Hallo allemaal,
Een paar dagen geleden was ik eigenlijk al van plan om hier een bericht achter te laten om andere meiden hoop te geven. Nu, een paar dagen later, is onze situatie totaal veranderd en schrijf ik hier omdat we radeloos zijn.
Ik ben 37 en heb altijd een kinderwens gehad, net als mijn partner, maar ik heb altijd zo’n laag zelfbeeld gehad dat ik dacht dat ik o.a. geen goede moeder zou zijn. Ik heb altijd over alles getwijfeld aan mijzelf (terwijl anderen mij juist zien als iemand die alles goed voor elkaar heeft). Klinkt als een luxe probleem, maar geloof mij, ik heb er 9 maanden fulltime voor in therapie gezeten dus ik heb er hard voor moeten knokken om te staan waar ik nu sta. En nu ben ik trots en ik ben er klaar voor en ben ik ervan overtuigd dat mensen gelijk hadden en dat mijn kindje een goede moeder aan mij zal hebben. Vooral icm mijn zelfverzekerde man die mij hierin mee kan trekken.
Gelukkig raakte ik vrij snel zwanger.
Ik zit hier niet om een ziekenhuis/arts zwart te maken, dus ik maak even onderscheid tussen het ziekenhuis waar we als eerste terecht kwamen (“streekziekenhuis”) en het gespecialiseerde ziekenhuis.
Met 10 weken kreeg ik een echo in het streekziekenhuis. Daar werd een te dikke nekplooi van 3,5 mm geconstateerd. Wij in grote zorgen en ellende naar huis (zonder extra info) maar ‘s avonds laat werden we door de gespecialiseerde arts/gyn gebeld met het nieuws dat de nekplooi eigenlijk nog niet gemeten mag worden met 10 weken. Lichtelijke opluchting, maar de 8 dagen wachten voordat de nieuwe meting kon plaatsvinden waren zenuwslopend. Met 11+2 mochten we direct bij deze arts terecht (arts met enorm veel ervaring en specialisaties). Na 2 minuten zei hij: helaas de nekplooi is nog steeds te dik (4,5 mm) en hij zei dat dit zorgelijk was en zei ook niets waardoor we hoop kregen (je weegt natuurlijk alle woorden af maar er kwam niets hoopgevends uit). Hij eindigde zelfs het gesprek dat het kon gebeuren dat het kind vanzelf “los zou kunnen laten” (of iets in die trant) en dat we dan contact met zijn ziekenhuis moesten opnemen. We gingen in tranen naar huis, dit voelde als the end.
Vijf dagen later hadden we eindelijk de afspraak in het gespecialiseerde ziekenhuis. Daar hebben ze het kindje een uur lang dmv een echo bekeken. Ze werken daar met de proef dat ze ook dingen meten die ze normaal pas met 20 weken meten. Deze echo was een groot feest: ze hebben het kindje van top tot teen bekeken en ALLES gemeten en alles was goed. De letterlijke woorden waren dat het kindje er perfect uitzag. Het hartje is bekeken en de functies gemeten en alles was perfect. Neusbotje zat eraan, en echt bij alle metingen zeiden de artsen tegen elkaar “oh en dat is ook mooi” en “dat doet het ook goed”, “prachtig” enz enz. Ze feliciteerden ons met de mooie echo en zeiden dat we trots konden zijn. Ze vond het rot voor ons dat we door die ene verkeerde meting in het streekziekenhuis nu toch een vlokkentest moesten ondergaan en niet meer in aanmerking kwamen voor de NIPT (terwijl ik dacht, laat de vlokken maar komen dan zijn we sneller uit deze onzekerheid). Een paar dagen later hadden we vlokkentest, weer bij dezelfde arts, en die ging perfect en ze zeiden weer dat we een mooi kindje hadden. Ik vroeg stiekem nog even naar de nekplooi te kijken (was uiteraard niet het doel) maar deze was ongeveer 3 mm. Wat een feest en wat waren we trots!! De vlokkentest leek een formaliteit en door hun enthousiasme maakte me ik niet heel veel zorgen meer. De arts zei ook letterlijk dat we het nieuws nu wel aan iedereen konden vertellen. Dit had ik jullie willen melden, en jullie hoop willen geven na de deprimerende woorden van de arts in het streekziekenhuis. Maar toen kwam de uitslag van de vlokkentest: ons kind heeft het syndroom van Down. Mijn vriend en ik zijn het er altijd over eens geweest dat we de zwangerschap dan zouden afbreken. Ik ben niet sterk genoeg om een kindje met down te beschermen tegen deze harde wereld. Natuurlijk kan een gezond kind ook vanalles krijgen en dat kan ook een hoop zorgen met zich meebrengen (zoals ieder kind, ik ben er eentje van) maar bij een kindje met Down weet je van tevoren dat je je hele leven lang zorgen gaat maken. Ik ken ook persoonlijk iemand met een dochter met down (lichte vorm) en ik heb het idee dat ik er een goed oordeel over kan vellen. Ook zij geeft aan hoeveel ze ook van haar dochter houdt, ze niet zeker weet of ze dezelfde keuze gemaakt zou hebben, omdat haar dochter het gewoon zwaar heeft in deze maatschappij. Ik schrijf hier dus niet om overgehaald te worden om het kindje wel te houden. Maar ik schrijf hier wel omdat ik zo verdrietig ben. Ik ben zo trots op mijn zwangerschap en mijn nieuwe lichaam en het prachtige kindje dat we op de echo zagen... En ik begrijp het gewoon niet, hoe heeft dit kunnen gebeuren?? Wij zijn niet naïef en goedgelovig, ik ben juist eerder pessimistisch, hoe heeft het kunnen gebeuren dat ze ons zo blij maakten en nu deze testuitslag krijgen?
Morgen moeten we naar het zh om vervolgafspraken te maken. We gaan eerst eens vragen of deze uitslag echt wel klopt en bindend is en kritische vragen stellen over de gang van zaken. Mocht iemand nog tips hebben...

Sorry voor het lange verhaal:(

Liefs Floor

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (95)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10



  • Inlovewithmybb

    Sterkte floor,
    Wat zou je gedaan hebben als je er pas na haar geboorte achter zou komen? Ik weet zeker dat je het kindje ziu houden.

    Waarom? Omdat jij dat kan....
    Je bent een sterke vrouw die vanaf het geboren kindje een extreme zelfverzekerde drang krijgt. Een oerkracht om het kindje groot te brengen.

    Voor alsnog .. Sterkte met de keuze 🍀🍀🍀

  • Sterremama

    Dit vind ik een groot verschil. Een kind dat geboren is met down. Tja dan moet je ermee dealen. Maar als je het kan vermijden? Ja graag! Er zijn zoveel gradaties in down. Ik kan goed geloven dat sommige down kinderen heel gelukkig kunnen worden. Maar evengoed dat sommige zwaardere gradaties het heel zwaar hebben en amper een waardig leven. Maar dat weet je dus niet he. Die oerkracht is dikke bullshit. Ja mss de eerste levensjaren. Mijn zusje heeft zelf een mentaal zwak gehandicapt kind en het kind zegt zelf dat hij nooit geboren had willen worden omdat hij zo anders is. Nochtans leeft hij nog thuis en gaat het goed. Maar hij voelt gewoon dat hij beperkt is

  • 2020baby

    Mooi gezegd! Voor mij is er ook geen verschil tussen het leven van een ongeboren kind en geboren kind. Bij het laatste is het wat zichtbaarder als het overlijd.
    Ik weet zeker dat jij goed voor je kindje zal zorgen, zo wel overwogen er voor gekozen, zo bijzonder! Sterkte..

  • Jojoddv

    Ook van mij even een reactie. Sinds 8,5 maand moeder van een perfect meisje met Down. Ook bij ons op de vele echos geen sporen, neusbotje gewoon aanwezig, hartje prachtig plaatje en nooit tongetje oid uit haar mond. (Dit achteraf besproken met echoscopiste) een uur na de geboorte kwam de verdenking. En ja dat was even heel heftig, maar we hebben haar meteen in ons hart gesloten en het is gewoon zo'n sterk mooi geweldig vrolijk droppie.
    Ik snap dat je vooraf hoopt dat je een kindje krijgt waar alles goed mee is. Ik had ook down voor haar niet aangevinkt vooraf als ik een keuze had. Maar er zijn zoveel dingen die aan de hand kunnen zijn. Ik koester mijn moppie met heel m'n hart en ben zo blij hoe zij ons leven verrijkt.
    Sterkte met de beslissing.

  • Grumble2.1

    Lieve floor
    Al ken ik je niet .. ik heb de tranen in mijn ogen staan .. hoe je schrijft raakt mij enorm en ik wil je aanraden dit te blijven doen .. koop.een schriftje en schrijf alles op ..
    Wij zijn nu 3 jaar bezig voor een 2e kindje en hebben 3 miskramen gehad en ik vraag me steeds vaker af wat als jou verhaal ons zou overkomen .. wat zou ik dan doen .. je persoonlijke stuk in je verhaal raakt me het meest .. ik lijk soms best zelfverzekerd maar dat is niet zo en ookal hebben we 1 dochter ik twijfel zovaak of ik iets wel goed doe .. Ik denk dat jullie er samen wel doorheen gaan komen jij en je partner en ik wil je veel sterkte wensen en liefde en kracht

  • Mamvanj

    Lieve floor
    Heel veel sterkte de komende tijd.

  • LindaLotte

    Ik moet toch even reageren. Vind het lastig om je bericht te lezen ook al snap ik je keuze.
    Ik ga je dan ook niet proberen over te halen en zolang jullie acher je keuze staan is dat prima!
    Moeilijk om te lezen... Ik heb namelijk zelf een dochter met down. Een positief foutje van de natuur,zoals wij zelf zeggen. Ik was 31 toen ze geboren werd en om je vraag te beantwoorden hoe kunnen ze dat niet gezien hebben. Alle echo's waren bij ons prima! Verder geen testen laten doen. Ze kunnen echt niet alles zien o de echo's. Maar goed... Geboren met down en ondanks ene kleine hartafwijking helemaal prima in orde en gezond! Tuurlijk een zorgenkindje maar er is tegenwoordig zo ontzettend veel goede begeleiding dat dat allemaal goed komt!

    Nogmaals ik wil je niet overhalen. Volg je hart en hoofd maar zorg dat je geen spijt krijgt van iets wat je nu doet.... Want je kan het niet meer terugdraaien.

    Mocht je me persoonlijk willen spreken of nog vragen hebt dan mag je me berichten

  • Jojoddv

    Wij hebben ook een gezonde sterke dochter met down. Het enige wat ik nog wel eens zeg is dat ik het vooraf niet had aangevinkt als ik de keuze had. Voor haar. Verder, ik gun iedereen zon lieve drop als mijn dochter. Het is zon blij kind. Ze heeft ons leven in die 8 maanden al zo verrijkt. Dus ook ik vind het lastig om zon bericht te lezen. Omdat vanuit mijn perspectief het allemaal niet zo erg is, down. Al heb ik ook vooraf angst erom gehad, maar waar was ik bang voor? Denk ik nu. Hehe.

  • LindaLotte

    Nou ja... Wij hebben wel eens gekscherend gezegd kom maar op met een downkindje....
    Ik vind haar ook zeker een verrijking. Maar goed, ieders keuze... T is alleen jammer dat t altijd zo negatief weggezet wordt... En ja t is echt niet altijd rozengeur en manenschijn....

  • Jojoddv

    Ja vind ik ook jammer, want je vindt online ook onwijs mooie verhalen van ouders met een kind met down. Maar ik denk dat je pas echt weet wat het is als je in de situatie zelf zit.
    Nee gerust, maar elke kind is weleens niet altijd rozengeur en maneschijn 😅

  • LindaLotte

    Precies. Ben je lid van dmama's op Facebook????

  • Jojoddv

    Haha nee ik heb geen Facebook 😅

  • Singlemomm

    Heel veel sterkte. Maak zelf de keuze en laat onderstaande reacties je keuzes niet beïnvloeden. Je hebt nog even de tijd. Ik heb gekozen voor afbreken. Ja het blijft pijn doen maar ik weet dat dit voor mij en mijn dochter die er wel is de juiste keuze was.

  • Paperdoll

    Wat een rollercoaster en wat een moeilijke keuze. Ik zou hetzelfde beslissen als jij overigens. Ik bekijk het hetzelfde. Laat je niet uit het lood slaan door onderstaande reacties, maar blijf trouw aan jezelf. Een extra test lijkt mij idd wel een goed idee. Om zeker te zijn. Is de nipt test niet mogelijk? Als je eventueel zelf betaald?

  • Wienepien

    Dat is ook mijn reactie eigenlijk: kun je straks wel leven met het feit dat dit kindje niet geboren mocht/kon worden? Ik zou bijna zeggen: draag de zwangerschap uit en breng het kindje bij ons. We zullen het met liefde op laten groeien.

  • Nog-even!

    Meid, een hele eerlijk vraag van mij: ben jij wel stterk genoeg om te leven met het besef dat je bewust niet voor het leven van je kindje hebt gekozen? Dat bedoel ik serieus omdat ik zie hoeveel vrouwen daar aan onderdoor gaan Heel veel sterkte!

  • 2020baby

    Idd met beide beslissingen ben je niet klaar, uitdragen of afbreken. Het is de vraag nog maar welke van de twee het pittigste is...!

  • djb1992

    Veel sterkte met wat je ook besluit...❤️


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50