Zaterdag avond 18 januari

Voor vandaag wil ik graag voor mijzelf op een rij zetten wat er allemaal is gebeurd de afgelopen dagen.

Na een heerlijk weekje vertroeteld worden door mijn mams en stiefvader in Lelystad, omdat husband even lekker een weekje op wintersport was, dacht ik te gaan beginnen aan het laatste deel van de zwangerschap. Ik plande in mijn hoofd wanneer ik welk klein klusje ging doen, zodat, mocht mevrouw komen, we de boel een beetje op orde zouden hebben. Helaas loopt het zoals jullie al begrepen helemaal anders. Afgelopen vrijdag 17 januari had ik nog een afspraak bij de gyn, en alles zag er goed uit. Bloeddruk goed, Fonzie goed, oke ik was er moe en hield veel vocht vast, maar met rustig aandoen had ik al gemerkt dat kon ik dat beperkt houden. Nogmaals werd mij op het hart gedrukt dat als er ook maar iets was ik altijd even mocht bellen. Tot nu toe heb ik daar 1 keer gebruik van gemaakt en dat was net voor oud en nieuw; ik wou toen even zeker weten dat ik alleen verkouden was, en aangezien ik geen zin had om op oudejaarsavond in ene naar het ziekenhuis te moeten ben ik toen in de middag even gecheckt.

Zaterdag 18 januari begon eigenlijk heel lekker, samen met de poezels, thee en een krantje rustig de dag beginnen op bed. Helaas begon ik mij al minder lekker te voelen na het douchen. Ik had nog wel een leuke jurk aan getrokken en het haar is de krul gedaan, om daar de verjaardag van mijn vriendinnetje te gaan. Maar na het middag uur heb ik besloten om alle plannen voor die dag te laten voor wat ze waren en gewoon rustig te gaan liggen. Echt ziek heb ik mij overgins de hele middag niet gevoeld, maar het voelde niet goed. En ik dacht in overleg met husband, weetje wat ik ga gewoon voor het gerusteltelefoontje met het ziekenhuis. Natuurlijk moet je langs komen als je belt en dat hebben we dan ook gedaan. Vanaf dat moment was het een rollercoaster voor husband en mij. Want aan gekomen in het ziekenhuis bleek mijn bloeddruk tocht te hoog, stonden er 5 of 6 witten jassen om mijn bed (oke oke het was de wisseling van de dienst dus er waren er op dat moment ook veel in huis), en zat er voor ik er erg in had een infuusnaald in mijn arm.

Er werd besloten dat ik werd opgenomen en inzamelen van urine en het afnemen van bloed werd geregeld. Inmiddels was het etenstijd, Ze waren zo lief in het Westeinde dat we beiden een maaltijd kregen en zo hebben we heel even adem kunnen halen. Omdat het duidelijk was geworden dat ik niet meer naar huis zou gaan besloot husband om even naar huis te gaan, katten en cavia's te verzorgen en wat spullen voor mij te halen.

Wat ik niet wist is dat er opdat moment overleg was tussen MC Haaglanden en Het LUMC in Leiden. Er werd besloten dat ze zouden starten met longrijping, en ik een magnesiuminfuus zou krijgen (bij vragen over die middelen verwijs ik jullie even door naar google, weet te weinig over de werking van die stoffen en waarom het er zaterdag in moest). En ik zou met de transportambulance naar Leiden gaan. Er werd mij verteld wat er allemaal ging gebeuren, en dat ze even op husband zouden wachten voor dat de middelen werden ingebracht. Want daar werd (kon) ik niet zo lekker van worden. Om die reden ook werd ik even naar een deel van de afdeling gebracht waar de bezetting wat hoger was. Nou dat niet lekker worden was een understatement. Ik had het kunnen weten toen de natte washandjes en de kotsbak al klaar stonden in de kamer waar ze mij naar toebrachten. Er hadden helemaal alarmbellen moeten gaan rinkelen, toen op mijn opmerking dat we niet op en bed hoefde te wachten maar het wat mij betreft ook zittend in een stoel mocht, werd gezegd nee we wachten wel even op het bed, het is fijner voor je als je even ligt. De arts begon met het inspuiten van de magnesium bij mij via het infuus. Ik kan mij niet herinneren dat ik eerder zo een adrenaline- en paniekaanval heb voelen opkomen in mijn lijf. Ik stond voor mijn gevoel in de fik (zie daar het nu van de natte washandje) Ik ben met mijn ogen de ogen van de arts blijven vast houden, zei bleef rustig dus mijn hoofd zei geheel tegen het gevoel van mijn lijf in. Het komt wel goed, maar mijn hemel wat een reactie. vervolgens begon ik te spugen en te spugen. Maar ik kon niet anders dan de arts haar ogen blijven aan kijken zo wist ik tenminste dat alles goed zou komen. Met als gevolg dus dat ik recht in haar gezicht heb gespugt. Inmiddels kwam husband binnen, ik probeerde nog te roepen dat het allemaal door het middel kwam. Maar of het aan kwam weet ik niet. Maar echt fijn voor hem om mij bij terug komst zo te zien moet het niet zijn geweest. Uiteidelijk zat het deel dat er in moest er in en kon ik de rust wat terug brengen in mijn lijf. de longrijpings prik stelde hier na niks meer voor. Alles ging zo snel want voor ik het wist was mijn 'taxi' er en zijn we naar Leiden vertrokken. Tot nu toe blijft het verder hollen en stil staan. Het ene moment lijkt het er op dat ze kleine Fonz gaan halen met een keizersnede en het volgende moment zijn mijn uitslagen weer rustiger. En krijgen we een dag respijt, maar echt veel heb ik al begrepen kunnen ze er niet van zeggen. Dus hoe graag wij en misschien jullie lezers ook duidelijkheid en atwoorden willen hebben. Dat valt er voorlopig niet de krijgen. Het is wachten en afwachten, Maar alle bidsels, lieve gedachten, kaartjes of andere vormen van steun zijn welkom. Ik moet mij alleen heel rustig houden dus bezoek houden we op advies van de artes heel beperkt.

Heel veel liefs, en bedant voor alle steun