Alweer 32 weken zwanger en vanaf nu echt onder controle bij de gynaecoloog. Na weer een echo, zowel inwendig als uitwendig en de kogel is nu echt door de kerk. Ik krijg een keizersnee. De placenta ligt helemaal voor de uitgang dus mag ik absoluut niet normaal bevallen. Mijn gevoel zei het al steeds en ik ging er eigenlijk al van uit dat dit zou gebeuren. En gek genoeg geeft het nu wel rust. Ondanks dat ik wel op kijk tegen de ziekenhuisopname en vooral hoe Vince hier op gaat reageren...maar ook de operatie en het feit dat ik na de geboorte mijn meisje meteen moet missen. Maar positief is wel dat ik nu met ruggenprik de ok in ga en dus niet volledig onder narcose...en er dus toch iets van mee zal krijgen...ze gaan hun best doen om me zo snel mogelijk weer bij haar te laten en daar ben ik ook heel blij mee...De kleine zal dus met 39 weken geboren gaan worden mits ik een bloeding of weeen krijg, dan eerder. Maar daar ga ik eigenlijk niet van uit. Verder zag klein liefje er prima uit, mooi qua groei en haar gewicht is nu rond de 1750 gram. Ook prima dus. Het wordt waarschijnlijk weer geen grote en zware baby maar dat was Vince ook niet. Die was 3250 gram en 53 cm. Lang en dun hihi met grote handen en voeten. Ben benieuwd of je op je broer lijkt. Dat was echt een schattige baby...ben zo benieuwd naar jou. Jammer genoeg heb ik nog niet echt kunnen genieten van mijn nesteldrang en je kamertje in orde kunnen maken. Alles ligt er, maar de verbouwing blijft maar doorgaan. Elke keer komt er weer wat bij. We hebben nog geen kaartje en zelfs nog niet zeker over je naam...ik hoop echt dat je lekker in mijn buik blijft tot 39 weken zodat alles klaar is voor jou komst.
Grote kleine man, jouw kamer is bijna klaar. Het wordt superleuk en je bent erg enthousiast. We twijfelen heel erg of je nu in het grote bed gaat of pas na de winter. Lastige keuze want het ledikant lijkt te klein te worden maar er komen natuurlijk heel veel veranderingen aan, moeten we je dan ook nog een nieuw bed geven? Ik ben er nog niet over uit maar de tijd begint te dringen.We moeten er nog ff goed over nadenken.
De verbouwing lijkt maar niet ten einde te komen en ik lig er gewoon wakker van 's nachts. Hoe komt het en hoe moet ik het allemaal voor elkaar krijgen. Alles wat ik regel lijkt niet goed te gaan of Arjen vindt het niet goed. Tussen ons is het ook echt niet gezellig meer. Arjen lijkt nu dwangmatig alles zelf te willen doen en vindt niks meer goed. Zijn ouders maar ook mijn ouders dringen niet tot hem door. Hoe meer we proberen om tot hem door te dringen dat niet alles perfect hoeft en dat de verbouwing nu klaar moet zijn, hoe koppiger hij wordt. Ik weet dat het belachelijk klinkt maar ik krijg het gevoel dat hij het met opzet doet. alles afkraken wat ik regel, steeds de planning in de war gooien zodat ik weer alle gemaakte afspraken moet wijzigen en alles tot in het irritante zelf willen doen en mee willen beslissen....let wel, toen ik bij hem kwam wonen was zijn huis een bouwval, alles wat er was gedaan hadden zijn ouders gedaan en alles wat daarna gebeurt is, heb ik geregeld. Gek dat hij zich hier nooit druk over heeft gemaakt maar nu, nu lijkt het het belangrijkste ter wereld te zijn dat het behang met de millimeter precies op de muur zit en de vitrage goed hangt....het is echt te gek voor woorden en ik ben gewoon op. Maar misschien is dit gewoon zijn manier om het goed te maken voor zijn gezin? Ik heb het echt lastig om het positieve er van in te zien...terwijl ik dat wel echt probeer. Ik kan zeggen dat, hoe blij ik ook ben met Vince en onze kleine meid, dit met recht het meest KLOTERIGE jaar uit mijn leven is geweest. En voor iedereen die zwanger is en het nog in zijn bol krijgt om te gaan verbouwen...DOE HET NIET...nee hoor, er zijn vast genoeg stellen waarbij het heel goed gaat maar dat is bij ons helaas niet het geval. Straks zitten we in een prachtig huis met twee prachtige kinderen maar met een relatie die niet meer te redden is...de toekomst zal het ons wel laten zien..hier wil ik me nu nog niet druk om maken...ik slaap tenslotte al zo slecht dat ik er niet nog iets bij kan hebben om over te tobben.
Sorry voor dit klaaggebeuren maar ik moet het van me af schrijven anders blijf ik er mee rond lopen...het werkt echt therapeutisch. Laat 2013 maar komen....
reacties (0)