Mijn ouders worden echt oud...

en dan bedoel ik niet alleen fysiek, maar meer het hoofd. En om eerlijk te zijn vind ik dat momenteel best irritant. Punt is namelijk dat ze het zelf niet zien. Mijn vader is er stellig van overtuigd dat hij veel weet. En hij zal vast ook nog veel wel weten, maar van de nieuwe dingen niet. Mijn vader is tevens ondernemer (en een klant van mij) en heeft vroeger een administratiekantoor gehad. Nu heb ik zelf een klein administratiekantoor aan huis en heb een paar klanten. Het hoeft van mij ook niet veel, want wij vonden het ook belangrijk dat ik er thuis ben voor de kinderen. Nu denkt mijn vader nog steeds op de hoogte te zijn van de nieuwste regelingen. En doordat hij zo overtuigd is van zijn gelijk, ga ik twijfelen aan mezelf. Het is ook de manier waarop hij het brengt. Ik heb er steeds minder zin in om naar ze toe te gaan. En als de telefoon gaat en mijn ouders hun nummer staat op de nummerweergave pak ik soms niet op. Dan ben ik zogenaamd net even naar de supermarkt.... Als het mijn moeder is die iets wil vragen, appt ze me even later wel en bel ik later terug. Ik baal ervan hoe het gaat. We hadden altijd goed contact, maar nu bellen ze me bijna alleen nog maar om mij extra werk te geven. Want ja, ik ben toch wel thuis en heb alle tijd voor 'klusjes'. Toch? Want mijn beide zussen hebben het zo druk met hun werk buitenshuis. En de dingen die ik doe is tegenwoordig bijna altijd met commentaar op de achtergrond. 'Denk je wel hier aan? Kan het niet beter zo? Als ik jou was zou ik het zo doen.' Etcetera. Geen gemeend dankjewel meer. Ik krijg er totaal geen energie van, maar ik weet ook niet hoe ik anders met ze om moet gaan. Ik hou heel veel van ze en ik ben dankbaar voor de fijne jeugd. Maar ik merk dat ze nu ze de aow-leeftijd hebben bereikt ook echt oud beginnen te worden en je niet meer goed met ze kunt praten.

2456 x gelezen, 4

reacties (14)


  • seonsyain

    Bedankt voor al jullie reacties. Ik snap dat zo'n blog misschien een beetje raar overkomt en het werd geschreven na de zoveelste 'irritatie' en het hele verhaal erachter is natuurlijk voor jullie onbekend. Wij, mijn zussen en ik, stellen regelmatig voor om iets gezelligs te doen. Maar we krijgen steevast verschillende 'smoezen' als antwoord: "We hebben het druk./ We moeten naar.... / We kunnen niet, omdat er een klant komt. / Dat uitje vinden we niet leuk." Ondanks dat ik dichtbij woon, hoef ik niet onaangekondigd te komen voor een kopje thee. Druk, druk, druk. Ze komen uit een generatie van zeer hard werken. Dat heb ik van dichtbij altijd gezien. Werkweken van 60 uur waren eerder norm dan uitzondering. Dat is alleen niet hoe ik het leven zie. Mijn man en ik zeggen altijd: 'We werken om te leven. We leven niet om te werken.' En hoe vaak ik dat ook probeer uit te leggen, zij snappen dat niet.

    Afgelopen week was er het zoveelste misverstand met mijn vader op werkgebied. In het kort komt het er opneer dat wou dat ik een bepaalde licentie aan zou schaffen, omdat ik dat nodig zou zijn. Ik had al gezegd dat dat volgens mij niet nodig is, maar ik zou het uitzoeken. En inderdaad, ik heb dat niet nodig. Die betreffende software/licentie kan handig zijn, maar mijn klanten zijn klein en het heeft voor mij geen toegevoegde waarde. Dat heb ik ook teruggekoppeld naar hem, maar dat was hij kennelijk weer vergeten. Dus hij begon er weer opnieuw over. Weer uitgelegd dat ik dat niet nodig vind, want ik red me zo ook wel en het kost veel geld. Hij bleef er echter over doorgaan en dat het wel beter zou zijn voor mij en dat ik zo ook grotere klanten zou kunnen bedienen. Ik kon niet tot hem doordringen. En dat bedoel ik met dat ze 'oud' worden. Het lijkt wel hoe vaak ik dingen ook zeg, dat het niet meer aankomt. En ik blijf rustig en kalm, maar na de zoveelste keer kwam ik thuis en was ik het even helemaal zat. Ze bedoelen het goed. Dat weet ik wel. En daarom is het zo frustrerend.

    En het is echt niet zo dat ik altijd de telefoon over laat gaan hoor. Maar soms heb ik even zoiets van: "Nu even niet hoor." Dan moet ik me eerst even mentaal voorbereiden op het gesprek. Vandaar. Als het echt dringend is, bellen ze wel mobiel. En natuurlijk weet ik dat ik blij moet zijn dat ze er nog zijn en dat ze het goed bedoelen en dat ik ze later mis als ze er niet meer zijn.

    En dat 'extra werk' is echt niet alleen maar zakelijk met mijn vader hoor. Mijn moeder heeft er een handje van om vrijwilligerswerk op zich te nemen, maar vervolgens mij vragen om te helpen. Zoals bijvoorbeeld de kerstliturgie van de kerk maken. Uiteindelijk ben ik dan degene die het voor 90% maakt en zij strijkt met de eer.

    In ieder geval zie ik me gelukkig niet zelf als een 'verwend, ondankbaar nest', maar ik kan me voorstellen dat de blog zo wel over zou kunnen komen. Ik vind het gewoon steeds lastiger worden om met ze om te gaan. Ze zijn niet meer zoals vroeger. Ze zijn anders en koppiger. Ik vind het vervelend dat wat ik zeg, niet echt meer lijkt aan te komen. Ze begrijpen mij steeds minder. Ze snappen niet dat ik niet 100 klanten wil. Ze snappen niet dat wij ervoor kiezen dat ik thuis ben bij de kinderen, het huishouden zelf wil doen, en geen tweede auto nodig ben. Met meer klanten verdien je meer en kun je namelijk een schoonmaakster inhuren... Ja, dat zou kunnen misschien, maar ik wil dat niet. Ze snappen volgens mij niet dat ik liever leef met minder geld en meer tijd. Ze snappen bijvoorbeeld ook niet dat wij in de zomer met de tent gaan kamperen en dan ook nog het liefst in het buitenland. En dat hoef je ook niet te snappen, maar accepteren en respecteren wel. Het accepteren gaat nog net, maar het respecteren van onze keuzes wordt alleen maar minder.

    Ik moest gewoon even van mij afschrijven.

  • Nicolette87

    Ik herken het wel een beetje, maar wat zonde als je daardoor minder contact gaat hebben. Ik heb me erg gestoord aan de bemoeienis met hoe ik het met de baby doe, toen ben ik een keer heel erg uitgevallen en sindsdien gaat dat beter… maar beter is natuurlijk een aanval te voorkomen en rustig maar duidelijk te zeggen dat jij de dingen op jouw manier doet, dat meedenken wordt gewaardeerd maar dat jij beslist wat je ermee doet. In jouw geval komt daar ook nog grenzen aangeven bij kijken, voor de ‘klusjes’. Als je het positief draait ben jij dus de dochter die ze het eerst bellen en het meest toegankelijk voor ze is. Maar dat moet natuurlijk wel in balans zijn.

    Hier is het ook nog regelmatig het ene oor in, andere oor uit, maar daarnaast waardeer ik de contacten met mijn ouders wel heel erg.

  • Hopefull2020

    Onze ouders zijn in een heel andere wereld opgegroeid dan wij. Ik merk dat ook vaak, vooral bij m´n moeder. We hebben dan ook regelmatig een ander idee over iets, maar ik heb haar al gezegd dat ze onze ideeën moet respecteren. En dat ik ook haar mening/idee respecteer maar daarvoor niet hoef te doen wat ze me zegt. Mijn vader daarintegen die heeft zoiets van 'de jeugd van tegenwoordig' moet zelf alles maar uitzoeken en ontdekken. Ik zou gewoon eens met je vader aan tafel zitten, en eens praten. Luisteren hoe hij het vroeger deed, en aangeven dat het nu anders gaat en dat je het dus ook op jouw manier zal doen

  • kez

    Hieronder is al zoveel gezegd, maar wat ik nog kan toevoegen is een ander perspectief. Ik vond het zelf een fijne verschuiving. Te merken dat ik ze niet meer nodig heb, maar nu voor mijn ouders kan zorgen zolang ze er nog zijn. Jaren had ik ze nodig om voor mij te zorgen, kon ik ze onmogelijk missen. Ook toen ik al volwassen was. Nu weet ik dat ik het leven zelf aankan, zover hebben ze mij gebracht. De rollen raken langzaam omgedraaid, totdat ze er straks niet meer zijn. En dat is dan heel verdrietig, maar wel iets wat ik aankan. Die wetenschap geeft mij het geduld en de mildheid waarmee ik naar mijn ouder wordende ouders kan kijken.

  • boterbloemen

    Och, moet je je voorstellen hoe het moet voelen als het leven je zo inhaalt en alles waar je zo goed in was niets meer waard is. Toegeven dat je het niet meer bij kunt benen is eng. Vasthouden aan wat je nog wel weet, is veilig. Dat geldt ook voor de rol als ouder, hoe oud ze ook worden ze zullen je altijd een beetje als kind blijven zien. Ik bedoel maar aan te geven: verplaats je ook in je ouders en ga uit van het goede. Ze bedoelen als ze je hulp vragen heus niet: jij doet toch niks, ze bedoelen: we hebben hulp nodig en bij jou durven we aan te kloppen.

    Je ouders zijn oud, kunnen ze niets aan doen en ze gaab ook alleen maar ouder worden. Jullie levensfases veranderen, en dus de relatie ook. Net zoals alle levensfases hiervoor invloed hadden op jullie relatie. Verzet je niet teveel, maar zoek een goeie modus. Uiteraard kun je aangeven dat je bepaalde dingen vervelend vindt of dingen anders aanpakken. Je hoeft niet alles te accepteren, maar probeer de irritatie er uit te halen door te bedenken dat ze inderdaad oud zijn, en het zijn je ouders, die van je houden en jou hebben grootgebracht.

    Overleg ook eens met je zussen, je hoeft niet als enige voor je ouders te zorgen. Zij kunnen ook een aandeel pakken. Je kunt ook tegen je ouders af en toe zeggen, joh, kun je dit aan zus a of b vragen?

    Probeer zelf eens niet 'nee papa, zo werkt het niet', maar 'wow pap, dat je dat nog zo uit je hoofd weet, dat is nu verandert, het gaat nu zo'. Vraag hem voor de vorm eens iets over een ondernemersdillema of een lastige klant of zoiets. Ook al doe je er niks mee, maar zo voelt hij zich ook nuttig en kan hij zijn kennis en vaderrol kwijt. Ik roep maar wat, maar je snapt de strekking denk ik wel.

    Ik herken er echt wel wat in hoor, maar ik zou er geen gesprek aan wijden, dat maakt het zo groot. Hier werkt gewoon direct iets zeggen het beste. Mijn vader mag graag dingen uitleggen en dat duurt soms heeeel lang, en mijn moeder heeft er een handje van om dingen te beweren waarvan ik weet dat ze niet kloppen, dat laat ik gewoon langs me heen waaien. Haar adviezen over opvoeden ed laat ik vaak ook waaien, en soms zeg ik gewoon: dat past echt niet bij mij mam. Of gewoon: mam, we zien dit anders, zullen we een ander onderwerp pakken? Als mijn vader zich bemoeit met wat ik doe (doen alle vaders dat niet?😅) dan zeg ik: wil je het anders toch zelf doen? Klaar. Adem in en uit, en weer door. Ik merk trouwens ook als ik het druk heb, ze sneller met praktische vragen komen en inmiddels herken ik die als 'wanneer zien we je weer, hie gaat het met je?'. En dan geef ik ze weer wat gemeende aandacht, een bezoekje oid, en dan gaat het meteen weer beter. Misschien ook weer even investeren in gezellig contact?

  • Soccer-Mom

    Zo mee eens!

  • Sharon

    Ga inderdaad met ze zitten spreek er met ze over, dit kan en mag gewoon. Jij doet jouw werk op jouw manier en je hoeft niet omdat het je ouders zijn akkoord te gaan met klussen vanuit hun.

    Niemand hoeft op zijn tenen te moeten lopen.

  • Nog-even!

    Zeg het ze! Stop met je van binnen te ergeren, maar geef je grenzen op een goede manier aan. Je bent pas respectvol wanneer je ze eerlijk behandelt. En niet wanneer je om hen heen laveert alsof ze seniel zijn en niet aanspreekbaar... Dus geef duidelijk aan wat je wel of niet wilt, wanneer ze bellen. En nodig ze uit om samen iets gezelligs te doen😊

  • Oummii

    Mijn advies is eigenlijk het tegengestelde van de dame hieronder, met alle respect. Je ouders worden oud inderdaad, hebben zij niet 1000 keer dingen moeten herhalen en tonen voordat eigenwijze jij doorhad dat zij misschien gelijk hadden? Zij vonden jou vast ook heel vaak irritant als kind, verandert de liefde & er zijn voor elkaar niet En nu praat ik nu niet over de zakelijke kant, want daar bots je nmlk. tegen trots. Hij is altijd jouw vader geweest, diegene die jou leert. Nu de rollen omdraaien voor een deel, zal hij uiteraard wat moeilijkheden hebben daarmee.

    Telefoon niet opnemen voor oudere ouders (die volgens jou mentaal achteruit gaan) lijkt me enorm riskant. Jeetje, waarom kinderen hebben die je zo behandelen later.

    Aub, zit even met hun neer. Als dochter. Lucht je hart over hoe moeilijk je het hebt met de huidige regeling. Je had al deze frustraties kunnen vermijden door gewoon even met hem te praten vanaf het eerste moment.

  • Mommyx3

    Helemaal mee eens.

  • Nog-even!

    "Jeetje, waarom kinderen hebben die je zo behandelen later." En: " Zij vonden jou vast ook heel vaak irritant als kind, en nu nog steeds"

    Noem je dat met alle respect?? Ik noem dat neerbuigend....

  • Oummii

    "Met alle respect" is net zo letterlijk op te vatten als 🙂 of... 😉, om het dichter bij huis te brengen.

    Probeer zelf even tussen de lijntjes te lezen nog-even. Voor we ons in een de-pot-verwijt-de-ketel-situatie bevinden.

    Niet opnemen wanneer ouders jou bellen met een verzoek in plaats van in de eerste plaats met hun neer te zitten, ja dat is in mijn opzicht niet bepaald respectvol. Als ik iemand lastig val met telefoontjes, dan heb ik veel liever dat iemand me dat zegt dan op een forum daarover spreekt, zelfs anoniem. Het is een inbreuk op mijn zijn.

    ...Vooral omdat er wordt aangegeven dat ze hulp nodig hebben met iets, yikes.

    En die zin over irritant zijn, dat kon ik beter verwoorden. Ik bedoel maar dat wij allen weleens geïrriteerd geraken door onze geliefden, de meest geliefde mensen naast ons zelfs. Ernaar handelen is een ander verhaal.

    @Sharon: ik ga akkoord met wat je zegt. Grenzen zijn heel belangrijk. Dit is ook maar een passage uit een lang verhaal. Wij als lezers reageren op wat we te horen krijgen, gebaseerd op onze eigen visie. En dit was voor mij niet zo'n reden tot telefoontjes bewust negeren. Maar het draait niet om mij, you are right, you are right. De herinneringen en emoties die verscholen liggen in de woorden gaan aan ons voorbij. Het kon gaan van een verwend, ondankbaar nest tot een zorgzame, liefdevolle dochter die het even heeft gehad gaan, en alles ertussenin. Ik heb een ietsie pietsie teveel geleund naar het eerste, toegegeven.

  • Sharon

    Je mag echt heus wel tegen je ouders communiceren dat je iets niet accepteert. Juist in communicatie mag je grenzen aangeven, enkel is dit voor velen veel moeilijker tegenover ouders en anderzins dichtbijstaanden.

    Hiernaast kun je best eens een telefoon over laten gaan, niemand is immers altijd in de gelegenheid om op te nemen.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Pak het zakelijke ook zakelijk aan. Als je ouders je bellen voor extra werk, zeg dan dat je daar nu geen tijd voor hebt. Komen ze dan met opmerkingen van ja maar zus a is zo druk en zus b heeft geen tijd, dan zeg je vriendelijk dat jij die tijd ook niet hebt. Houd voet bij stuk en krijg je nog meer commentaar dan zeg je gewoon tegen je vader dat als je om werk verlegen zit, je zelf wel gaat netwerken, dat hoeft hij niet voor jou te doen.

    Wellicht ook eens even bespreken met je moeder. Geen idee hoe de relatie van je ouders onderling is, maar ik zou het toch wel echt met ze gaan bespreken, zou ook moeten kunnen, en dat doet verder ook helemaal niets te maken met hoe zij als ouders voor je zijn geweest of hoe je jeugd was.

    En als je dan wel wat aanneemt, maar steeds commentaar krijgt, zou ik zeggen, je mag het ook zelf doen hoor als je vind dat ik het niet goed doe. Als ik wel mag doen, dan wil ik niet steeds hoeven horen denk je hier aan en daaraan. Het is mijn werk dus je mag ook wel vertrouwen hebben dat ik mijn werk goed doe.

    Je hoeft niet alles voor zoete koek te slikken alleen omdat het je ouders zijn, kom gewoon voor jezelf op .