Het gaat goed..........................zolang je maar niet vraagt hoe het gaat

Een week na de miskraam.

Ik vloei nauwelijks meer, het lijkt op het bruin dat het weekend voor de mk begon. Het einde is als het begin.

Hoe het gaat? Nou ik wil wel zeggen goed, maar vraag het me maar niet...zodra iemand me vraagt hoe het is, ook mensen die niets weten, schiet ik vol.

Vandaag had ik een  een op een  gesprek met mn baas. Ze vroeg of ik er klaar voor was, mn nieuwe baan die over een dikke week start. 

Ik?...ik breek ter plekke...ze schrikt ervan

Ik vertel haar over de mk die vorige week na het etentje begon. 

Terwijl ik trillend van emotie op mn stoel zit, kijk van mijn trillende handen op naar haar. De tranen lopen over haar wangen.

Wat ik al dacht in haar te hebben gezien, herkenning van pijn...ze vertelt mij dat zij ook niet kinderloos is 'by choice'.

Je kunt het zien aan andere vrouwen. De pijn, zelfs als ze zeggen dat ze het een plekje hebben gegeven.

Ze appte me dat ze vrij heeft genomen vanmiddag, ons gesprek had te veel los gemaakt bij haar. 

In de auto terug naar mn werk, schoot er een regel uit een liedje door mn hoofd die precies is zoals ik mij nu voel. Zoals ik bang ben me nog een hele tijd te voelen, of misschien wel altijd.

I can get up early, I can be on time
I can read the paper, and seem completely fine
I'll be smiling when you see me, yea I'll do the best I can
Just don't ask me how I am
I put on my raincoat so I can't feel the rain
I cut my heart off of my sleeve, so I can't feel the pain
You can ask about my day, and I'll tell you about my plans
Just don't ask me how I am

liefs

X