De bevalling

Woensdagavond 29 januari. Wat een hel die avond. Ik had verwacht dat alles een stuk rustiger zou verlopen, zeker gezien de 'prettige' beval ervaring van Djeppe. Dinsdag hadden de verschillende artsen besloten dat het beter was voor mij en Veere om de bevalling in te leiden. Als het zou lukken om op een natuurlijke manier te bevallen zou dat nl.voor ons beiden heel veel voordelen hebben. Dus zo geschiedde, Dinsdag werd er een soort van ballonnetje ingebracht en van af dat moment was het: and now we wait. Alles bleef ook behoorlijk rustig. Op woensdag kreeg ik, nadat de ballon zijn werk had gedaan, een infuus met weeënopwekkers. En toen begon de ellende. In de middag had ik al wat weeën gehad, maar die kon ik goed opvangen en ik kreeg genoeg rust tussendoor. Maar ergens tussen 5 en 6 is er een wee in geschoten die nooit meer is weggegaan. Ik kon mij niet meer ontspannen en uiteindelijke merkte ik dat ik in paniek ging raken. Inmiddels had ik Sieb naar mijn onderrug gedirigeerd en hij heeft volgens mij uren druk op 1 plek uitgeoefend (ik denk dat hij wel pijn in zijn armen moet hebben gehad). In de middag had ik mij nog afgevraagd wanneer het de juiste tijd zou zijn om om pijnstilling te vragen. Misschien stom maar in mijn beleving is een beetje pijn tijdens de bevalling ook wel prettig.Toen ik rond 7 uur bedacht dat ik dit niet lang ging volhouden, bleken er overal in het ziekenhuis spoedgevallen te zijn, die een anesthesist nodig hadden. Ik moest dus wachten, en wachten en uit eindelijk werd besloten om mij dan toch maar aan een pomp met een ander goedje te leggen (het oooooo zo geliefde goedje van de bevalling met Djeppe) en omdat de weeën inmiddels zo sterk waren, werd die pomp met weeënopwekkers ook teruggedraaid. Ik moet zeggen dat het in de storm van pijn en niet weten hoe of wat deze twee dingen enig sinds rust gaven. Maar ik kan mij niet herinneren dat ik eerder zo een moeite heb gehad om van voren te weten hoe het van achteren in elkaar zat. Ik was echt de weg een beetje kwijt. Op dat moment vonden de gynaecologen ook dat onze toen nog Fonzie te veel dips in haar hartslag liet zien en werd er besloten om het hele concept natuurlijk bevallen los te laten. En eerlijk, ik heb altijd als een berg op gezien tegen een eventuele keizersnede maar op dat moment kwam de aankondiging echt als een openbaring. Het einde was in zicht.

Hoe het gaat bij minder spoed weet ik niet, maar in ons geval ging het allemaal heel snel, liften op spoed en voor ik het wist was ik aan beland op de OK. Siebe was met een andere verpleegkundige meegestuurd om zijn OK-pakkie aan te trekken en ik werd voor bereid op de ruggenprik.

Wat een rust toen die er eenmaal in zat. Maar ook wat raar als die er in zit. je voelt je lijf niet meer maar je voelt het wel als ze aan je lijf zitten.

Hoe dan ook ik werd klaar gelegd doeken om mij heen. Siebe kwam naast mij zitten en de gynaecoloog begon in mijn buik te snijden. Ik voelde dat er getrokken werd. Maar dat was dan ook alles. Achter af hoorden we dat het best kritiek is geweest. De wee die ik er rond 6 uur in had voelen schieten hield Veere goed in zijn greep. Het was ook best eng toen we de gyn hoorde roepen: 'ik krijg die kop er niet uit'. Op dat moment stopte iedereen waar die mee bezig waren (dat schijnt de drill te zijn, en juist heel goed. maar voor Siebe en mij was het heel beangstigend, ik weet nog dat ik moest huilen. En riep niet nog een keer er gaat er niet nog een keer 1 dood). Ik kreeg een speciaal spulletje onder mijn tong gespoten, en de baarmoeder liet toen genoeg los waardoor de arts haar billen en benen geboren kon laten worden en vervolgens werd ook haar hoofdje losgelaten door de baarmoeder. Door dit alles moest ons meisje wel meteen naar de ruimte er naast en heeft Siebe geen navelstreng door kunnen knippen en is ons vrouwtje werkelijk waar bond en blauw. Normaal mag vader meteen mee naar die ruimte maar nu gingen ze Veere eerst stabiliseren. Maar uit eindelijk kwam het goede nieuws nieuwbakken papa mocht naar haar toe. Dat betekende wel dat ik alleen was maar ik was zo blij dat Sieb naar haar toe mocht dat ze niet meer alleen was dat ik alleen maar blij was.

Voor ze met Veere naar de NICU gingen reden ze met de transportcouveuse nog langs mij, helaas zag ik niet veel eigenlijk alleen een hand of een voetje, maar ze ademde en was stabiel genoeg voor het transport. Siebe is met haar meegegaan en ik heb onder het geruk en getrek aan mijn lijf het plafond van de OK kunnen bestuderen. Terwijl de anesthesisten en zijn assistent mij gezelschap gehouden. Toen ik gehecht was werd ik naar de verkoeverkamer gebracht. Normaal krijg je nooit zo veel mee van de OK maar deze keer ben ik helemaal bij geweest. En al was het begin door de pijn echt een roes. Het ging ook allemaal zo snel. Ik denk in verband met het hele concept spoedkeizersnede. Op de verkoever werden al mijn functies meerdere malen gecontroleerd en kreeg ik een heerlijke lekker warmtedekendje. Op een gegeven moment kwam Siebe zich bij mij voegen en heb ik de eerste foto's van ons meisje gezien. Zo klein en al die slangetjes. Maar wat een vechtertje. Helaas duurde het best lang voor ik van de uitslaapkamer af mocht. maar toen dat eenmaal zo ver was mocht ik eindelijk naar ons meisje toe. Wat ik voelde weet ik niet meer, ik was verdoofd door van alles en nog wat en de hormonen gierden ook nog een s door mijn lijf. Maar wat ik zag toen ik haar met mijn eigen ogen kon aan schouwen was werkelijkwaar een het meest tere poppetje maar zo sterk. Het komt wel goed met haar. Nu ik dit schrijf geloof ik dat nog steeds. maar het besef dat het ook een lange weg gaat worden is nu ook wel aanwezig.

Gelukkig heeft Veere alle ellende van haar bevalling al ruim schots goed gemaakt. Ik hoop dat zei zelf niet te veel pijn heeft van de blauwe plekken. Iedere dag word het besef sterker ze is er en ze doet het zo goed. En ik ben een ooo zo trotse mama. het gevoel is zo groot dat ik eigenlijk niet weet waar ik het moet laten.