Na 16 jaar getrouwd te zijn, en nooit welkom gevoeld bij schoonouders, voelde altijd dat er zeg maar "geacteerd" werd. Elke keer weer vragen ze iets over iets en dan denken we dit hebben we vorige keer al gezegd. Gesprekken gaan alleen over krantenkoppen zeg maar men vraagt niet hoe het met hun zoon gaat of kleinkinderen, zijn altijd van die standaard vragen. En je wordt altijd onderbroken of ze luisteren gewoon niet. Op verjaardagen heft hij het hoogste woord en vraagt veel aandacht van de rest vd visite. Hun eigen zoon durft niet zijn eigen mening te zeggen bang dat vooral zijn vader boos wordt. Dus vd week heb ik hoge woord eruit gegooid en iets gezegd over een ander kleinkind dat heel erg voort wordt getrokken, oké is een speciaal kind met achtergrond. Maar mijn kinderen staan niet op de 2e plek ver naar beneden. Valt die uit en jullie komen niet aan..... is alles voor me. Dus onze jaren lang vermoeden werd bevestigd, dit ook waar 1 kind van ons bij is. Toen ben ik boos weggelopen want hij leek wel een drama Queen eerste klas. Mijn man durft dan niks te zeggen. Savonds heeft die nog gebeld naar zijn vader maar die blijft bij zijn standpunt over dit onderwerp. Moet ik nu de handdoek in de ring gooien en vrede creëren? Mijn kinderen zijn heel anders vrijer bij mijn ouders dan bij zijn ouders daar zitten ze als we er zijn naast ons op de bank en bij andere opa en oma gaan ze zich zelf vermaken of helpen ze oma met de koffie gaan iets voor zich zelf doen. Wonen heel dicht bij maar wordt nooit gevraagd of spontaan iets met hun doen. Altijd alleen 1 middag in een hele vakantie, nou dat is niet veel op jaarbasis. Misschien zie ik ook hoe het anders kan zijn met mijn ouders. Mijn ouders krijgen nu ook schuld, ze hebben bij ons eerste kind toen naar vmbo ging een fiets gegeven. Bij tweede kind hebben ze dat weer gedaan. Nu zeggen ze dat dat in overleg met hun moest want hun wilde ook meedoen, ik denk jullie hadden ook je mond kunnen opentrekken en vragen of er nog wat ging gebeuren. Maar wat moet ik met schoonvader nu doen, laten gaan en doorgaan met mijn leven, man heeft moeilijk mee. Schoonvader is ook iemand die zijn vrouw in de grond trapt waar heel de familie bij is, dan denk ik het is je vrouw daar hoor je met liefde over te praten. Maar dat ligt dan wel weer aan mij. Sorry lang verhaal maar weet gewoon niet.
Van iemand die zelf ook niet de beste band met schoonouders heeft, krijg je waarschijnlijk niet het beste advies. Maar persoonlijk... nou, je hoeft niet te gaan kruipen om het weer goed te maken hoor. Ik ben van mening dat je gewoon je grenzen moet bewaken. Te makkelijk ga je voor de lieve vrede toch erin mee en houd je je mond. (Althans, dat doe ik)
Je hoeft geen ruzie te zoeken en ook niet compleet banden te breken. Maar je kunt wel nadenken tot hoever je wilt gaan. Het blijven de ouders van je man en de grootouders van je kinderen. Dus ik zou wel contact houden, maar ook niet tot het uiterste gaan om contact te verbeteren. Ik denk dat je moet accepteren dat ze dus hun voorkeuren hebben onder de kinderen en kleinkinderen.
"Mijn ouders krijgen nu ook schuld, ze hebben bij ons eerste kind toen naar vmbo ging een fiets gegeven. Bij tweede kind hebben ze dat weer gedaan. Nu zeggen ze dat dat in overleg met hun moest want hun wilde ook meedoen, ik denk jullie hadden ook je mond kunnen opentrekken en vragen of er nog wat ging gebeuren." Dit soort dingen vind ik gewoon onzin. Als het aan iemand is om hier wat van te vinden, dan is dat aan jullie als ouders. Jullie bepalen of dit soort cadeaus welkom zijn, althans tot een bepaalde leeftijd. En ze hadden met jullie kunnen overleggen. En zelfs als ze dan horen dat hun kleinkinderen zo'n cadeau hebben gehad, hadden ze kunnen kiezen om iets vergelijkbaars cadeau te doen, bijv een laptop voor school, ik noem maar wat. Het is gewoon een raar soort jaloezie, iets wat ik ook herken. Alsof alles vergeleken moet worden. Ze kunnen zelf initiatief nemen als ze zoiets willen doen voor/met hun kleinkinderen.
Dus mijn advies: denk na waar je grenzen liggen en probeer redelijk te blijven. En die grenzen mag je aangeven, wel op een normale manier. Ik zou persoonlijk er gewoon niet te veel energie in proberen te steken.
"Schoonvader is ook iemand die zijn vrouw in de grond trapt waar heel de familie bij is, dan denk ik het is je vrouw daar hoor je met liefde over te praten. Maar dat ligt dan wel weer aan mij." Klinkt niet als een sympathieke man, maar ik denk dat je hier weinig mee kan. Dat is aan hen, denk ik. Tenzij je dat onprettig vindt, omdat je kinderen dat voorbeeld krijgen? Dan kan je dat bespreken. Maar ik weet niet of dat verstandig is, met wat er al speelt.
Wat je man betreft, ik denk dat je gewoon met hem open moet praten over hoe hij en jij verder willen (met het contact met je schoonouders). Kan zijn dat hij meer contact wil houden dan jij en dan moet die ruimte er zijn. Zijn grenzen kunnen net iets anders liggen dan de jouwe.
Laat los waarbij geen invloed op hebt. Accepteer dat jij je schoonvader niet kunt veranderen of tot verandering in beweging krijgt. Accepteer dat er een familie dynamiek is die jarenlang zo ontwikkeld is en zo zal blijven. Want zijn vrouw en jouw man houden die ook in stand. Als zij het anders willen, moeten ze dat zelf doen.
Het is jammer dat het geen fijne man is. Het is heel vervelend dat ze een voorkeur voor een van de kleinkinderen tentoonstellen. Maar dat is wat het is. Je kunt twee dingen doen: je vindt een manier waarop jij het contact wel volhoudt, of je stopt er mee. Is het oké als het is: dit zijn de minder leuke opa en oma waar we wel af en toe heen gaan, want wel familie en papa’s ouders. Of weegt het zwaarder dat jullie niet trekken hoe hij tegen jou/jullie/anderen doet. Dat is een gesprek voor jou en je man.
Voor nu heb je een duidelijk statement gemaakt door weg te lopen. Je kunt dit ‘negeren’ en er over een tijdje gewoon weer verschijnen. Je kunt het ook aangrijpen voor een gesprek. Voor die eventuele volgende keer: begrijpelijk dat je je frustratie er op een gegeven moment uit moet. Maar door iets er in frustratie uit te gooien, kan de ander dat eigenlijk alleen maar als een aanval voelen. En dat roept eigenlijk altijd een verdedigingsreactie op. Niet een gesprek, geen begrip. Ga dan een keer rustig zitten, en geef aan wat het met jullie doet. Probeer dan ook te bedenken wat jullie wel zouden willen. Hij zal zijn voorkeur houden, maar kan wel op zijn woorden kunnen letten omtrent de kleinkinderen bijvoorbeeld. Sta ik zo’n gesprek ook open voor hen. Hoe lastig ook, maar met alleen een stijve poot kom je nergens.
Allereerst heb je het zelf al gedaan, je bent weggelopen. Heel eerlijk heb je daar al een boodschap aangegeven. Je wilt dit niet meer. Ik ging niet meer investeren in dit contact en het contact zo minimaal houden. Dit zou ik doen voor mijn echtgenoot en kinderen. Stel je verwachtingen bij in naar helemaal niks verwachten. Dan is er geen teleurstelling meer in het feit dat er geen uitnodiging komt om iets leuks te doen of de vraag hoe het met jullie of kleinkinderen gaat. Beperk zelf het contact tot uitnodiging tot kinderverjaardag, zelf zou ik de volwassen verjaardagen afschaffen en dit ook uitspreken. Dat je hier geen plezier meer aan hebt en beperkt verjaardag gaat vieren in de toekomst, maar dat ze van jullie geen uitnodigingen meer hoeven verwachten. Kerst zou ik even afwachten. Anders zelf plannen maken als gezin tegen die tijd, maar afhankelijk van jullie familie tradities.
Het is even wennen, maar geeft wel rust. Wij hebben dit zo gedaan met onze zwager. Die treffen we nog alleen bij ouders thuis en dat is prima. Verder weinig tot geen contact en dat geeft veel rust.
Soms moet je bepaalde mensen niet in je leven willen hebben, familie of niet. Er is een grens en als die over gegaan wordt, en niets mee gedaan is het trekken aan een dood paard. Het ligt niet aan jouw maar aan de man in kwestie twijfel daar niet aan. Daar naast als je je kinderen bij zo iemand laat zijn die zijn vrouw de grond in stampt, wat geef je je kinderen mee. En als ze nog lieve opa en oma waren maar hoor en lees dit nergens. Wij hebben al bijna 7 jaar geleden gebroken met zijn kant en geen dag spijt. Ze is heel ziek en is een narcist en borderliner, nou nog geen haar op mijn hoofd ooit mijn kinderen in haar buurt te laten. Wat mijn man ooit doet in de toekomst maar dit gaat nooit gebeuren. Het is rust en geen toxic mensen in de buurt van mij en mijn kinderen al zeker niet. En als je man er al bang van is, zegt alles over hem en precies niets over jou
Wat een nare situatie is dit hè. Ik ben ook een kind van en mijn ouders doen precies hetzelfde Naja mijn moeder mijn vader loopt er maar achteraan.moeten mijn man ook niet. Ik kan je vertellen heb 5 jaar niet met ze gepraat en was rustig in mijn hoofd. Nu is het al weer paar jaar contact laag pitje Nog doet het pijn waarom en waarom mijn kinderen bijna niet mee tellen. Mijn advies hou het op een laag pitje Je kan moet accepteren dat achteraan lopen geen zin heeft ondanks dat hij elke keer deksel open neus krijgt en steeds maar weer toenadering zoekt er geen eind aan komt dit blijft zo.Weet het is moeilijk als kind van
wat verdrietig dat er zo een band is. mijn schoonvader en schoonmoeder voelen voor mij als mijn tweede ouders helpen met alles zijn lief. heel naar dat je een andere ervaring hebt :(
wat verdrietig dat er zo een band is. mijn schoonvader en schoonmoeder voelen voor mij als mijn tweede ouders helpen met alles zijn lief. heel naar dat je een andere ervaring hebt :(
Oei.. eerlijk gezegd zie ik wat rode vlaggen mbt je schoonvader: - je man die bang is dat zijn vader boos wordt (hij is volwassen, hé) - schoonmoeder die openlijk te kijk wordt gezet - geen kritiek kunnen dulden - geen interesse tonen in andermans leven
Wel eens van narcisme gehoord? Het lijkt erop, zeker dat in de grond trappen van zijn eigen vrouw. Daarnaast hebben kinderen die door een narcist worden opgevoed hun eigen rugzakje mee. Je zou je eens kunnen inlezen, omdat dat nogal bepaald wat je acties moeten zijn. Is dit narcisme, dan zal je op z'n minst al je verwachtingen mbt kleinkinderen/interesse moeten loslaten om zelf niet ten onder te gaan (zeker je man!). Want iemand met narcisme zal vrijwel nooit inzien wat hij fout doet. Daarnaast kan je dan het contact het beste minderen. Is het geen narcisme, zou je kunnen kijken waar er wél ruimte is voor een rustig gesprek. Met z'n 4-en, schoonmoeder erbij.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (8) Verversen