Na 16 jaar getrouwd te zijn, en nooit welkom gevoeld bij schoonouders, voelde altijd dat er zeg maar "geacteerd" werd. Elke keer weer vragen ze iets over iets en dan denken we dit hebben we vorige keer al gezegd. Gesprekken gaan alleen over krantenkoppen zeg maar men vraagt niet hoe het met hun zoon gaat of kleinkinderen, zijn altijd van die standaard vragen. En je wordt altijd onderbroken of ze luisteren gewoon niet. Op verjaardagen heft hij het hoogste woord en vraagt veel aandacht van de rest vd visite. Hun eigen zoon durft niet zijn eigen mening te zeggen bang dat vooral zijn vader boos wordt. Dus vd week heb ik hoge woord eruit gegooid en iets gezegd over een ander kleinkind dat heel erg voort wordt getrokken, oké is een speciaal kind met achtergrond. Maar mijn kinderen staan niet op de 2e plek ver naar beneden. Valt die uit en jullie komen niet aan..... is alles voor me. Dus onze jaren lang vermoeden werd bevestigd, dit ook waar 1 kind van ons bij is. Toen ben ik boos weggelopen want hij leek wel een drama Queen eerste klas. Mijn man durft dan niks te zeggen. Savonds heeft die nog gebeld naar zijn vader maar die blijft bij zijn standpunt over dit onderwerp. Moet ik nu de handdoek in de ring gooien en vrede creëren? Mijn kinderen zijn heel anders vrijer bij mijn ouders dan bij zijn ouders daar zitten ze als we er zijn naast ons op de bank en bij andere opa en oma gaan ze zich zelf vermaken of helpen ze oma met de koffie gaan iets voor zich zelf doen. Wonen heel dicht bij maar wordt nooit gevraagd of spontaan iets met hun doen. Altijd alleen 1 middag in een hele vakantie, nou dat is niet veel op jaarbasis. Misschien zie ik ook hoe het anders kan zijn met mijn ouders. Mijn ouders krijgen nu ook schuld, ze hebben bij ons eerste kind toen naar vmbo ging een fiets gegeven. Bij tweede kind hebben ze dat weer gedaan. Nu zeggen ze dat dat in overleg met hun moest want hun wilde ook meedoen, ik denk jullie hadden ook je mond kunnen opentrekken en vragen of er nog wat ging gebeuren. Maar wat moet ik met schoonvader nu doen, laten gaan en doorgaan met mijn leven, man heeft moeilijk mee. Schoonvader is ook iemand die zijn vrouw in de grond trapt waar heel de familie bij is, dan denk ik het is je vrouw daar hoor je met liefde over te praten. Maar dat ligt dan wel weer aan mij. Sorry lang verhaal maar weet gewoon niet.
Deze man gaat niet veranderen. Moet je niet willen proberen. Want het gaat niet gebeuren. het enige wat je kan veranderen is je eigen gedrag. Wat wil jij. Wat ga jij doen. Waar ligt jou grens. Je kan best aangeven dat jij geen contact meer wil. Jou contact met deze mensen staat los van het contact van je partner met zijn ouders. Hij kan gewoon in contact blijven met ze. Ook dat is zijn eigen keuze en kun jij niets aan veranderen en hoef je ook niets aan te veranderen. Mijn schoonouders waren ook verschrikkelijke mensen en ik was zeer blij dat het contact was gestopt. Na een paar maand had ik door hoe veel meer rust ik had dat deze mensen niet meer in mijn leven waren.
Alles gelezen en ik denk dat je er goed aan doet door nu even afstand te nemen. Neem de tijd om voor jezelf op een rijtje te zetten waar de grenzen liggen voor jou en je kinderen (op welke punten is de omgang met de ouders van je man daadwerkelijk schadelijk voor jullie). Als je dat bepaalt hebt, kun je af gaan bakenen onder welke voorwaarden contact wel kan en wanneer man alleen (evt. met de kinderen) gaat.
Hoewel ik het een rode vlag vind, dat je man je totaal niet serieus neemt op dit vlak, denk ik ook dat je in de gaten moet houden, dat dit de dynamiek is waarin je man is opgegroeid.
Dit is zijn 'normaal' en het kan goed zijn, dat jij in zijn ogen een strijd uitlokt die hij niet kan voeren. Uit zowel je blog als reacties haal ik dat je man een strijd met zijn vader nooit zal winnen. Het zou zomaar kunnen, dat je man wel inziet dat je een punt hebt, maar niet opgewassen is tegen de ellende die het (hem) oplevert. Dan is jou onder druk zetten de status quo te herstellen de makkelijkste optie.
Ik zou in ieder geval jezelf meer ruimte geven dan je man/schoonfamilie momenteel doet en de tijd nemen om te luisteren naar je eigen gevoel, zodat je je gedachtes helder kan krijgen.
Van iemand die zelf ook niet de beste band met schoonouders heeft, krijg je waarschijnlijk niet het beste advies. Maar persoonlijk... nou, je hoeft niet te gaan kruipen om het weer goed te maken hoor. Ik ben van mening dat je gewoon je grenzen moet bewaken. Te makkelijk ga je voor de lieve vrede toch erin mee en houd je je mond. (Althans, dat doe ik)
Je hoeft geen ruzie te zoeken en ook niet compleet banden te breken. Maar je kunt wel nadenken tot hoever je wilt gaan. Het blijven de ouders van je man en de grootouders van je kinderen. Dus ik zou wel contact houden, maar ook niet tot het uiterste gaan om contact te verbeteren. Ik denk dat je moet accepteren dat ze dus hun voorkeuren hebben onder de kinderen en kleinkinderen.
"Mijn ouders krijgen nu ook schuld, ze hebben bij ons eerste kind toen naar vmbo ging een fiets gegeven. Bij tweede kind hebben ze dat weer gedaan. Nu zeggen ze dat dat in overleg met hun moest want hun wilde ook meedoen, ik denk jullie hadden ook je mond kunnen opentrekken en vragen of er nog wat ging gebeuren." Dit soort dingen vind ik gewoon onzin. Als het aan iemand is om hier wat van te vinden, dan is dat aan jullie als ouders. Jullie bepalen of dit soort cadeaus welkom zijn, althans tot een bepaalde leeftijd. En ze hadden met jullie kunnen overleggen. En zelfs als ze dan horen dat hun kleinkinderen zo'n cadeau hebben gehad, hadden ze kunnen kiezen om iets vergelijkbaars cadeau te doen, bijv een laptop voor school, ik noem maar wat. Het is gewoon een raar soort jaloezie, iets wat ik ook herken. Alsof alles vergeleken moet worden. Ze kunnen zelf initiatief nemen als ze zoiets willen doen voor/met hun kleinkinderen.
Dus mijn advies: denk na waar je grenzen liggen en probeer redelijk te blijven. En die grenzen mag je aangeven, wel op een normale manier. Ik zou persoonlijk er gewoon niet te veel energie in proberen te steken.
"Schoonvader is ook iemand die zijn vrouw in de grond trapt waar heel de familie bij is, dan denk ik het is je vrouw daar hoor je met liefde over te praten. Maar dat ligt dan wel weer aan mij." Klinkt niet als een sympathieke man, maar ik denk dat je hier weinig mee kan. Dat is aan hen, denk ik. Tenzij je dat onprettig vindt, omdat je kinderen dat voorbeeld krijgen? Dan kan je dat bespreken. Maar ik weet niet of dat verstandig is, met wat er al speelt.
Wat je man betreft, ik denk dat je gewoon met hem open moet praten over hoe hij en jij verder willen (met het contact met je schoonouders). Kan zijn dat hij meer contact wil houden dan jij en dan moet die ruimte er zijn. Zijn grenzen kunnen net iets anders liggen dan de jouwe.
Volgens man zie ik alles verkeerd, en krijg nu dat ik geen verklaring mag geven want ik zie alles verkeerd. Zegt ook als in begin relatie was dan was die weggegaan. Dan zeg ik 45 jaar lang denkt hij dat zijn ouders alles goed doen terwijl alles een acteer spelletje is. Niks mag men daar zeggen omdat anders vaders boos wordt. Ik neig naar narcist en dat zijn vader in therapie moet over zijn verleden en afgelopen jaren. Veel punten tikt die wel aan vh lijstje narcist. Wil geen contact meer met zijn vader mag toch geen verklaring geven waarom ik zo denk want anders wordt vaders weer boos. Sfeer in huis is ook leuk maar niet heus. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen wat beste is.
Ik vind eigenlijk de reactie van uw man zorgelijker, dan de situatie met uw schoonvader.
"Zegt ook als in begin relatie was dan was die weggegaan." Dit is in mijn ogen een opmerking die onder de gordel is en die je nóóit moet maken naar elkaar, tenzij je daadwerkelijk van plan bent uit elkaar te gaan. Je kwetst iemand er enorm mee en maakt meteen de relatie heel onzeker. Ik vind het ook wat manipulatief klinken, maar ik weet niet of dat aan mij ligt. Een opmerking om te zorgen dat je toch je gedrag aanpast, omwille van de relatie met hem.
Kijk, je moet je man natuurlijk niet dwingen om te moeten kiezen tussen jou en zijn ouders. Dat is iets wat je gaat verliezen en bovendien doe je hem dan ook tekort. Maar hij kan jou andersom ook niet dwingen.
Ik herken het deels. Bij mij is het de schoonmoeder, niet de schoonvader. Ook bij haar herken ik narcistische trekjes, maar dan eerder verborgen narcisme. Zij is altijd het slachtoffer, alles draait om haar en een continue push en pull. Ze wil(de) aan de ene kant beste vriendinnen worden, maar als ik dan niet exact doe zoals zij het voor zich ziet en haar op een troon plaats, dan is ze verbitterd en gaat ze me op subtiele wijze straffen. Dat kan in opmerkingen, maar ook door opeens te negeren of opeens niet te willen helpen met iets of wat dan ook. Sinds ik moeder ben, is er een enorme jaloezie. Ze probeerde een soort 2de moeder voor mijn kind te zijn en ik zat daar niet op te wachten, dus ik heb mijn grenzen aangegeven. Dus nu is er een soort ongezonde competitie, waarbij ze bijv doet alsof ze mij niet om toestemming hoeft te vragen als het om mijn kind gaat. Bijv. meerdere opmerkingen als "ik vraag het aan háár!" (doelend op mijn dochter, terwijl ze nog een baby/peuter was). Mijn man staat ertussenin. Hij is als de dood, al jarenlang, dat het escaleert. Hij wil contact houden. Hij is het ook niet in alles met mij eens en denkt dat ik er soms te veel achter zoek. Ik denk dat ik bepaalde dingen ook beter aan voel, daarbij is ze wel wat sneaky en maakt ze dat soort opmerkingen vooral als er niemand anders bij is. En als er dan ruzie komt, geeft ze een verdraaide versie aan anderen en ontkent ze zelf iets fout gedaan te hebben. Het gaat nu iets beter, dat wil zeggen, het contact is ondertussen bekoeld. En dat is voor mij op dit moment het beste, want daardoor kan ik wat gezonde afstand houden. Er is soms nog steeds een gespannen sfeer en je merkt heel duidelijk dat een hoop niet uitgesproken wordt. Wederzijds. Net als jij kreeg ik namelijk van mijn man te horen dat ik bepaalde dingen niet mocht zeggen, uit angst voor ruzie. Dus ik heb, tegen mijn eigen wens in, heel vaak mijn mond gehouden. Maar ik ben bij ieder bezoek alert of ze weer over mijn grenzen gaat.
Ik heb ook veel gesprekken gehad met mijn man erover. Hij vindt dat ik er soms te veel over praat, dus ik probeer me in te houden en lucht mijn hart bij anderen (die me overigens gelijk geven als ik de situaties beschrijf) . Ik denk dat hij voor nu ook blij is met het contact dat er nog wel is. En hij is ermee akkoord dat ik niet altijd mee ga. En zo is de situatie nu al een tijdje.
Ik raad je aan met je man in gesprek te gaan. Die relatie is belangrijker dan de relatie met je schoonouders. Ik denk dat je een compromis moet gaan zoeken. Probeer elkaar te begrijpen en elkaar tegemoet te komen. Besef dat het altijd zijn ouders blijven en voor hem is het gewoon anders.
En ja, therapie... als je schoonvader echt een narcist is, zal hij daar toch niet voor open staan en denken het niet nodig te hebben. Een van de kenmerken van een narcist: ze zien zelf het probleem niet. Zelfs als het is wat hij nodig heeft, zou ik dat maar loslaten. (En daar ook geen opmerkingen over maken naar je man.)
Laat los waarbij geen invloed op hebt. Accepteer dat jij je schoonvader niet kunt veranderen of tot verandering in beweging krijgt. Accepteer dat er een familie dynamiek is die jarenlang zo ontwikkeld is en zo zal blijven. Want zijn vrouw en jouw man houden die ook in stand. Als zij het anders willen, moeten ze dat zelf doen.
Het is jammer dat het geen fijne man is. Het is heel vervelend dat ze een voorkeur voor een van de kleinkinderen tentoonstellen. Maar dat is wat het is. Je kunt twee dingen doen: je vindt een manier waarop jij het contact wel volhoudt, of je stopt er mee. Is het oké als het is: dit zijn de minder leuke opa en oma waar we wel af en toe heen gaan, want wel familie en papa’s ouders. Of weegt het zwaarder dat jullie niet trekken hoe hij tegen jou/jullie/anderen doet. Dat is een gesprek voor jou en je man.
Voor nu heb je een duidelijk statement gemaakt door weg te lopen. Je kunt dit ‘negeren’ en er over een tijdje gewoon weer verschijnen. Je kunt het ook aangrijpen voor een gesprek. Voor die eventuele volgende keer: begrijpelijk dat je je frustratie er op een gegeven moment uit moet. Maar door iets er in frustratie uit te gooien, kan de ander dat eigenlijk alleen maar als een aanval voelen. En dat roept eigenlijk altijd een verdedigingsreactie op. Niet een gesprek, geen begrip. Ga dan een keer rustig zitten, en geef aan wat het met jullie doet. Probeer dan ook te bedenken wat jullie wel zouden willen. Hij zal zijn voorkeur houden, maar kan wel op zijn woorden kunnen letten omtrent de kleinkinderen bijvoorbeeld. Sta ik zo’n gesprek ook open voor hen. Hoe lastig ook, maar met alleen een stijve poot kom je nergens.
Volgens mijn man zie ik alles verkeerd, krijg zelf lijst wat ik wel niet mag zeggen, was hiervoor ookal. Mag geen verklaring geven over dit voorval want ik zie het allemaal verkeerd. Als dit beginjaren vd relatie was geweest was die weggegaan dus het is 3 tegen 1 ik heb alles verkeerd gedaan. Maar mag mij niet verdedigen hoe ik alles zie. Zeg zelf ga zeker nog om met je ouders maar ik nu even niet.
Misschien zit daar ook wel ergens iets in? Jij ziet de dingen duidelijk heel anders dan zij, maar is het ene goed en het ander fout? Moet de een de ander overtuigen? Of is het meer een ‘live and let live’ kwestie waarbij je elkaar anders laat zijn/denken/doen? Dan botst het misschien ook minder tussen jullie. Dat het jou raakt, is hartstikke rot. En daar moet je man wel iets mee. De oplossing kan zijn dat je schoonvader er anders in gaat staan, maar ook dat jij (en je man dus) er anders in gaat staan. Die schoonvader kun je niet veranderen, je eigen mindset welZ En dan kom ik terug op mijn eerste twee alinea’s. Accepteer dat dit is wat het is, je kunt het niet veranderen. Het zit in jarenlange dynamiek tussen die drie mensen, die het kennelijk alledrie niet willen of kunnen veranderen. Voor jou past het niet, maar er tegen vechten heeft geen zin. Je kunt maar twee dingen doen: een manier vinden waarop jij het contact wel volhoudt, of er mee stoppen. Blijf er met je man over praten, en dan niet in de zin van zijn ouders ‘aanvallen’ omdat die alles fout doen, maar wel om aan te geven wat het met jou doet en wat het met jullie kinderen doet. De vraag is dus niet: hoe veranderen we je ouders? Maar zoek samen een manier om er mee om te gaan.
Allereerst heb je het zelf al gedaan, je bent weggelopen. Heel eerlijk heb je daar al een boodschap aangegeven. Je wilt dit niet meer. Ik ging niet meer investeren in dit contact en het contact zo minimaal houden. Dit zou ik doen voor mijn echtgenoot en kinderen. Stel je verwachtingen bij in naar helemaal niks verwachten. Dan is er geen teleurstelling meer in het feit dat er geen uitnodiging komt om iets leuks te doen of de vraag hoe het met jullie of kleinkinderen gaat. Beperk zelf het contact tot uitnodiging tot kinderverjaardag, zelf zou ik de volwassen verjaardagen afschaffen en dit ook uitspreken. Dat je hier geen plezier meer aan hebt en beperkt verjaardag gaat vieren in de toekomst, maar dat ze van jullie geen uitnodigingen meer hoeven verwachten. Kerst zou ik even afwachten. Anders zelf plannen maken als gezin tegen die tijd, maar afhankelijk van jullie familie tradities.
Het is even wennen, maar geeft wel rust. Wij hebben dit zo gedaan met onze zwager. Die treffen we nog alleen bij ouders thuis en dat is prima. Verder weinig tot geen contact en dat geeft veel rust.
Dat wil ik ook zo weinig mogelijk zien. Maar man zegt dat ik alles verkeerd ziet en dat ik sorry moet zeggen en gewoon weer voor de ruzie moet doen. Mag geen verklaring geven omdat zijn vader boos wordt en ik zie alles verkeerd. Zegt ook als begin van onze relatie was geweest was die weggegaan. Ik weet het niet wat ik moet doen alles heb ik verkeerd gedaan volgens man, zelf zeg ik dus ik had maar altijd moeten doen zo en alles maar moeten laten gaan. Krijg zelf een lijst wat ik wel mag zeggen en niet mag zeggen daar, mag geen eigen mening geven want ik zie alles verkeerd. Zelf zeg ik dat hij 45 jaar lang erin heeft geleefd in dit toneelstuk. Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Soms moet je bepaalde mensen niet in je leven willen hebben, familie of niet. Er is een grens en als die over gegaan wordt, en niets mee gedaan is het trekken aan een dood paard. Het ligt niet aan jouw maar aan de man in kwestie twijfel daar niet aan. Daar naast als je je kinderen bij zo iemand laat zijn die zijn vrouw de grond in stampt, wat geef je je kinderen mee. En als ze nog lieve opa en oma waren maar hoor en lees dit nergens. Wij hebben al bijna 7 jaar geleden gebroken met zijn kant en geen dag spijt. Ze is heel ziek en is een narcist en borderliner, nou nog geen haar op mijn hoofd ooit mijn kinderen in haar buurt te laten. Wat mijn man ooit doet in de toekomst maar dit gaat nooit gebeuren. Het is rust en geen toxic mensen in de buurt van mij en mijn kinderen al zeker niet. En als je man er al bang van is, zegt alles over hem en precies niets over jou
Ik geloof ook dat hij een narcist achteraf valt alles bij elkaar. Mijn man zegt dat ik alles zwart ziet, en als het begin vd jaren was van onze relatie dat die weg was gegaan. Ik moet sorry zeggen en dan weer acteren dat alles goed is. Maar ik mag geen verklaring geven want ik zie het allemaal verkeerd. Krijg zelf een "lijst" wat ik wel en niet mag zeggen. Dus het is 3 tegen 1. Zeg zelf blijf je ouders vooral zien maar ik blijf tthuis. Ik weet het niet meer de sfeer in huis is ook om te snijden
Wat een nare situatie is dit hè. Ik ben ook een kind van en mijn ouders doen precies hetzelfde Naja mijn moeder mijn vader loopt er maar achteraan.moeten mijn man ook niet. Ik kan je vertellen heb 5 jaar niet met ze gepraat en was rustig in mijn hoofd. Nu is het al weer paar jaar contact laag pitje Nog doet het pijn waarom en waarom mijn kinderen bijna niet mee tellen. Mijn advies hou het op een laag pitje Je kan moet accepteren dat achteraan lopen geen zin heeft ondanks dat hij elke keer deksel open neus krijgt en steeds maar weer toenadering zoekt er geen eind aan komt dit blijft zo.Weet het is moeilijk als kind van
Mijn man zegt dat ik alles verkeerd zie, en zegt ook dat ik op alles sorry moet zeggen en gewoon weer voor dit voorval moet doen. En als dit in de beginjaren was gebeurd hij gelijk weg was. Ik zeg dan weer ik begrijp jouw omdat je 45 jaar lang zijn gedrag niet ziet en er meegesleept ben. Dus de sfeer in huis is geen pretje. Zelf wil ik dat ik geen contact meer met hem hoef, man zegt dat we gewoon weer verder moeten gaan toen het nog "goed" was met die vader. Ik mag geen verklaring geven van mijn man want alles wat ik zeg is niet waar, hij heeft 45 lang in dit toneelstuk geleefd dus hij geloofd hier in, is zo gekneed zeg maar. Voorheen kreeg ik al een lijst wat ik wel niet mag zeggen daar. Het is eigenlijk 3 tegen 1 hij trek de kant van zijn ouders. Ik weet het niet meer.....😪. Bedankt voor je reactie , hoop op nog een reactie😘
Jeetje wat heftig met z’n drieën tegen een. Jou man hoort achter jou te staan en ik vind dat je dat wel duidelijk mag maken. Heeft met jou een gezin gevormd niet meer met zijn Ouders. Hoe is het nu. Jij hoeft niet meer te gaan hè gaat hij maar alleen. Sorry heb na jaren gelukkig ook mijn grenzen gekregen en dat moet jij ooo doen.
wat verdrietig dat er zo een band is. mijn schoonvader en schoonmoeder voelen voor mij als mijn tweede ouders helpen met alles zijn lief. heel naar dat je een andere ervaring hebt :(
wat verdrietig dat er zo een band is. mijn schoonvader en schoonmoeder voelen voor mij als mijn tweede ouders helpen met alles zijn lief. heel naar dat je een andere ervaring hebt :(
Oei.. eerlijk gezegd zie ik wat rode vlaggen mbt je schoonvader: - je man die bang is dat zijn vader boos wordt (hij is volwassen, hé) - schoonmoeder die openlijk te kijk wordt gezet - geen kritiek kunnen dulden - geen interesse tonen in andermans leven
Wel eens van narcisme gehoord? Het lijkt erop, zeker dat in de grond trappen van zijn eigen vrouw. Daarnaast hebben kinderen die door een narcist worden opgevoed hun eigen rugzakje mee. Je zou je eens kunnen inlezen, omdat dat nogal bepaald wat je acties moeten zijn. Is dit narcisme, dan zal je op z'n minst al je verwachtingen mbt kleinkinderen/interesse moeten loslaten om zelf niet ten onder te gaan (zeker je man!). Want iemand met narcisme zal vrijwel nooit inzien wat hij fout doet. Daarnaast kan je dan het contact het beste minderen. Is het geen narcisme, zou je kunnen kijken waar er wél ruimte is voor een rustig gesprek. Met z'n 4-en, schoonmoeder erbij.
Nou wat jij zegt dat denk ik ook over narcist. Maar dat is helemaal niet waar volgens man, ik zie alles zwart en hij wit zeg maar. Nu is er nog steeds radio stilte. Alles wat ik zeg tegen mijn man is niet waar. Er heerst veel spanning in huis. Hij zegt zelfs als dit in de begin vd jaren dat we bij elkaar waren was gebeurd was die weggegaan. Hij wil dat dit opgelost wordt, ik zeg ik blijf bij mijn woord, en dat hij zijn ouders mag blijven zien maar zonder mij, misschien zijn moeder wel. Gesprek heeft geen zin, ik krijg nu al, dat ik dit niet mag zeggen of dat niet mag zeggen. Dus hun weten waarschijnlijk niet waarom ik nu zo reageer want ik mag niet een verklaring af leggen, want dan wordt zijn vader nog bozer want ik zie het allemaal anders en ik zie alles verkeerd. Dus ik ben zwarte schaap vd familie ipv die vader waar je niks tegen mag zeggen. Ik vindt krom na achteraf nadenken dat ik een "lijstje" krijg voordat we op bezoek gaan wat ik wel en niet mag zeggen. Sorry voor late reactie maar zit er doorheen. Ik weet het niet meer. Dank je wel voor je reactie😘
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (20) Verversen