Emily (24) heeft geen kinderwens: 'Ik wil me laten steriliseren'

Emily (24) heeft geen kinderwens:

Waar het bekende baby-gekriebel in de vriendengroep van Emily al om haar heen lijkt te slaan, heeft ze hier zelf geen last van. Sterker nog: het omgekeerde is het geval. Emily weet zeker dat ze geen moeder wil worden. Nu niet en in de toekomst ook niet.

“Ik heb nooit interesse gehad in kinderen en voortplanting", begint Emily (24) haar verhaal. Hoewel ik dat laatste geregeld voor de lol doe - met een hoeveelheid voorbehoedsmiddelen waar de apotheek jaloers op is - is er geen haar op mijn hoofd die eraan denkt ooit kinderen te krijgen. Het is niet zo dat ik kinderen niet leuk vind - ik ben gek op mijn nichtje van 13 maanden! - ik denk oprecht dat ik niet geschikt ben als moeder.”

Introvert en egoïstisch
Emily heeft hier een verklaring voor: “Ik ben altijd al egoïstischer geweest dan mijn zus en eigenlijk de meeste mensen die ik ken. Ik sta voor mijn geliefden klaar, maar wel altijd met als voorbehoud dat ik me er zelf prettig bij voel. Ik ben een typisch voorbeeld van een introvert iemand: ik houd ervan alleen te zijn en van het feit dat ik met niemand rekening hoef te houden. Ik heb om die reden ook nog nooit een relatie gehad die langer dan drie maanden heeft geduurd. Als ik dan op een zondagmiddag bij de schoonfamilie werd verwacht, verbrak ik de relatie. Ik wil dat gewoon niet.”

En er zijn meer redenen voor Emily om zich niet - nooit - voort te willen planten. “Ik vind mijn eigen leven zoals het nu is veel te leuk. Ik ga minstens drie avonden in de week stappen, heb een uitdagende baan waar ik al mijn kennis en vaardigheden in kwijt kan, date er vrolijk op los, heb genoeg tijd voor mijn lieve vriendinnen én om dus lekker alleen te zijn. Hoezo zou ik dat op willen geven om voor iemand anders te moeten zorgen? Ik kan me simpelweg ook niet voorstellen dat ik daar ooit op zit te wachten!”

Zwangere vriendin
Van rammelende eierstokken heeft Emily dus geen last. Ook niet nu haar beste vriendin zwanger is: “Het was wel even slikken toen mijn beste vriendin vertelde dat ze zwanger was. Ik had het - misschien naïef - helemaal niet aan zien komen dat ze daarmee bezig was. Ze had het moeilijk gevonden het nieuws aan mij te vertellen, omdat ze van mij wel wist hoe ik in het hele babyverhaal sta. Nu ga ik graag met haar mee babyshoppen, al triggeren alle rompertjes, flesjes en babyspeelgoed bij mij absoluut geen verlangens naar een eigen kindje.”

Definitieve oplossing
Een enorme hoeveelheid voorbehoedsmiddelen is voor Emily niet voldoende, zegt ze. Daarom is ze op zoek naar een meer definitieve oplossing. “Ik ben echt als de dood dat ik ooit per ongeluk zwanger zal raken. Ik heb een kindje niets te bieden en - heel eerlijk - een kind mij ook niet. Ik wil geenszins ooit moeder worden, dat weet ik heel erg zeker. Hoewel ik altijd heel streng ben wat betreft het gebruik van voorbehoedsmiddelen, zou ik toch liever een methode gebruiken om écht geen kinderen te kunnen krijgen. Ik besef dat dit vrij radicaal is, maar ik zou graag gesteriliseerd willen worden.”

In haar omgeving wordt wisselend gereageerd op Emily’s wens. “Mijn zus schrikt ervan als ik me hier zo duidelijk over uitspreek. Zij is zelf net moeder geworden en heeft wel de wens om meerdere kinderen te krijgen. Ook mijn ouders hebben het er enigszins moeilijk mee. Ze snappen mijn gevoel, want ze kennen me langer dan vandaag, maar ze zijn bang dat ik er spijt van zal krijgen. Zelf ben ik hier helemaal niet bang voor. Mijn vriendinnen begrijpen me echter heel goed, zij weten dat ik echt niet geschikt zou zijn als moeder!”

Gynaecoloog
Om die reden heeft Emily zich door laten verwijzen naar een gynaecoloog om over haar wens tot een sterilisatie te praten. “Ik kon merken dat de gynaecoloog een soortgelijke situatie als de mijne nog niet vaak had meegemaakt. Ze heeft goed naar me geluisterd, maar blijft van mening dat ze het moeilijk vindt om dusdanige definitieve handelingen te verrichten aan mijn gezonde lichaam. Om die reden heeft ze me doorverwezen naar een psycholoog. Daar staat binnenkort een eerste gesprek op het programma. Ik ben er zowel verontwaardigd over als zenuwachtig voor: ik baal ervan dat ik geen baas in eigen buik mag zijn en ik ben zenuwachtig voor de uitkomst. Zal ik ooit iemand vinden die mijn enorm sterke anti-kinderwens wel serieus neemt?”

Of Emily ooit een arts zal vinden die wel bereid is haar wens tot uitvoering te brengen is niet duidelijk. Gynaecologen zijn vaak bang dat iemand toch spijt krijgt, vooral als ze jong is en dit soort uitlatingen doet. “Mijn gynaecoloog heeft me letterlijk gezegd dat ze verhalen over vrouwen kent die later - bijvoorbeeld met de juiste partner - alsnog last kregen van rammelende eierstokken. Daar kon ik het mee doen, hoewel ik dus wel echt heel zeker ben van mijn zaak.”

Toekomstplannen
“Als ik naar de toekomst kijk, zie ik mezelf over twintig jaar nog steeds zoals nu. Misschien is mijn appartementje iets groter en heb ik een succesvollere baan, maar grotendeels wil ik ook op de lange termijn niets aan mijn leven veranderen. Ik wil meer reizen en hoop dat ik over dertig jaar nog steeds - desnoods alleen - allerlei prachtige plaatsen op de wereld kan bezoeken. Ik wil geen huisdieren, niet per se samenwonen en ik wil dus absoluut geen kinderen. Ik baal ervan dat lang niet iedereen mijn wens serieus neemt, maar dat neem ik maar op de koop toe. Ik ga door met mijn zoektocht naar een gynaecoloog die me kan helpen en tot die tijd slik ik Microgynon alsof het pepermuntjes zijn.”

Is je leven compleet als je je hebt voortgeplant? Emily vindt van niet: "Misschien raar om te zeggen op een site voor moeders en baby's, maar ik vind het ronduit belachelijk dat altijd maar wordt gedacht dat je leven pas compleet is als je een kindje hebt gebaard. Zonder vrouwen met een kinderwens tekort te willen doen, denk ik dat er ook vrouwen zijn die een heel compleet, mooi leven kunnen hebben zonder kinderen, zonder zwangerschap te hebben meegemaakt en zonder levenspartner. Voor mij is mijn leven prachtig zoals het is, ik moet er niet aan denken dat er iets zou veranderen!"

Lees HIER onze vorige real life-verhalen.

Heb jij ook iets heftigs meegemaakt of heb je een niet-gangbare levensstijl? Mail dan naar info@babybytes.nl en wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site.

Reageer op dit artikel

reacties (39) Stuur een bedankje


  • china dad

    "ik baal ervan dat ik geen baas in eigen buik mag zijn" - wat een onzin. Met pillen, condooms, spiralen etc etc ben je gewoon baas over je eigen baarmoeder.

    En dan dit:

    "Ik ga minstens drie avonden in de week stappen, (...) date er vrolijk op los, heb genoeg tijd voor mijn lieve vriendinnen"

    +

    "zie ik mezelf over twintig jaar nog steeds zoals nu."

    Dus als ze 44 is gaat ze nog steeds drie keer per week stappen, er vrolijk op los daten zonder een relatie te willen en tijd hebben voor haar lieve vriendinnen die inmiddels alleen over hun gezin kunnen praten? Nou, succes, maar ik geloof daar dus niets van. Al was het alleen maar omdat de anderen wel veranderen.

    Nee Emily, ik vind het helemaal niet erg dat jij tegen jezelf in bescherming genomen wordt. En steriliseren kan dus altijd nog wel. En met al die voorbehoedsdingen word je echt niet zwanger. En als je het toch wordt, kun je altijd nog je kind aan een ander geven.

    Bijvoorbeeld aan iemand die ongewenst kinderloos is.

  • Demyx

    Precies dit!

  • Barbamammie79

    Super

  • MemFan-J,JenJ

    Juist dit.. 馃憣

  • My Pride and Joy

    Precies dit!

  • Joyce92

    Amen

  • Nog-even!

  • Demyx

    Iedereen zijn/haar eigen keus. Maar ik heb vaak zien gebeuren dat jonge vrouwen en mannen zich op die leeftijd lieten steriliseren. Want tja een kind hebben is zo'n ramp. Uitgaan met vriendinnen, reizen over de wereld, carriere enz enz. Dat zou dan allemaal niet meer kunnen.

    Later kregen ze toch spijt want tja, nu zijn ze uitgereisd, uitgefeest of te oud om tussen de jongeren te feesten. Carriere is succesvol gelukt of juist totaal niet. En de biologische klok begint te tikken...

    Mijn nicht riep ook altijd van de hoogste daken dat ze geen kinderen wilde. Want: ze wilde wekelijks blijven door feesten, kon alleen aan zichzelf denken en was dus absoluut niet verantwoordelijk vond ze zelf. (Vond ik zelf ook toen eerlijk gezegd, hoor.) Nu heeft zij 5 kinderen! En heeft er geen spijt van. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je jezelf op die leeftijden vaak onderschat. Soms is het niet dat je Echt geen kinderen wilt. Maar, er gewoon totaal niet klaar voor bent.

    En dat is natuurlijk wat anders...

    Lijkt mij dus niet een wijze beslissing zo vroeg. Minstens 10 jaar wachten om die beslissing te nemen lijkt mij het best.

    Maargoed, haar lichaam haar keuzes..

  • Linda-Veronique

    Ik zie hieronder ook al reacties uit 2016. Dit artikel is dus al eerder geplaatst. Ik ben heel benieuwd hoe Emily hier nu tegenaan kijkt. Is het ondertussen gelukt om een gynaecoloog te vinden en is ze nog blij met deze beslissing? Misschien kan de redactie hier iets over zeggen?

  • Strelitzia

    Geheel mee eens!

  • china dad

    Ja, dat zou inderdaad aardig zijn om te weten. Maar ik vrees dat 'Emily' misschien is opgegaan in de massa...?

  • mijn~meisje

    ooo ja daar ben ik idd ook benieuwd na! Ik zou zeggen redactie doe er wat mee!!

  • liley

    wie zijn wij om te beslissen over een leven van een ander?

    Ik heb ook een vriendin die absoluut nooit, maar dan ook nooit kinderen zal willen en hier is ze heel zeker van en heel serieus over. Ik respecteer en accepteer dat en zal haar dus nooit dingen vragen als: ga je dat niet missen? Denk je niet dat je leven dan nooit compleet is? Nee, voor haar voelt het compleet dus wie zijn wij dan om daarover te oordelen?

    En stel, ze laat haar echt steriliseren en over 10 jaar heeft ze spijt. Dat is niet iets waar wij mee moeten leven, maar daar moet ze zelf mee leren leven. Ondanks de goede bedoelingen van 'ons' om haar hierin tegen te houden, kunnen 'wij' haar er niet bij helpen, kunnen 'wij' niet voor haar beslissen en kunnen 'wi'j niet de spijt op ons nemen, maar 'we' kunnen er wel voor haar zijn als ze het moeilijk heeft.

    Ter toevoeging: ik heb al twee kindjes, zwanger van de derde en kan niet zonder ze ;)

  • Joyce92

    Ik ben zelf 25 en heb twee kinderen. Voor ons is ons gezin compleet; wij hebben echt geen kinderwens meer.
    Toen ik wilde stoppen met de prikpil heb ik in eerste instantie serieus erover nagedacht om me te laten steriliseren. We willen tenslotte toch geen kinderen meer.
    Toch heb ik ervoor gekozen om dit niet te doen! Ik vind het toch iets te ingrijpend nu nog. Nu weten we zeker dat we geen kinderen meer willen, maar we kunnen niet in de toekomst kijken. Wie weet denken we er over een aantal jaar h茅茅l anders over en zou ik dan spijt hebben dat ik me heb laten helpen. Nee ik vind het nog een te groot besluit op mijn leeftijd.

    Ik kan de gynaecoloog zeker wel begrijpen. Je bent 24, nog jong en kunt niet in de toekomst kijken..

  • Barbamammie79

    Wijze beslissing

  • Linda-Veronique

    Je moest mij eens horen toen ik 24 was. Ik riep van de hoogste daken, geen kinderen voor mij. Tegen mijn vriend zei ik dat hij maar een ander moest zoeken als hij graag vader wou worden, bij mij ging dat niet gebeuren. Vrijheid blijheid! Al die schreeuwende, wandelende vieze koters..iew.. Gewoon lekker rust aan mijn hoofd. Lekker veel tijd voor mijzelf. Met een boek en een kopje thee. Maar toen werd ik 29 en begonnen ook bij mij de eierstokken te rammelen. En nu ben ik 35 en heb ik 3 kinderen. Hele gewilde en geplande kinderen waar ik heel erg veel van hou. Zelfs mijn moeder zei laatst nog dat ze echt nooit had verwacht dat ik kinderen zou krijgen. Laat staan 3! Ik denk dat Emily nog heel erg jong is om dit zo zeker te weten. En eerlijk gezegd denk ik dat het zwaar tegen gaat vallen om een gynaecoloog te vinden die deze sterilisatie voor haar uit wil voeren.

  • MrsM

    Baas in eigen buik kan idd nog niet. Wat ik echt erg vind. Ik heb een mentaal beperkte schoonzus die wel denkt aan kinderen en seksueel actief is. Maar ze kan zelfs geen klok lezen en heeft geen enkel besef van de waarde van geld. Toen haar moeder vroeg om een sterilisatie kreeg ook zij een dikke nee als antwoord. Dus als het morgen perongeluk toch zover is, dan moet ze maar een abortus ondergaan? Super verantwoord.

  • Shadowtje

    Het is heel definitief dus wat dat betreft snap ik heel goed dat een gynaecoloog iemand doorverwijst naar een psycholoog.

    Ik heb mezelf succesvol kinderloos gehouden tot mijn 34e, totdat ik besloot dat een kindje wel welkom was, dus snijden in een gezond lichaam lijkt me sowieso wat rigoreus.

    Dat je geen kinderen wilt kan ik goed begrijpen, maar waarom moet je dan van die rigoreuze maatregelen nemen?

    Heeft dat geen effect op je verdere vrouwelijkheid?

    De enige redenen die ik kan bedenken om zo rigoreus te doen zijn dat je slordig bent met je pil en andere voorbehoedsmiddelen of bang bent dat je toch ineens geleeft gaat worden door je hormonen.

    Ik heb nooit klapperende eierstokken gehad, wel een andere kijk op het leven gekregen door schade en schande.

    Als twintiger was ik ook compleet ongeschikt als moeder en ik vind nog steeds dat je beter spijt kunt hebben dat je geen moeder bent geworden dan spijt hebben dat je een kind hebt gehad!

  • babyjtwee

    Er zijn echt zoveel 24 jarige die er zo over denken. ik denk dat je juist een hele goeie gynaecoloog hebt gevonden. Ze helpt je om dit een plekje te kunnen geven. ik ben heel benieuwd naar je verhaal over 10 jaar.

  • Mama-van-meisje

    Eens, ik was er zo 1..... maar toen werd ik 25 en dan word je op een dag wakker met rammelende eierstokken. Top gyn dat die het nog niet aandurft. Dat 3 keer per week stappen gaat echt vervelen. Volgens mij zegt iedereen dat het niet zo is. Maar als je op een gegeven moment bij 1 van de oudsten in de kroeg hoort houd het toch een beetje op.

  • SammyElmo

    Ik kan me helemaal vinden in jjouw verhaal. Op mijn 24e dacht ik er net zo over. Ik had ook medelijden met de baby die mij als moeder zou moeten hebben, was veel te blij met mijn vrijgezelle leven en hoewel ik mezelf eventueel wel met een partner zag, dan toch vooral reizend en kinderloos. ROnd mn 24e ook mn man leren kennen, met 26 getrouwd en pas met 29 begon ik ineens aan kinderen te denken. Nu heb ik er 3 en ik zou nooit anders willen. Ik ben het dus eens met de Gyn. En als je het z贸 zeker weet, wat is er dan mis met een aantal jaren wachten? (Maar nu kom ik uit een 'geen-seks-voor-het huwelijk'-cultuur, dus misschien dat daar de vergelijking een beetje mank gaat.)

  • QuirineW

    Niet dat jouw verhaal en dat van mij hetzelfde is, maar met 24 dacht ik net zo over. Ik had nu eenmaal geen oergevoel moeder te willen worden en vond mijn leven prima. Veel mensen in mijn omgeving snapten dat niet en de opmerking "dat verandert nog wel als je ouder wordt" irriteerde me mateloos. Toen mijn vriend en ik elkaar ontmoette gaf hij bij de eerste date aan te willen trouwen en kinderen te willen. Ik heb dan ook gelijk duidelijk gemaakt dat ik dat niet wilde en dat dat ook niet zou veranderen. Na 5 jaar heb ik hem ook echt gevraagd of hij met mij verder wilde als mijn kinderwens niet zou komen. Hij hield van mij, zei hij, met of zonder kinderen. Daarna bleek ook ik (!) een tikkende biologische klok te kunnen voelen. Nu ben ik 30 en een trotse moeder van een dochter van 4 maanden. En het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik heb een redelijk zware bevalling gehad en ik voel me fysiek nog niet tiptop, maar ik houd wel gigantisch veel van haar en verheug me enorm op het meemaken van alle stappen die ze gaat zetten in haar leven. Jij moet doen waar je je goed bij voelt, maar voordat je deze onomkeerbare stap zet, wilde ik dit toch even met je delen. Succes met wat je ook kiest te doen.

  • -Joy-

    Ik ben een totaal ander mens dan toen ik 24 was. Ieder mens heeft het recht iets te willen, of juist niet. En er zijn er zat die bij dezelfde mening blijven. Maar net zoveel bij wie er toch een kinderwens kwam. Toen m'n vriend en ik elkaar leerden kennen, zei hij 'nu niet en misschien wel nooit'. Een sprong in de toekomst en we zijn nu net begonnen aan ivf. Op m'n 24e had ik overigens ook echt geen rammelende stokken. Dat begon pas echt op m'n 32e.

  • mama van s en k

    Ik ken ook mensen die nooit kinderen hebben gewild en ze daarom ook nooit hebben gekregen. Ik denk wel dat je nog erg jong bent om dit zeker te weten. Er kunnen een hoop dingen veranderen in het leven. Ik ben ook introvert maar heb altijd een kinderwens gehad. Ik vind het heerlijk om onder de mensen te zijn en ben niet egocentrisch

  • AJK

    Ik ben zelf 24 ( ik kan mij dit niet voorstellen maar ik ben dan ook zwanger van mijn tweede nu) En ik vind dat dat nog veuullll te jong is om definitief te doen. Mijn tante riep van de hoogste daken dat zij nooit NOOIT een moeder zou zijn, ongeschikt, geen zin in, geen tijd voor, etc etc. Toen ze 32 was werd mijn eerste nichtje geboren, en 2 jaar later mijn tweede nichtje, en echt... Ze is de leukste moeder die ik ken!!

  • nog-even!

    Tja, mijn tante wist het 贸贸k heel zeker dat ze het nooit wilde, zelfs nog toen ze 30was... Na haar 35ste, is ze toch de trotse moeder van 2 kids geworden!

  • Sharon

    Ik vind het raar gezegt, maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het artikele niet echt op BB thuis vind horen. Maar het is mijn hoofd gegrond dat een gyn dit zegt...en niet wil doen..want dingen kunnen veranderen en ik ben er een voorbeeld van.

  • Tiens

    Ik vind het altijd zo raar dat artsen niet achter zo'n keuze willen staan bij jonge vrouwen. Ik snap dat zo'n ingreep niet niks is en een operatie altijd risico's geeft. Maar op oudere leeftijd wordt het gerust gedaan terwijl herstel dan zwaarder is. En mannen sterriel maken wordt ook bij jonge jongens zonder problemen gedaan, ik ken een jongen die zich op zn 25e heeft laten helpen. Niemand die dat lastig vond, maar toen een collega van me naar een ongeplande zwangerschap graag gesterriliseerd wou worden kon ze nergens terecht, op 23 jarige leeftijd was ze daar te jong voor... Ze houd zielsveel van haar zoontje, maar ze wou nooit kinderen... Ik vind het best erg dat je als jonge vrouw daar minder zeggenschap over hebt. Het tegen argument is natuurlijk "wat als je van gedachten veranderd?" Maarja, je weet dat zelf toch ook wel, en er zijn genoeg kinderen die een liefdevol gezin zoeken, adoptie is ook een optie. En ja, ik zie ook veel moeders hier reageren die vroeger hetzelfde dachten, maar welke daarvan hebben ook echt stappen willen nemen? Want dat is het verschil tussen denken geen kinderen te willen en echt zeker weten nooit kinderen te willen.

  • liley

    super verwoord ;)

  • susan-bjorn

    ik denk echt dat er genoeg vrouwen die bewust kindloos willen blijven dit al weten op een jonge leeftijd, en mis is deze vrouw er ook 1tje van, dat wij( de meeste die op bb zitten graag moeder had willen worden en de meeste dit ook mogen worden) maar er zijn ook genoeg die dat pertinent niet willen en waarom moeten hun de de pil slikken toto 35 jaar of ouder... dus waarom wordt er niet alleen naar hun geluisterd door gyneacoloog?

  • Foxy81

    Met de laatste alinea ben ik het ook eens, je leven hoeft niet pas compleet te zijn als je een kindje krijgt. De leeftijd van Emily vind ik een ander verhaal. Mensen veranderen, levens veranderen... Er kan zoveel gebeuren in 10 jaar tijd.mik snap wel dat de gynaecoloog haar doorverwezen heeft. Maar van de andere kant, als de psycholoog tot het oordeel komt dat het echt weloverwogen is en dat de kans dat ze zich bedenkt in de komende jaren heel klein is... Waarom dan niet?

  • mijn~meisje

    ik ben het eens met je laatste alinea. Je leven is niet pas compleet als je een kind hebt. Ook zonder kinderen kan je leven pas compleet zijn. Maar ik moest bij dit artikel er vooral aan denken je bent nog maar 24! En momenteel heel erg gelukkig zoals je leven nu is. Maar je weet niet of je dat over 10 jaar ook nog zo is. Ik heb ook genoeg verhalen gelezen over meiden zo als jij en die toch eindigen met een paar kids. Want als het moment wel daar is kan dat ineens om slaan. Dit hoeft natuurlijk niet. Je gedachte kan idd ook hetzelfde blijven. Dat je ook over 10 15 en 20 jaar nog geen kinderen wilt. Maar als je nu als zo iets permanent doet als sterilisatie kun je nooit meer van gedachte veranderen ook al zou je dat dan misschien wel zo graag willen. En het tweede waar ik aan dacht was een verhaal dat ik laatst in mijn geheim. Over een vrouw dat ook geen kinderen wilde en ook heel gelukkig kinderloos bleef. En tante spelen voor haar neefjes en nichtjes geweldig vond. Maar toen werd ze ouder en al haar vriendinnen kregen kleinkinderen. En ineens besefte ze dat ze die nooit ging krijgen. En dus ongewenst klein kinderloos bleef. Want de kleinkinderen die had ze wel dol graag willen hebben. Denk ook even daar aan. zonder kids krijg je die ook niet!

  • serinakiani

    overweging tot een tijdelijke sterilisatie ik ga er wel voor aangezien ik nu zwanger ben van de 5de voor mij is het echt genoeg nu :P maar goed ieder zijn mening hihi

  • kiwibaby4

    Ha, zo voelde ik me ook toen ik 24 was, of ik mezelf hoor... Inmiddels 15 jaar verder (bijna) en we denken erover om voor eenn 4e te gaan... Ieder voor zich!

  • Taanse

    Je kan nog maar net gegronde beslissingen nemen op die leeftijd omdat je pre frontale cortex net af is. De beslissing die ze wil nemen is puur gebaseerd op het nu. Ze kan onmogelijk weten of ze er over 15 jaar nog steeds zo over denkt. Er zijn genoeg niet definitieve mogelijkheden om in die tussentijd geen kinderen te krijgen..... Beetje raar dit stuk.

  • Shrimp

    Pff zeg..wat een overweging op je 24ste...zou er toch nog even heeeeeel goed over nadenken want straks ontmoet je wel die dreamguy en die wil kinderen en jij misschien ook ineens wel. Natuurlijk zijn er genoeg oude mensen met kinderen die eenzaam zijn. Maar als er toch helemaaal niemand meer is straks? Nu kun je nog van alles. Als je oud bent kan het zo maar zijn dat je niks meer kunt en dan is er ook niemand. ( als je het over egoisme hebt, want kinderen zijn natuurlijk veel meer dan een soort oude dag vermaak)

  • dedriejees

    nou meid ik heb tot mijn 29e altijd heel resoluut gezegd dat ik geen kinderen wou, had er niks mee en was er veel te ongeduldig voor. Tot er even later rond mijn 30e toch wat begon te rommelen van binnen, en ik op mijn 32e voor het eerst moeder werd. Ik vond het, eenmaal zwanger, d贸贸deng, was bang dat ik t贸ch de verkeerde keuze had gemaakt. Dat ik echt geen goede moeder zou kunnen zijn.de eerste 12 uur na de geboorte was ik (helaas) niet eens echt happy. Maar na die halve dag ben ik verliefd geworden en dat ben ik nu nog steeds, op twee mannetjes want na twee maanden was ik weer zwanger van de 2e! Ik ben nog steeds ongeduldig, maar m谩n wat zijn mijn zoontjes een supergrote verrijking van mijn leven! Dus ik snap je gynaecoloog helemaal! Op je 30e kun je toch altijd nog beslissen wat je doet?

  • MontBlanc

    Typisch introvert persoon? Nou nee, eerder typisch een egocentrisch persoon. En dat is prima zolang ze het zelf beseft. Maar introverte personen kunnen echt uitstekend rekening met anderen houden!

  • tredde poppe

    Ik kan me de reactie van de gyn wel enigszins voorstellen, want je zult er maar spijt van krijgen. Maar als je ervan overtuigd bent dat je geen kinderen wilt, dan moet dat net zo goed geaccepteerd zijn als mensen die er alles voor over hebben om ze wel te kunnen krijgen

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

0 leden zijn nu online
    Aanmelden