De man met de hamer blijkt een gyn met echostaaf

Na de miskraam op dinsdag avond was er een bizarre kalmte over me heen gekomen.

Ik was wel verdrietig, maar het verdriet leek wel in een mist gehuld.

Vandaag had ik een echo afspraak staan bij de gyn. Hij vroeg hoe het ging en ik vertelde dat ik dinsdag het vruchtje was verloren. Hij zei dat we gelijk even gingen kijken. Dus hop broek uit en in de stoel. De screensaver gaat aan, de echostaaf gaat erin....... Op het scherm zie ik duidelijk mijn baarmoeder, mijn lege baarmoeder....alsof er nooit wat heeft gezeten.....alle mist waar mijn verdriet in gehuld was is opgetrokken en ik zie de harde, zwart-witte werkelijkheid....mijn lege baarmoeder.....het kindje dat er er niet meer is.

Alle verdriet en pijn komt in een keer binnen. Het overweldigt mij en ik zit in de kamer bij de gyn en hij praat, maar ik hoor t niet. Mijn vriend zit naast me en knikt als de gyn wat zegt...ik knik ook maar....ik hoor in de verte de stem van de gyn...als ik nog vragen heb, moet ik bellen. Hij vraagt wat ik nu wil... Ik weet t niet...nu even niks in elk geval. Hij vind dat verstandig. Hij zegt dat we pas verder moeten gaan als ons hoofd en hart er weer voor kunnen vechten. Als we dat nog willen tenminste. Hij zegt dat hoewel dit ontzettend verdrietig is, dat het wel een teken is dat het kan. En dat het lichaam het zelf heeft opgelost is ook heel goed....hij geeft me een hand en knijpt er nog even troostend in...

Buiten knuffelen me vriend en ik nog even. Dan moet ik mijn masker weer op...naar t werk. Ik kan me niet goed herpakken. Doe de raampjes open zodat ik geen betraand gezicht heb op m'n werk. Mijn masker glijd steeds af, als ik weer op m'n plek zit buig ik mij diep over m'n werk in de hoop dat niemand vraagt hoe het met me gaat. 17:00 ik heb t overleefd...in de auto mag het masker af.....nou ja bijna dan. Ik ben bang dat als ik het helemaal laat zakken ik niet meer ophoud met huilen. X