Mijn eerste officiele verlofweek...

In een keer besefte ik me dat dit mijn eerste officiele verlofweek is...toch knap volgehouden vind ik zelf. Heb me maar twee weken ziek hoeven melden en voor de rest alles vol kunnen maken en mijn werk heel netjes achter kunnen laten voor mijn invalster. Het was een wat wisselende week, wel veel goede dagen gelukkig maar af en toe een dipje. Ik ben er wel achter dat mijn buien vooral te maken hebben met vermoeidheid en mijn steeds dikker wordende buik die me in de weg zit...mijn lieve meisje natuurlijk niet maar wel wat het met me doet. Last van rug en bekken, ik waggel als een eendje, heel charmant..kan eigenlijk niet meer fietsen en nauwelijks een stuk lopen zonder buiten adem te raken. En dat voor iemand die normaal drie keer per week sportte en super veel energie had! Gek eigenlijk, wat er allemaal met je lijf gebeurd....wonderlijk maar ook keihard werken...

Gelukkig gaat het tussen Arjen en mij erg goed. Hij heeft behoorlijk wat op zijn bord gekregen van mij en gaat er toch redelijk goed mee om...als je bedenkt dat we een paar weken terug eigenlijk wel zat van elkaar waren. Ik van hem en hij van mij. We lachen weer samen en kunnen weer rustig praten en overleggen. Hij neemt me al veel uit handen en eigenlijk vind ik het heerlijk dat hij momenteel thuis is...is voor Vince ook fijn om wat vaker dingen met papa te doen.

Ik merk dat Vince, nu aan het einde van de zwangerschap, mij echt aan het uittesten is. Hij kan geen moment zonder me maar haalt ook het bloed onder mijn nagels vandaan. Is dit herkenbaar? Hij hangt zo vreselijk aan mij en claimt mij heel erg..het lijkt me wel begrijpelijk maar ik vraag me wel echt af hoe dit gaat als de baby er straks is en of ik mijn aandacht genoeg kan verdelen tussen twee kindjes. Ik probeer het maar te relativeren en tegen mezelf te zeggen, miljoenen vrouwen zijn je voor gegaan dus jij kunt dit ook best...maar dan is er vaak nog wel dat negatieve stemmetje in mijn hoofd wat fluistert..wat als dit of wat als dat. Dit stemmetje is ook iets waar ik echt bewust mee bezig ben en moet zijn omdat ik heel snel de neiging heb om van het negatieve uit te gaan..zou dat voort komen uit mijn perfectionisme? Ik blijf dan hangen in negatieve en verdrietige gedachten, vooral snachts, en ga me dan over van alles druk maken. Probeer positief te zijn en te kijken naar wat je hebt, wil ik dan tegen mezelf schreeuwen...want hoe gezegend ben ik met een man die zijn best doet er voor me te zijn, een geweldig lief kind met een heerlijk eigen karakter en een kindje onderweg, lieve familie, veel vrienden, een mooi huis en boven alles gezondheid van iedereen die me lief is....

Ik hoop echt dat de laatste weken vooral in het teken staan van rust, genieten,liefde en nestelen....me overgeven aan het feit dat ik nu mag uitrusten en genieten van het niks doen. De buien zullen vast af en toe de kop nog opsteken maar ik hoop echt dat dit steeds minder zal worden en dat straks, als de kleine meid er is en alles weer wat rustiger wordt, ik mezelf weer een beetje ga terug vinden....