelt zo afwijzend naar ons zoontje (en mijn man en mij). Ik verwacht ook wel dat het nog wel even duurt voor ons zoontje anderhalf a twee uur in de drukte aan tafel kan blijven zitten.

De laatste tijd gaan mijn schoonouders wel vaker tegen ons in wanneer we daar op bezoek zijn. Zo geven we ons zoontje nog geen koek/snoep maar bieden we een ander alternatief wat hij lekker vindt. Dit weten ze, maar mijn schoonmoeder boodt mijn zoontje een suikerwafel aan. Ik gaf aan dat hij nog geen koek en snoep krijgt en gaf hem wat druiven waarvan hij lekker ging eten (momenteel kan hij daar geen genoeg van krijgen). Terwijl hij al lekker van zijn druiven zat te eten bleef ze erover door drammen tegen mij. Want druiven vulden helemaal niet en hij moest een suikerwafel eten. Herhaald dat wij als ouders ervoor kiezen om hem dit nog niet te geven en erop gewezen dat hij van zijn druiven aan het genieten was. Hier was ze het niet mee eens, want we waren bij haar op bezoek.

- Hoe gaan jullie ermee om wanneer jullie regels als ouders en die van opa en oma botsen?
- Vinden jullie dat de ouders altijd hun zeggenschap over hun kind behouden of dat opa en oma de zeggenschap over je kind hebben wanneer je daar op bezoek bent?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (63)    Verversen

1 2 3 4 5 6



  • LittlePea

    Wij zijn zondag door een verschil van mening in de opvoeding van m'n oudste met knallende ruzie vertrokken dus tsja.... Ik kan wel een boekje open trekken maar doe dat maar even niet.
    Wij hebben besloten afstand te nemen en later het voorval wel te bespreken. Herken het wel een beetje...maar jullie regels zijn jullie regels. Klaar. Niet bij de een sus en de ander zo. Dat is heel onduidelijk voor een kind.

  • Lama94

    Wat vervelend is dat! Zo zonde dat dat nodig was. Hopelijk komen jullie er op een later tijdstip uit.

    Sindsdien hebben we niet meer mee gegeten en zijn er één keer in de avond op bezoek geweest. Totaal niet praktisch want we waren pas om half 9 thuis. Ons zoontje heeft minstens een uur nodig om te ontprikkelen voor we hem überhaupt kunnen gaan omkleden ed. Dus om 10 uur omgekleed en wel een poging gedaan om hem in slaap te helpen en door de drukte en de warmte om 11 uur pas in slaap.
    Vervolgens trekken de broers en zussen van mijn man opeens bij hen thuis ook dezelfde lijn en zijn we daar onder het eten ook alleen welkom als ons zoontje aan tafel kan blijven zitten. Dus ook die zullen we minder zien.

  • LittlePea

    Nou lekker is dat.... 🙄
    Families.... Jeetje. Soms!!!

  • R0MY

    Jouw schoonouders kennen hun plek niet en ik ben van mening dat ouders altijd de zeggenschap blijven houden over hun kind, waar je ook bent. Wel vind ik dat je je aan de huisregels dient te houden als je op visite bent zoals bijv schoenen uit etc. Bij jouw schoonouders is aan tafel eten ook een van de huisregels en eerlijk gezegd ben ik het op dat punt met ze eens. Ik zou in jouw geval dan ook daar gewoon niet meer mee eten. Wat de keus in eten betreft vind ik dat die bij de ouders ligt. Als jullie ervoor kiezen dat jullie zoontje nog geen koek/snoep mag dan heeft jouw schoonmoeder dit te respecteren. Ik zou met ze in gesprek gaan en duidelijk maken dat de opvoeding van jullie zoontje niet valt onder de bij hun geldende huisregels, en dan vooral je man het woord laten voeren omdat het zijn ouders zijn.

  • N22

    Oeff wat een gedoe))) dienschoonouders van jou moeten eens leren genieten van hun leven,kinderen,kleinkinderen. Lijkt me een heel gespannen sfeer. Vind je het gek dat je zoontje daar niks naar binnen krijgt? Wat een gezeik sorry. Ik zou daar helemaal niet meer komen met mijn kinderen. En ja jij bepaalt lekker de regels, want het is jou kind. Natuurlijk als iets met hun huis te maken heeft, zoals niet springen op de bank etc. dan horen kinderen die regeltjes te volgen. Maar als het om druifjes of suikerwafel gaat dan heb jij er alles over te zeggen. Man man ze moeten eens leren om van het leven te genieten, ze nemen alles veel te serieuz

  • .Familyfirst

    Haha wat dat her aan tafel blijven zitten herken ik wel van mijn ouders, daar moet ook altijd alles en iedereen aan tafel blijven, terwijl dat van mij niet nodig is. Daar hebben we ook vele drama's over gehad, maar goed de aanhouder wint en dat zijn wij haha. Opzich vind ik wel dat de kinderen zich aan de regels moeten houden van wie het huis is, en dat doen ze ook gelukkog , maar verplicht 2 uur aan tafel blijven nee dankje , vind ik zelf al vervelend laat staan een kind.

  • Bby4

    Mijn kind van 9 kan niet een 2 uur aan tafel zitten. Dat zou echt een straf voor hem zijn. Hoeft van mij dus ook niet, kinderen bewegen nou eenmaal graag en veel.

  • Lama94

    Het lijkt mij een bezoekje aan opa en oma ook onnodig vervelend maken voor een kind. En als ouder nu dus ook.

  • Aapjeguppie

    Zowel bij mijn ouders als mijn schoonmoeder gelden andere regels dan thuis en dat is ook haast onvermijdelijk. Het is echter wel zo dat in hun huis de regels van dat gelden. Het enige wat ik wel verwacht is dat de basis van onze manier van opvoeden gerespecteerd wordt een dat betekende hier ook geen suikers. Mijn schoonmoeder heeft daar een klein beetje moeite mee gehad maar mijn zwager en schoonzus hadden dit ook als strikte regel. Nu niet ik zeggen dat er zelden bij mijn schoonmoeder komen ivm de afstand en het moeten overnachten wat ik soms nogal lastig vind, zeker nu met 2 kinderen. Bij mijn ouders is het zelfs zo dat ze onze routine hebben overgenomen het betrekking tot het gaan slapen van onze zoon. Hij heeft erg veel behoefte aan een vast patroon, ook bij het gaan logeren (wat nu bij 2.5 voor het eerst is gelukt) is een hele vaste routine nodig.
    Overigens vraagt mijn moeder altijd of hij iets met hebben voor ze het aan hem aanbied, ze weet dat hij niet altijd suiker mag hebben een als hij al iets heeft gehad is het klaar.
    Wat jammer dat het op deze manier is gelopen maar het geeft iedereen met rust als jullie voorlopig nog even niet gezamenlijk van dineren bij je schoonouders. Verder ben ik het overigens wel eens met de regels aan tafel tijdens het eten maar je moet ook kijken naar de mogelijkheid voor een kind. En de regel wel zoveel mogelijk volgen aangezien ze het alleen op die manier leren maar niet zoals je schoonzus twee kinderen volledig overstuur heeft dan is het niet waard.

  • Nicolette87

    Ik denk dat veel ouders tegen dit soort dingen aan lopen, ik merk het ook nu wij een kindje hebben... wat mij betreft is het mijn kind dus mijn regels, iig wat betreft opvoeding en voeding.
    Ik geef mijn regels aan, ik ben dit weekend ook nog gebotst met mijn ouders erover, ben toen erg uitgevallen omdat het me tot hier zat dat zij hun gedachten willen opdringen... hopelijk verbetert het nu.
    Vwb zeggenschap: die vind ik lastig te beantwoorden, want wat versta je eronder... ik verwacht wel dat opa’s en oma’s mijn/onze regels respecteren.
    Concreet als ik kijk jaar jullie situatie met het eten daar: als zij er zoveel waarde aan hechten zou ik wel proberen m’n kind aan tafel te houden, maar als het escaleert het niet forceren.
    Als de opa en oma zo halsstarrig blijven vasthouden aan die plicht, zou ik er gewoon niet meer gaan eten. En de bezoekjes anders plannen.

  • Soccer-Mom

    Ik vind wel dat ouders zeggenschap hebben en houden over hun kind(eren) maar in het huis van anderen gelden wel de regels aldaar. Dat zijn twee verschillende dingen. Als bij jouw schoonouders de regel is dat iedereen aan tafel eet, dan is dat zo. Werkt dat niet, dan is de oplossing ook weer simpel: niet daar eten met de kinderen. In jouw huis gelden ook bepaalde regels en dan verlang je ook dat men zich in principe aan de regels houdt.

  • jjma

    Kleine kinderen kunnen zolang niet aan tafel blijven zitten en daarom is het voor jullie dus niet meer mogelijk om bij je schoonouders te gaan eten. Samen eten moet gezellig zijn. Kijk hoe juliie het wel leuk kunnen houden. Alleen op de koffie en dan weer naar huis. Mijn ervaring is dat kleine kinderen voor oudere mensen intensief kunnen zijn, ze zitten vast in hun eigen patronen en kunnen niet relativeren, verder denken. Voor je eigen gemoedsrust en die van hun dus lekker thuis eten zolang je kinderen nog niet zolang aan tafel kunnen zitten.
    Duidelijk blijven, doen ze ook naar jou toe. Dus ik kom hier maar geen suikerwafel, ik heb al druiven voor hem. En daar vol blijven houden.

    Ik heb een goede band met mijn schoonouders. Er is wel eens wat maar als er liefde voor elkaar is dan neem je dingen makkelijker.

  • Lama94

    Ze willen juist graag dat we op zondag langskomen, net als de meeste anderen. De lunch en het avondeten duurt daar beide zo lang. We kunnen voor of na zijn slaapje komen. Wanneer je dan niet mee eet ben je er amper een uur. Met 15 a 20 minuten reistijd is dat ons te weinig. Doordeweeks 's avonds is vaak niet handig, dan wordt het al gauw na bedtijd. Op zaterdagen moet er altijd vanalles.
    Dus dat wordt minder/weinig op bezoek gaan op deze manier. Vooral voor mijn zoontje en man jammer.

    Ik poog een goede relatie met ze te onderhouden, maar makkelijk is dat niet.

  • mijn~meisje

    Maar is met de lunche gaan dan juist niet handig en halverwege het kind in bed leggen of heb je dan ook de poppen aan het dansen?

  • Lama94

    Het in slaap vallen blijf ik bij. Dus dan duurt mijn afwezigheid vrij lang. Ik gok een nog groter probleem.
    Maar bedankt voor het meedenken!

  • jjma

    Ooh ja dat maakt het dan al weer lastiger. Dan toch weer proberen te overleggen om etenstijd korter te maken zodat kinderen het vol kunnen houden om aan tafel te blijven zitten. Lastig hoor!

  • Lama94

    We zijn thuis ook losjes aan het oefenen. Maar zo snel kunnen/willen mijn schoonouders niet eten 😂
    Goede tip voor wanneer hij wel een redelijke tijd aan tafel kan zitten.

  • Mykha

    Jeetje wat lastig! Ik voel gewoon de spanning die erbij komt kijken… mijn schoonfamilie was nogal van: Myrthe is veel te lief, die zal dat kind wel teveel gaan verwennen. Ons kind was nog niet geboren of we hadden het al verpest door te lief te zijn, het kind te verwennen en geen grenzen en regels te stellen. Wat een onzin! Elke keer als ik daarheen ging zat ik in spanning: als m’n zoontje maar goed gaat slapen, als hij maar niet gaat huilen etc… en op deze leeftijd inderdaad: als hij maar niet zn eten op de grond gooit, rustig aan tafel blijft etc…
    Toen mn zoontje 10 dagen oud was (veel te vroeg!!) was ik bij mn schoonfamilie eten voor kerst. M’n zoontje lag boven te slapen en werd wakker, keihard krijsen van de krampjes en hij lag in een vreemd huis. Ik stond dus meteen van tafel om hem te pakken. Maar voor de grap drukte ze me toen in mn stoel, wat een watje dat ik meteen op wilde staan… ik zou eerst mn bord nog leeg kunnen eten, kind mag best wel even huilen hoor. Nou, ik ben keihard in huilen uitgebarsten, ben naar mn zoontje gerend en heb ze verteld dat ik nooit meer kom als het zo moet gaan. Sindsdien nooit meer problemen gehad, maar wel nog de spanning en het gevoel dat je veroordeeld wordt op alles wat je doet. Duurde maanden voordat ik het kon loslaten. Als je schoonouders het zo belangrijk vinden dat de kids aan tafel zitten moet het eten gewoon korter, of jullie gaan voor het eten naar huis. Ga echt niet m’n kind overstuur laten raken omdat oma wil dat hij blijft zitten. Gelukkig is mijn schoonmoeder nu heel mild en lief en zacht geworden en respecteert de me volledig, maar ik moest even m’n grens stellen!

  • china-dad

    Er bestaat hier bij ons maar 1 manier om hiermee om te gaan en dat is: hun huis, hun regels, punt. Dus als zij vinden dat kinderen bij hen thuis aan.tafel moeten.blijven, dan is dat zo. Dat is voor iedereen.duidelijk.

    Ik.pik het namelijk ook niet als anderen bij ons thuis hun eigen.regels willen maken.

    Sterker nog: ik heb mij als Nederlander in China ook maar te houden.aan.de Chinese wetten.en kan niet mijn eigen.regels volgens omdat ik die nu.eenmaal beter geschikt vind. Hun land, hun regels, punt.

    Dus ik ben het in principe eens met je schoonouders: hun huis, hun.regels, punt.

    Dat betekent dan ook, als zij op bezoek komen, jouw huis, jouw regels, punt. Eerlijk is eerlijk.

    Het voordeel.is dat je op deze manier een.hoop confrontatie en narigheid.voorkomt. Ik weet heel goed waar ik over praat en.hoe moeilijk het is om dit te doen, met een Chinese schoonmoeder die zichzelf perfect vindt.en nul.snapt van.diversiteit en bijna nul.snapt van opgroeien en opvoeden.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Ik vind dit veel te zwart-wit gedacht. Verwachten van een kind van 10 maanden of 1,5 om twee uur aan tafel te blijven zitten slaat nergens op. Ik heb het liever gezellig aan tafel, dan dat iedereen perse mijn regels moet volgen. Als het om materiele dingen gaat, hebben de mensen van het gasthuis het volste recht om in te grijpen. Maar als het om opvoedkundige zaken gaat hebben zij daar niets over te zeggen. Ik zou heus wel proberen om rustig met mijn kinderen aan tafel te blijven, maar als het 2 uur duurt, mogen ze van mij van tafel af, en kan de rest op de kop gaan staan als ze het er niet mee eens zijn. Dan moeten ze maar dooreten en zorgen dat ze met een half uur klaar zijn.

    Hier moeten mijn kinderen hun bord leegeten. En die hoeft niet vol, mogen ze zelf opscheppen. Als er gastkinderen zijn die dat thuis niet gewend zijn, ga ik ze echt niet dwingen hun eten op te eten. Mijn kinderen hebben dan geluk, want als het gastkindje het niet hoeft, hoeven zijn dat op die dag ook niet. Overigens heb ik nooit gedoe aan tafel want mijn kinderen eten alles en altijd prima hun bord leeg, maar doen ze dat een keer niet dan zie ik het vaak door de vingers. Ik volg dan de regels die het desbetreffende kind gewend is. Als ze ouder zijn verwacht ik wel dat ze onze regels volgen maar zo klein, nee, dan gaan de ouders daar over.

  • china-dad

    Te zwart wit vind ik niet. Als een huis regels heeft die voor jou onacceptabel zijn en er valt niet over te discussieren met die mensen, dan ga je gewoon niet.
    Kom je er ter plekke achter dat er regels zijn die je niet kunt accepteren, dan pak je je kind en.je gaat weg.

    Heel makkelijk.

    Als een.ander belachelijke huisregels wil hebben is dat zijn goed recht. Het is niet aan.jou om te eisen.dat iemand zijn regels in zijn huis gaat aanpassen speciaal voor jou.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Ik eis van niemand iets, maar er is ook niemand die iets van mij te eisen heeft. Daar wordt de onderlinge relatie echt niet beter van. Gelukkig ben ik niet zo halsstarrig in mijn regels als ik merk dat een ander dit nog niet helemaal aan kan vanwege de leeftijd. Dan ben ik best bereid om de teugels wat te laten vieren, zeker als de regels ook nog helemaal niet bij de leeftijd passen. Ik zit liever aan een tafel waarbij iedereen het naar zijn zin heeft, dan dat ik mijn poot stijf houd en met krijsende kinderen en gefrustreerde ouders aan tafel zitten, pick your battles denk ik dan. En ja, je kunt er dan voor weglopen en dan maar niet meer komen. Maar dat ligt allemaal niet zo simpel als het je ouders of schoonouders zijn. Ik hoop nooit dat ik zo star wordt in het opdringen van mijn regels bij anderen, regels die, als je ze zou veranderen of wat laat vieren, er helemaal niet voor zorgen dat je huis gesloopt wordt of andere erge dingen gebeuren ;)

  • china-dad

    Tsja, dat is het inderdaad... als die schoonouders per se willen blijven vasthouden.aan.zo'n regel die niet past bij.een klein.kind, dan.krijgen.ze problemen. Dat is dan hun eigen schuld dikke bult...

  • Lispeltuut

    In principe vind ik dat mensen in hun huis, hun eigen regels moeten stellen. Zo wordt er in mijn huis niet gevloekt. Wil een kindje wel graag vloeken, mogen ze dat lekker thuis gaan doen. In mijn huis wordt ook niemand buitengesloten. Merk ik dat een aanttal buurtkinderen aan het fluisteren zijn en daarna een ander bewust buitensluiten, kunnen ze ook allemaal naar hun eigen huis.
    Ondanks dat hun ouders hier misschien heel andere ideeën over hebben. Mijn huis, mijn regels.
    Echter gelden de regels voor mijn kinderen, niet voor andermans kinderen. Als mijn kinderen bijv geen suiker in de thee mogen, maar een ander kindje drinkt wel suiker in de thee, zal ik dat niet verbieden en idd aan mijn kinderen uitleggen waarom de regels kunnen verschillen.
    Maar pas had ik een grand dessert gemaakt, na afloop van een etentje met andere gezinnen. Kindje nam overal een hapje van om het weer terug te leggen. Ouders zeiden er niks van. Dan grijp ik wel in. Dan geldt 'mijn huis, mijn regels' wel. Ik weet niet precies wat de lijn ligt tussen 'mijn huis, mijn regels' en 'hoe kind, jouw regels'.
    Je hebt je nou eenmaal als een gast te gedragen bij een ander, en dat mogen kinderen ook leren.
    Aan jou dan de keuze of jij/ jullie je naar andermans regels kunt voegen.

  • Lama94

    Die lijn tussen 'mijn huis mijn regels' en ' mijn kind mijn regels' is ook vaag. Wanneer je respectvol met elkaar om blijft gaan kom je daar wel uit. Maar daar ontbreekt het respect voor ons (als ouders maar ook op andere vlakken).
    Bij mijn ouders lopen we ook wel eens tegen die lijn aan, maar dit wordt met wederzijds respect besproken en dan kom je er ook wel weer uit. Zo vindt mijn moeder het lastig dat ons zoontje nog geen snoep krijgt want ze wilt hem verwennen. Dus heb ik haar nadat we dit besproken hadden een lijstje gegeven waarmee hij wel verwend kan worden. Elke keer wanneer mijn moeder naar de keuken loopt, hobbelt mijn zoontje achter haar aan, vrolijk wijzend naar de plek waar zijn 'snoep'mandje staat. Dan krijg ik een half blik van mijn moeder en dan knik ik een keer, al is het al de zoveelste keer. Zij blij, ik blij redelijk blij. Ze heeft bij mij gezien hoe dol hij is op tomaatjes en druiven, dus dat haalt ze nu ook elke keer in huis. Fijn dat het ook zo kan.

    Wanneer hier een nichtje/neefje met modder regenlaarzen binnen komt stampen vraag ik ook of zij/hij de laarzen uit wilt doen. Maar wanneer ze niet bij de konijnen mogen kijken omdat het miezert wat ik onzin vind, zeg ik daar ook niks van en geef ze dan niet het bakje speciaal voor hun bewaarde appelschillen.
    Zo houd je het prettig met elkaar.
    Hopelijk trekken mijn schoonouders nog bij, maar dat verwacht ik niet.


1 2 3 4 5 6

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

2 leden zijn nu online
Aanmelden