Mijn baby is nu 14 weken. Hij slaapt al sinds de geboorte max 8-9 uur per dag, waarvan overdag 2 uur in de draagzak en dan nog een paar uur snachts in zijn bedje met vele onderbrekingen. Ik heb het gevoel helemaal niet bij te zijn gekomen van de bevalling en de levensveranderende gebeurtenis omdat 'slapen als je baby slaapt' bij mij niet op gaat. We zijn echt de hele dag bezig met de kleine in slaap te laten vallen en houden. Ik ben zo onwijs uitgeput!

Wat we al geprobeerd hebben:

Osteopaat
Huisarts
Kinderarts
Infacol tegen krampjes
Probiotica tegen krampjes
Fles kunstvoeding na de borstvoeding
Witte ruis
Stille kamer
Bedje schuin zetten tegen reflux
In slaap voeden
Alle boeken gelezen ongeveer over dit onderwerp
Auto rijden
In de kinderwagen
Kamer donker
Kamer licht
Inbakeren
Wakkertijden aanhouden
Zelf heeeeel rustig zijn
Oma laten proberen
Prikkels minimaliseren

Etc etc etc... en niks lijkt te helpen. Ons zoontje is gewoon mega alert en aan (en oververmoeid). Hier maken we ons flinke zorgen over!

Maar ook over onszelf... de batterij is echt leeg. Ik ben sinds een paar weken weer aan het werk en merk dat ik steeds vaker zo verdrietig ben omdat mijn verlof alleen maar bestond uit een huilende baby en wanhopig proberen hem te laten slapen. Ik had het zo anders verwacht! Steeds vaker merk ik dat ik jaloers ben op vriendinnen die een kindje hebben dat wel slaapt! Ons huishouden is een rommeltje omdat ik nooit mijn handen vrij heb (ja, in draagzak wel maar dan wordt hij wakker als ik teveel beweeg of geluid maak). Mijn lichaam is op van al deze weken voor mijn gevoel topsport terwijl ik moest bijkomen van een zwangerschap en bevalling. Mijn man helpt waar hij kan, maar heeft ook een drukke baan en is ook zoooo kapot van de slapeloze nachten.

Mijn vraag is tweeledig:

Zijn er vrouwen die zich (deels) herkennen in mijn verhaal? En hoe zijn jullie hiermee omgegaan?

En heb je tips om ons kleintje beter te laten slapen?

Liefs van een onwijs vermoeide maar gelukkige moeder

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (46)    Verversen

1 2 3 4



  • Roos.2

    Jeetje.. ik weet hoe je je voelt. Ik lees gewoon mijn verhaal en alles wat jij ook hebt gedaan.. Ik heb ook 2 huilbaby's gehad. Bij de oudste was het ook zo. Ze kon alleen slapen in een wipstoel of in de draagzak. Uiteindelijk na 4,5 maand kreeg ik het voordeel van de twijfel van de kinderarts voor andere voeding. Ze heeft nu nog steeds koemelkallergie. We kregen een ander kind. We hadden het er laatst nog over... Uren met haar rondrijden in de MaxiCosi in de hoop dat ze in slaap viel, elke nacht haar op schoot nemen en dan slapen, iedereen die zei het is je eerste.. jij bent gestrest en dat neemt zij over. Het kdv gaf gelukkig toe hetzelfde aan en heb ik aan de bel getrokken. Ik heb gezegd bij de huisarts dat ik het niet meer aankon. Ze was mee en heeft alles aan elkaar gekrijst. Zat twee uur later bij de kinderarts en kreeg Pepti en maagzuurremmers voor reflux. Na 2 dagen al een ander kind.
    Bij de laatste hetzelfde.. hij zat al op Pepti, maar dat was niet voldoende. Na 3 maanden over op Neocate en maagzuurremmers. Hij is nu 15 maanden en zijn aan het afbouwen met de medicatie en dat gaat goed.
    Laat je niet afschepen en ga na de huisarts..

  • MamaVanSe

    Ik heb ook 6 maanden een huilbaby gehad die enorm slecht sliep, elk uur van de nacht wakker en maar huilen... Twee weken geleden kreeg hij een oorontsteking en moest hij aan de pijnstillers. Sinsdien heb ik een heel ander kind. Hij is vrolijk overdag, doet keurig dutjes, slaapt plots 12 uur aan een stuk zonder voeding (voordien elke 4u gevoed omdat het even hielp). Hij heeft zeker niet al die 6 maanden oorpijn gehad, maar het is duidelijk dat hij een ander ongemak heeft.

    Ik ben met dit verhaal naar de kinderarts gegaan en nu word ik eindelijk serieus genomen en krijg ik een doorverwijzing naar het kinderziekenhuis.

    Ik weet hoe je je voelt maar het houdt een keer op hoor. Ik denk aan je <3

  • Flamingootje

    Ik was aan het zoeken op Google en Facebook en kwam bij 't boek en de fbook groep Baby in een droomritme, slapen zonder huilen. Of zo iets. Ik ga me er zelf nog in verdiepen voordat ik evt het boek aanschaf maar dacht, misschien heb je er wat aan. Het gaat volgens mij uit van de wakkertijd van de baby en dan pas je daarop z'n slaapschems aan. Ofzo (sorry geen ervaring dus maar wilde je 'het niet onthouden, wie wee tis het wat)

  • Zeldawarrior

    Wij hadden Regelmaat en Inbakeren van Ria Blom, dat gaat uit van hetzelfde principe. Voor alledrie de kinderen heb ik daar veel aan gehad. 😊

  • Ntsjah

    Ik heb ook geen ervaring met dit boek maar een vriendin van mij zweert erbij! Haar dochter ging eindelijk beter slapen, nou dat was ook echt terror🤭

  • E87

    Ja dit ritme volg ik ook in grote lijnen! Ik vind het websucces!

  • Verrassingspakketje

    Hier hadden wij ook een huilbaby. Ellende ze was niet te troosten. We tilde er zelf niet te zwaar aan. Ik ging wandelen of een boodschap doen met een huilende baby in de wagen. Als mensen dan zeiden aaah die heeft honger, zei ik nee hoor ze huilt gewoon... savonds legde we naar in de gang in de wagen zodat grote zus wel kon slapen. Erg gezellig was het niet zo'n krijsende baby in de gang. Maar ja in mijn armen werd ze ook niet stil dus ja... we zijn er heel nuchter mee omgegaan. En dat heeft ons wel geholpen. Je doet wat je kunt en wat niet gaat is gewoon pech. De nachten waren wel erg zwaar! Ik was zoooo toe aan door slapen. Ik was kapot! Ik wilde eigenlijk een heel weekend slapen. Wanneer het huilen minder werd weet ik niet meer. Maar vanaf een maand of 11 sliep ze door!! Wat was ik blij! En een paar maanden later was ik weer zwanger. Dus we mogen alweer bijna. 🙈

  • Jojo91

    In het stukje wakker/alert en weinig slapen herken ik me zeker. Bij alle 3 onze kinderen wel. Nr 1 en nr2 gingen na 2 jaar doorslapen. Nr 3 is nu 6maanden, slaapt 3x per dag, meestal in dr kinderwagen tussen de 10-30min. 's Nachts wordt hij soms elk halfuur wakker, soms elke 2 uur. Meer tijd zit er nooit tussen. Ik ben ook maar gestopt met tellen. Dingen die ik doe zijn: vooral voor de weg van de minste weerstand gaan. Ik ga dus niet mega hard mn best doen om maar te zorgen dat mijn zoontje overdag slaapt. Bij de eerste deed ik dat nog wel, maar hoe frustrerend als je zo je best doet en het niet lukt of je kindje na 1min weer wakker is. Daarnaast slaap ik samen met mijn zoontje en voed ik hem liggend zodat ik half verder kan slapen.

    Misschien kan je in de weekenden wat extra proberen te slapen terwijl je man de kleine heeft?

    Ik hoop dat je snel wat tot rust mag komen. Slaaptekort en een huilende baby zijn erg zwaar.
    Wees niet te streng voor jezelf. Het huishouden komt wel weer.

  • Utrechtmama

    Is hij wel blij of huilt hij veel? Als hij veel huilt zou je eens kunnen proberen om zelf koemelk- en sojavrij (soja geeft vaak een kruisreactie) te eten, zodat hij het niet krijgt via de borstvoeding.

    Als hij verder wel vrolijk is, maar gewoon heel alert en wakker, dan kan het ook zijn dat je echt enorme pech hebt en je kindje 'gewoon' geen goede slaper is. Onze zoon heeft ook bijna 9 maanden dramatisch geslapen en begint het nu langzaam te leren. Vaak groeien ze ook over deze ellendige periode heen, maar dat maakt het voor jou niet minder zwaar.

  • mijn~meisje

    Heeft je kind geen allergie? Zoiets als koemelkallergie? Mocht je naar een allergie willen kijken dan is deze faceboek groep heel fijn. Borstvoeding aan een baby met voedselintoleranties. https://www.facebook.com/groups/747061295376862
    Als jij je kindje geen koemelk wilt laten krijgen via de borstvoeding moet jij helemaal stoppen met het eten van melk producten. Let wel op het zit in heel veel dingen toegevoegd. Van brood tot vleeswaren.
    verder helaas heel herkenbaar. Een baby hebben is zo verschrikkelijk slopend!! Genieten van je kraamtijd of verlof, nee hoor zit er niet in een baby is overleven. Alleen dat al weten en accepteren scheelt mentaal al zo veel. Je bent niet de enige, heel veel babys vertonen dit gedrag.
    ik heb verder goede ervaringen gehoord van deze slaap coach Ewelina www.eindelijkslapen.nl/

  • Assera

    Je vraag klinkt enorm liefdevol naar je baby toe, mooi op te lezen!

    Ik denk dat veel moeders dit wel herkennen, anderen hebben gelukkig wat meer geluk.

    Wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet. Hierbij wat bij ons het patroon doorbrak.
    - ik was vooral bezig met in slaap krijgen. Ik vergat daardoor dat er ook echt wakkere tijden zijn, en je dan met je kind kan spelen, ontdekken. de kleine wordt er moe van. En je bent niet meer de hele tijd bezig met in slaap vallen
    - mijn kleine reageerde op mijn stress/onmacht/verdriet/frustratie. Ik heb eerst echt aan mijzelf moetenw erken. Toen het met mij beter ging (er rust kwam) ging het ook met haar beter.
    - resetten, rust. Jij kan er weer voor je kind zijn als je jezelf helemaal rust goed. vraag een ander het even over te nemen.
    - ik gaf borstvoeding. Mijn dochter had niet genoeg voor het opgaan van de nacht. wij gaven toen extra bv na met de fles. ik kolfde dat zelf dat 2 uur later af (voor de dag ernaa weer klaarzetten). daardoor ging ze 'v ol' slapen. en hoefde ik haar niet wakkeer te maken.

  • Elsje1984

    Mijn eerste was een huilbaby. Naar een in baby's gespecialiseerde chiropractor geweest. Het was een wonder!!

  • Lindaaaaaaaa

    Mijne sliep overdag bijna niet . Ik heb het maar geaccepteerd en er viel een last van de schouders

  • Annanm

    Helaas herkenbaar hier!😢
    Mijn kindje is toevallig even oud als jouwe, over 2 dagen 14 weken. Wij hebben ook werkelijk alles al geprobeerd, osteopaten, indikken van voeding, nexium, omeprazol, zelfs 2 keer een week opgenomen geweest in het ziekenhuis.

    Daarbij heb ik ook nog een kindje hier rondlopen van net 2 jaar die verzorgd moet worden en aandacht nodig heeft, dit vind ik het aller ergst eraan, voel me zo schuldig en klote tegenover haar dat ik haar de aandacht niet meer kan geven die ze verdient. Zij was trouwens ook erg onrustig als baby zijnde, maar zij had geen last van spugen waardoor ik haar gewoon heel de nacht aan de borst liet en we zo toch wat slaap konden pakken.

    Als de baby overdag 2 uur slaapt is het al veel, dit is dan verspreid over de hele dag in hazenslaapjes. Ook idd in de draagzak of op de arm, met de fohn standaard aan. Als ik even stop met lopen meteen wakkerZ slaapt ook niet in de kinderwagen. ‘Snachts heeft hij nog nooit langer dan 2 uur geslapen.. bijelkaar denk ik dat hij ‘snachts 4 uur slaapt in totaal, verdeeld over de hele nacht... ik zit snachts rechtop in bed met hem bovenop mijn borst omdat hij last heeft van reflux. Zodra ik hem naast me in bed leg (zelfs 2 u na de voeding) geeft hij gelijk over/moet hij boeren etc...

    Heb het gevoel alsof baby aan me vast zit geplakt. Ik kan al blij als ik even 5 minutjes kan douchen, snel een boterham kan eten.. paar weken geleden was het zelfs zó erg dat hij een paar nachten HELEMAAL NIKS sliep dat mijn borstvoeding op was geraakt. ik sliep 0 uur, kon niet eten/drinken, dus ja logisch dat mijn lichaam op aan het raken was. Ben toen een week naar mijn ouders gegaan ze hebben hem toen vaker van me overgenomen zodat ik eens 2 uurtjes kon slapen en kon eten en drinken. Toen ik eindelijk de mogelijkheid had om te kunnen slapen, kon ik niet inslaap komen omdat ik zo gespannen was. Ik Heb toen ook een dubbele kolf gehaald en zovaak mogelijk gekolfd zodat de borstvoeding weer opgang kwam. Dat was echt zó heftig toen dat ik zelfs gedachten had om uit het raam te springen, eindelijk rust... als ik mijn ouders niet had gehad weet ik niet hoe het dan was afgelopen met ons. De assistente van de huisarts geloofde me niet eens toen ik zei dat baby 0 uur sliep en ik door aan het draaien was. Ze zei ja, op n gegeven moment zal die heus wel inslaap vallen van vermoeidheid. Uhhh nee?! Hij slaapt NIET!! Ben toen zo boos geworden, voelde me totaal niet serieus genomen.

    Ik ga nu zelfs naar de wc met hem in de draagzak. snachts als ik naar wc moet neem ik hem ook mee op de arm, bang dat hij, zodra ik hem ff wegleg, weer klaar wakker is en ik weer van voor af aan kan beginnen.

    Ik kan je zeggen dat ik op dit moment absoluut niet gelukkig ben. Tuurlijk houd ik van mijn baby maar dit is gewoon niet te doen. Het lijkt ook zo uitzichtloos, ben elke zondag blij dat er weer een week voorbij is. Weet wel heeel zeker dat ik hierdoor geen 3e meer wil. Ik wil dit NOOIT meer meemaken. En als ik dit vantevoren had geweten had ik zelfs geen 2e meer genomen... Mijn man helpt me niet met de baby, hij vind dat hij al genoeg helpt met de verzorging van ons kindje van 2 jaar. Doet ook niks in het huishouden, nog niet eens de borden in de vaatwasser. zelfs niet nadat ik een paar keer bijna smekend heb gevraagd of die me meer kan helpen.

    Dus ja, hier een vrouw die zich herkent in je verhaal. Tips heb ik dus niet echt 😞 wel raad ik je aan om hulp te zoeken, eventuele Opa’s en oma’s, ooms/tantes die je willen helpen? Mijn ouders en/of zusjes komen een paar keer in de week een hele dag hierheen zodat ik even op de bank kan gaan zitten, op mn gemak iets kan eten, iets in het huishouden kan doen en tijd kan doorbrengen met mijn andere kindje.

    Ik wens je heel veel sterkte, en hoop dat het met de tijd steeds beter gaat met onze kindjes...

  • Oummii

    Dit voelde ik diep vanbinnen, ik voel met je mama. En dat gevoel van uitzichtloos is zoo herkenbaar! Maar nu met de 3de weet ik dat het allemaal ophoudt op een dag, en dat maakt het wel meer haalbaar dan bij de 1ste. Ik wou dat ik je kon helpen! 🤍🤍🤍

  • Annanm

    Dankjewel❤️ Ik las jou verhaal en zoveel komt overeen! Ik ben dus niet de enige... voelde me echt zo alleen hierin. Niemand lijkt te begrijpen of zich voor te kunnen stellen hoe dit is. Mag ik vragen op welke leeftijd het beter ging met je oudste dochtertje? En wauw, toch nog voor een derde gegaan. Echt een strijder ben je! 😱

  • Oummii

    Ik ga je eerlijk zeggen dat de afgelopen jaren troebel zijn voor me. Alle dagen, weken, maanden bloedden samen. Ik kan niet meer exact zeggen wanneer ze beter ging slapen. Ik geloof na 1 jaar, omdat we toen zijn begonnen aan een 2de (ik dacht, als ik het nu niet doe dan doe ik het nooit). Maar dat wil niet zeggen dat ze daarom goed sliep. Ik herinner me dat ze nog steeds vaak wakker werd. Ik hoopte dat ze beter zou gaan slapen eens ze naar de crèche zou gaan maar helaas. Ze was toen trouwens 2. Ze is altijd een lichte slaper geweest met weinig behoefte, maar een peuter zeggen dat ze moet slapen is zoveel malen makkelijker dan een baby natuurlijk. Dus eens ik met haar kon communiceren voelde het voor mij minder zwaar. Ze is nu 6,5 en zegt nu ook zelf dat ze slapen haat, ze stelt het zolang mogelijk uit en staat ook als eerste op.

    We hebben er nu 3 en dat is absoluut voldoende, in tegenstelling tot mijn droom om er veel te hebben. Het leven moet gezellig blijven.

  • Soccer-Mom

    Ik snap je frustratie meis. Mijn jongste was ook erg onrustig als baby. Ook van alles geprobeerd. Wat bij hem enigszins hielp waren de bekende drie R'en. Hij had ook last van reflux en sliep beter op zijn buikje. Met 14 maanden sliep hij (eindelijk) eens in de nacht door.

  • Oummii

    Meid... Ik voel echt met je mee. Mijn hart breekt. Ik heb 2 dochters gehad die nauwelijks sliepen, maar wél moe waren altijd. Vooral mijn eerste... phew. Ben altijd heel strikt geweest in wakkertijden, ritme, regelmaat, rustige omgevingen. Ik kwam zelden onder de mensen en ben zo ook best veel contacten verloren. Niemand begreep me, hoe absoluut gesloopt het is om een kind te hebben dat niet slaapt. Terwijl anderen maar klaagden dat hun kind nog 1x per nacht kwam voor een voeding, ocharme! Ik wil hun gevoelens niet minimaliseren, maar wat maakte het me kwaad, irrationeel I know. Dan ga je snel opzoek naar verkeerde slaapassociaties zoals wiegen & voeden & in armen laten slapen en dan werd alles nog erger bij ons. Toen ze 8 maanden was zat ik er helemaal doorheen. Ik had zelden tijd om fatsoenlijk te eten. Wc gaan of douchen was evenzeer problematisch. Ik was veel afgevallen & mijn vitaminewaarden waren slecht. Na onderzoek zei de arts nog dat mijn lichaam aan het aftakelen was. Wat een horrornieuws. Dit is het moment in de film waarop ik zou moeten zeggen dat dit ons heeft wakker geschud en dat alles beter verliep. Helaas... Slaapcoach gehad, zij kon met haar 20 jaar ervaring niet meer helpen. Ze wist het zelf niet meer. Daardoor ook vertrouwen verloren in slaapcoaches of eerder: het vertrouwen dat het kan beteren. Zelf slaaptraining toegepast, wat maakte dat ze zelf in slaap kon vallen maar daardoor niet beter sliep. Ik was altijd alert. Sliep ze eindelijk, viel ik niet in slaap vanwege intense angst om weer wakker gemaakt te worden 15 min later. Als ik dan toch in slaap viel was dit middenin de diepe slaap, wat enorm nefast is voor de gezondheid. Het voelt nmlk. alsof je nooit slaap hebt gehad. Ik ga je eerlijk vertellen dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds de effecten voel van zoveel slaaptekort. Mijn huisarts zei dat het lichaam een trauma oploopt vanwege te weinig slaap (ik sliep 3u bij elkaar op een dag, nooit in 1 blok) en dat je dan aan chronische vermoeiend kan lijden. Bij mijn 2de dochter ging het er gelijkaardig aan toe, al had ik nooit of nooit gedacht dat ik na een 1ste traumatische ervaring nog dezelfde ervaring zou kunnen hebben. Maar het heeft me niet onveranderd gelaten. Ben heel gevoelig geworden voor prikkels waaronder teveel geluiden, teveel aanrakingen (van man én kinderen), merk dat ik vaan "ontsnap" in mijn hoofd en hierdoor weinig echt aanwezig ben, etc. Er zijn zeker momenten van intens genieten maar mijn God wat haatte ik dat advies van anderen. "Ze worden groot, je zal alles vergeten". Ja, ze worden groot. Neen, de effecten zullen niet plots verdwijnen. Ik heb het uitgezeten. Op den duur ben je zelfs te moe om oplossingen te zoeken. Het was overleven. Ik kon enkel de momenten zo fijn mogelijk proberen te maken en je merkt al snel dat je kracht put uit de kleinste dingen (een lekkere maaltijd, een goed boek,...)

    - Probeer een slaapcoach of een slaapkliniek;
    - Grijp hulp waar je deze kan krijgen en durf te vragen!
    - Evt betalende hulp in huishouden maar zelfs om de kleine over te nemen!
    - Praten praten praten. Bij mij hielp het om in facebookgroepen te zitten met andere mama's.
    - Verwen jezelf!

    Ik heb geen concreet advies helaas. Wel kan ik je zeggen dat wij toch voor een 3de zijn gegaan. Wat is hoop een absurd iets toch? Een echte drijfveer. Doe wat je moet doen. Luister niet naar anderen. Nou ja... Luister enkel naar anderen om zo jouw eigen mening te kunnen vormen. Deze fase gaat voorbij, zeker weten. Maar het is niet de bedoeling dat de babytijd een onaangename herinnering wordt. Bij mij was dit helaas het geval. Zodra iemand zei dat ze zwanger was kreeg ik rillingen over heel mijn lichaam. Ik kreeg het zelfs benauwd. Wij gaan tot het uiterste voor onze kinderen, willen hun in geen enkel geval schaden. Maar een moeder dat in het proces geschaad wordt is uiteindelijk hetgeen jouw kinderen zullen aanvoelen. Zorg dat je jezelf niet verliest mama. Wees niet streng, verlaag jouw verwachtingen, dag per dag.

  • Annanm

    Ohja die ken ik ook, het geklaag dat hun baby van 3 mnd oud nog een nachtvoeding wilt, “wat is het moederschap toch zwaar en vermoeiend dat ik niet meer kan doorslapen” enz. hartstikke boos word ik daarvan. 😔

  • Vlindermoeder

    Wat moet dat zwaar zijn! Kan je kindje niet eens ergens gaan logeren? Dan kun jij eens een dag en een nacht bijtanken. Onze dochter sliep op een gegeven moment met mazzel 3x 45 minuten overdag. Dat veranderd vanzelf, maar daar heb je nu niets aan.


1 2 3 4

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50