Lieve Vince,
wat een dag hebben we achter de rug..het begon vanochtend goed maar langzaamaan werd je steeds minder happy...de peuterpuberteit in volle vaart. Later dachten we dat je misschien niet helemaal fit was, want je werd erg bleek en hangerig. Gelukkig ging je wel lekker slapen tussen de middag want smiddags kregen we veel visite. Papa zijn verjaardag moest gevierd worden...eigenlijk hoefde dit van mama niet maar papa wilde het graag. Eerst ging het best goed, iedereen mocht met je speelgoed spelen en je was erg lief. Je wilde heel voorzichtig je kleine vriendinnetje knuffelen maar omdat je wat onhandig bent ging dit natuurlijk te hardhandig waarop haar mama meteen er tussen sprong en in paniek begon te roepen dat je los moest laten, jij schrok en duwde haar weg en toen viel ze...en jij begon meteen te huilen..want je wist dat dit niet mocht...mama bracht je naar de gang om even rustig te worden en een time out te geven maar de blikken van de mensen branden in mama haar rug...er was zelfs iemand die zei, nou, als dat maar goed komt straks met de baby, je mag hem wel goed in de gaten houden. En mijn schoonzusje zei, tja ik durf R. ook niet alleen te laten met Vince, ik vertrouw hem toch niet...mijn hart brak...mijn lieve kleine ventje die snikkend op de gang zat omdat hij wel wist dat hij niet mocht duwen wordt nu al afgeschilderd als een of ander rot kind....nu ik dit typ rollen de tranen weer over mijn gezicht...gelukkig na je time out ging het beter maar ik loop op mijn tenen, bang dat het weer mis zal gaan. Mijn schoonfamilie zit er boven op en ik hoor mijn schoonpa steeds tegen Vince brommen, niet doen, blijf af etc. Gelukkig hoor ik mijn moeder het opnemen voor Vince, ze zegt, hij is ook nog maar twee hoor en er zijn wel meer kinderen van die leeftijd die nog moeten leren om voorzichtig te zijn. Het gaat al veel beter! En Vince is verder een schat van een kind...mijn lieve moeder...De rest van de middag is het erg druk en ik merk dat hoe later het wordt, Vince steeds meer moeite heeft om alle prikkels te verwerken en dus steeds meer begint te duwen en slaan...en steeds bemoeit iedereen zich er mee...ik ben het op een gegeven moment zo zat dat ik hem maar lekker bij me neem en me even afzonder met hem...even tot rust komen en in de kinderstoel...ik voel je hartje tekeer gaan en zie het zweet op je koppie staan...je wilt zo graag meedoen en zo graag overal bij zijn maar het lukt je niet om voorzichtig te zijn. Mijn moeder vindt het gewoon sneu, alle kindjes mogen spelen en jij zit in een hoekje in je stoel...ik vind het ook sneu maar het is even beter nu. Je moet even geremd worden voordat het weer uit de hand loopt...Ik wil het liefst iedereen wel wegkijken, ga alsjeblieft en neem al je oordelen maar mee...het is en blijft ons kind! En hij is echt geen slecht mens...zo jammer dat de nadruk daar nu wel steeds meer op komt te liggen....Later als je lekker in je bedje ligt zeg je zelf, Vince was stout he mama..je kijkt me aan met je grote wijze ogen en mijn hart breekt weer, hoe klein je ook bent, je hebt het zelf ook echt wel in de gaten...ik wou dat ik je kon beschermen..ik wou dat ik wist wat ik er aan moet doen om je te helpen wat voorzichtiger te zijn, ik wou dat iedereen zijn oordeel voor zich houdt. Op dit soort momenten wil ik je beschermen, gewoon bij me houden en deze situaties uit de weg gaan maar ik weet ook wel dat dat niet gaat. Soms denk ik wel aan hoe het straks moet, als je naar school gaat...ik hoop dat je een juf of meester treft die jou begrijpt en die ook jou goede kanten ziet want die heb je zeker. Je bent zo n heerlijk kind, vol energie en vol grappen. Je kunt zo vreselijk lief zijn maar soms lijkt het alsof je even niet weet wat je doet...zo impulsief en onhandig...ik herken veel van papa in jou...en ik weet hoe moeilijk papa het vroeger heeft gehad. Ik gun dat niemand niet en helemaal jou niet....je hebt nu al zo n stempel dat het bijna onmogelijk lijkt om hier nog los van te komen, maar ik blijf het tegen je zeggen. Je bent mijn allerliefste en ik hou van jou, met alles wat bij jou hoort...ik zal je altijd steunen en helpen waar ik kan....mijn kleine vriendje...mijn alles
reacties (0)