Hoi hoi, ik vroeg me af of jullie tips hebben?
Mijn oudste is als baby een keer mee geweest naar de begraafplaats maar verder niet. Ik ga een aantal keer per jaar, bepaalde dagen maar dan gaan ze nooit mee.
Nu ziet hij weleens foto's van overleden mensen en zegt hij tegenwoordig: o die is dood. Zonder dat ie natuurlijk weet wat ie zegt.

Echter heb ik best wel wat hele naaste mensen verloren en weet ik niet zo goed wanneer nou het geschikte moment is om dit uit te leggen? En vooral hoe? En wanneer je je kind dan meeneemt naar de begraafplaats?

Mijn moeder is overleden toen ik zelf nog een kind was en inmiddels heb ik al meer dan de helft van mijn leven een hele lieve stiefmoeder die voor de kinderen natuurlijk gewoon oma is. Dat is ze ook, maar er is ook nog een overleden oma.
Maar hoe vertel je dat, en wanneer..

Ik wil aan de ene kant dat ze er mee opgroeien want het hoort bij het leven, maar aan de andere kant wil ik ze ook niet bang maken of zo.

Bedankt voor het mee denken!

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (32)    Verversen

1 2



  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Laatst is mijn zoontje ook mee geweest naar de begraafplaats om mijn achternicht je te bezoeken, die is als baby overleden. Dat heb ik gewoon verteld en uitgelegd. Oke, zei hij.

  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Mijn moeder is ook al 10 jaar dood, alleen is ze niet begraven.
    Ik heb toen mijn zoontje 2 of 3 was taart gekocht op haar verjaardag en sindsdien is dat traditie. Ik noem haar ook gewoon oma I. Ik ben daar altijd open en eerlijk over geweest wie het is enz. Hij is vorig jaar ook mee geweest toen we de as uit gingen strooien, vrij gekregen van school. En in de kring hij hij het ook letterlijk verteld dat we stukjes van oma in het water hebben gegooid, tja.... Dat was ook zo. En hup door met spelen etc.

  • Bytez14

    Ik vertel mijn kinderen nu 1 en 2 al sinds hun geboorte over hun overleden broer. Ik gebruik wel mooie woorden en probeer het in "kindertaal" te verwoorden. Het hoort nu eenmaal bij hun leven. Maar ik kan ook begrijpen als anderen daar anders in staan.

  • Forevermom

    Ik ben geregeld met beide kinderen naar de graven van m'n oma, opa en tante geweest hoor. Ook naar het strooiveld en urnen muur. Mijn kinderen vonden het nooit eng, oudste gaat al mee sinds z'n 2e jaar, Britt sinds d'r 4e.

  • kez

    Ik heb mijn biologische oma nooit gekend, overleed toen mijn moeder 16 was. Ik weet niet beter dan dat we op moederdag met het hele gezin naar de begraafplaats gingen. Ik wist ook precies waarom en voor wie. Ik heb het nooit eng gevonden.

  • Linde-1

    Mijn zoontjes zijn vanaf het begin al meegegaan naar het graf van hun oma.
    Er staan ook veel bloemen, dus we gaan dan naar oma en haar tuintje. Ze weten dat oma er niet meer is en dat we soms nog wel bij jaar tuintje komen kijken en dat oma verder bij de sterren is.

  • Jeppie

    Onze kinderen zijn van kleins af aan meegegaan naar de begraafplaats als wij het graf van mijn schoonmoeder gaan bezoeken. Mijn ouders nemen ze ook mee als ze daar logeren en mijn moeder het graf van haar ouders en broer en zus bezoekt. Dat hebben ze altijd alleen maar interessant gevonden.
    Het is ook een logisch moment om dingen uit te leggen en vragen te stellen.

    Kinderen nemen de dingen zoals het komt. Ze missen ook nog onze ervaring met verlies. Mijn kinderen doen niet zo moeilijk over doodgaan, hoewel ze wel vragen stellen over omgaan met het verlies en verdriet dat bij een overlijden hoort. Het scheelt verder dat wij geloven dat de dood niet het einde is.

    Over jouw moeder: heb je een foto staan? Dan zou je daar eens over kunnen vertellen.

    Wat is de reden dat je je kinderen nu niet meeneemt als je zelf de begraafplaats bezoekt?

  • Yune

    Gewoon meenemen en je kind zijn vragen beantwoorden als hij/zij die heeft in begrijpelijke taal. Dood is iets wat bij het leven hoort, leuk is t niet, maar hoort er net als geboorte bij.

    Onze zoon zwaait hier thuis naar oma, mijn moeder, ze staat in een urn op de kast, de kleine ziet m gewoon staan met foto erbij. Dus soms zegt hij gedag, en kijken we samen in het fotoalbum. Zo blijft de persoon toch nog een beetje bij zijn leven

  • JustAMom

    Mijn schoonvader overleed toen ik zwanger was van de oudste. Ze gaat vanaf het begin mee naar het graf. Even bij opa op bezoek, of opa water geven (bloemetjes water geven). Ze gaat er heel relaxed mee om. Ze heeft er ook mooie uitspraken over.

    Zo leg je er het minste druk op.

  • Mela2020

    Ik liep van de week in het dorp.
    En me stief zoontje was ook nog nooit op een begraaf plaats geweest. Ook nooit op een begrafenis.
    Maar hij zag al die stenen achter elkaar staan ( kent dit van halloween)
    Dus hij vroeg aan mij van ja waarom ligt dat op een hoop en niet netjes op een rijtje ik eerst zijn vader gebeld wat ik daarvan moest zeggen en hem uit gelegd dat al die mensen daar al superlang ( uit oorlogstijd liggen en dat ze het opgaan ruimen maar op een steen las hij 22 maanden oude baby.
    En de andere stond een naam van de straat waar wij in stonden dus ik heb hem toen een beetje de geschiedenis van de stad waar we wonen uitgelegd.
    Ik ga niet zonder moeders toestemming zomaar wat doen dat vind ik niet kunnen.
    En daarnaast is dat aan haar.. ze heeft alleen haar vader waarmee ze omgaat en die leeft nog dus die kleine heeft nooit gehoord van begrafenissen enzo.

    Alhoewel ik 6 was toen me oma overleed 10 met mijn oom en nog een oom en daarna me opa etc. Heb denk ik al 20 begrafenissen en crematies gehad de afgelopen jaren vanaf kinds af aan inprencipe hoort het bij het leven

  • Lady-whistledown

    Bang maken? Waarvoor? Zit in jouw hoofd dat een begraafplaats een enge plek is? Het is toch een mooie, serene plek? Zo zou ik het brengen. Het zou mij niet weerhouden om kinderen mee te nemen naarveen begraafplaats. We hebben met de kinderen ook Margraten bezocht.

  • Liesjesch

    Mijn schoonmoeder is tijdens mijn 1e zwangerschap overleden.. de kinderen gaan hier van jongs af aan al mee, ze groeien er "gewoon" mee op.
    Ik denk juist dat je ze niet bang maakt door er gewoon met hen naar toe te gaan en te zeggen zoals het is, het niet mooier maken dan dat het is. Ben je gelovig, kan je aangeven dat je geloofd dat iemand dan in de hemel is. Ben je niet gelovig dan stopt het bij het graf of de urn...
    En op sommige vragen weet je gewoon geen antwoord, dat mag je ook zeggen tegen je kind.

  • Jvb

    We praten er wel over, maar zijn nog nooit met ze op een begraafplaats geweest. Maar dat is vooral omdat mijn opa's en oma's aan de andere kant van het land liggen waar ik nooit ben. Ik heb een vriendin verloren, maar zij is gecremeerd en staat bij haar ouders thuis. En anderen die we kennen die overleden zijn en wel begraven, stonden weer niet zo dicht bij ons dat we de graven bezoeken.
    Maar de gesprekken er over gaan best luchtig, de kinderen (nu 4, 5 en 7) denken er niet heel diep over na maar nemen veel gewoon aan. Alleen de middelste had vorig jaar zo'n doordenk moment dat hij besefte dat opa en oma ook al oud zijn, dat een oom heel ziek was, dat je een ongeluk kunt krijgen, en qwat nou als iedereen van ons dood is en hij alleen overbleef, dat soort dingen. Maar daat is ie 2 dagen mee bezig geweest en daarna niet meer. Wij zijn niet gelovig, en dan stelt een kind toch minder gerust dan wanneer je vertelt over een hemel of paradijs zeg maar. Dat vond ik wel lastig, maar gewoon zeggen zoals het is, zonder het zelf zwaar te maken, werkte goed.

  • Nog-even!

    Hoe oud is je kind? En ben je erg verdrietig, wanneer je op de begraafplaats bent?

  • Charliecharlie

    Ik zou er geen zwaar moment van gaan maken. Kinderen zijn over het algemeen heel relaxt in die dingen. Oké, die is dood, is zever dan niet meer? Ligt ze onder de grond? Maar dat merkt ze niet want ze is dood? Oké, prima hoor.
    Het ingewikkelde van de dood bevatten ze natuurlijk nog niet, maar dat komt vanzelf wel. Gaan er vanzelf vragen over stellen.

  • Assiral

    Zolang je er zelf open over bent, zullen ze niet snel bang worden hoor. Net wat je zegt, de dood hoort er bij en je kunt het maar beter goed uitleggen zodat ze het weten dan dat ze zelf een invulling gaan maken en het iets mysterieus blijft voor ze.

  • Nicolette87

    Mijn ouders namen ons vroeger wel mee naar de begraafplaats waar mijn opa ligt. Ik zou dit zelf op dezelfde manier doen. Op die manier betrek je je kinderen erbij en hoort de dood erbij.

  • Twinmommyforlife

    Ik ben mama van een tweeling. De oudste is na 18 dagen gestorven. Haar tweelingzusje (3.5 jaar) gaat altijd mee naar de begraafplaats. Ze helpt mee met het grafje mooi te maken en de plantjee water te geven. Ook geeft ze altijd zoals ze het zelf zegt "kusje aan zusje". Mijn nichtje is inmiddels 10, toendertijd 7 en die vond het de eerste keer wel een beetje spannend maar nu vraagt ze altijd als ze hier logeert om naar het grafje te gaan. Vindt ik zo lief! Ik ben van mening dat je kinderen dus ook goed mee kan nemen naar de begraafplaats. Leg in kindertaal uit wat je daar gaat doen en laat ze mee helpen en je zal zien dat ze er niks engs aan vinden

  • Vlindermoeder

    ❤❤

  • Twinmommyforlife

    💙💙

  • Lispeltuut

    De mijne waren ook nog klein toen ik ze mee nam, ging bloemen leggen op het graf van zoontje van mijn vriendin. Omdat ze zo klein waren, waren ze niet bang dat ze zelf ook konden overlijden. Dan groeien ze ermee op. Mijn zwager is ook overleden toen ze klein waren (5 en 4)


1 2

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50