Hoog tijd!

Lieve Vince,

Wat een schande, al een hele tijd geen blog geschreven. De dagen vliegen voorbij....en wat gebeurt er veel ondertussen.
Ik begin maar bij het begin, na je tweede verjaardag begonnen we echt je pittige karaktertje te ontdekken, de zin 'ik ben twee en ik zeg nee' is zeker bij jou van toepassing. Net als het driftig worden en plankje spelen...maar aan de andere kant zien we ook een geweldig leuk en lief jongetje wat geniet van het leven. Je bent gek op zingen en doet dit het liefst de hele dag. Verder speel je graag met oudere kinderen en dan vooral wilde spelletjes. Die dan natuurlijk wel eens uit de hand lopen, maar dat hoort er ook bij.
Je krijgt ook steeds meer het besef van mijn groeiende buik en bent er heilig van overtuigd dat je een zusje krijgt...ik hoop dat je ook blij met een broertje zal zijn want we weten nog niet wat het wordt...maar ik denk dat je een geweldige grote broer gaat worden. Je bent van plan om de baby alles te leren en we hebben al afgesproken dat als de baby geboren is, jij voortaan op een grote stoel mag zitten bij het eten. Je geeft mijn buik elke dag wel een kus en knuffel, zo lief.
Toch blijf ik het heel erg spannend vinden, hoe gaan we het doen en hoe zal het gaan. Dat weet je natuurlijk nooit van te voren...

Verder ben je ook weer erg ziek geweest, je krijgt nu elke dag vijf pufjes tegen astmatische bronchites en nu kunnen we je drukke gedrag ook wel beter verklaren. Dit schijnt vaker voor te komen bij kinderen die dit hebben...waarschijnlijk zit er ook gewoon een deel in je karakter haha.

De vakantie naar Oostenrijk was een groot succes. De heenreis reden we snachts, om 1.00 haalde we jou uit je bed en je zat met grote ogen om je heen te kijken. Je vond het super spannend volgens mij. Je bent wel twee uur wakker geweest om om je heen te kijken in de donkere nacht. Daarna viel je lekker in slaap en heb je het grootste gedeelte van de reis geslapen. Helaas was je wel weer erg misselijk en nadat je alles er onder had gespuugd, ging het gelukkig wel beter. De pilletjes tegen wagenziekte hebben dus niet geholpen, op de terugreis trouwens ook niet. Eenmaal aangekomen hebben we het huis grondig bekeken en zag je de buurjongen, Lucas. Dat was een geweldige combi en meteen waren jullie dikke vrienden. Je hebt veel met hem gespeeld en jij sprak op het laatst een beetje Duits en Lucas Nederlands, zo grappig...verder hebben we veel gezwommen, in de zandbak gespeeld en in de bergen en bossen gewandeld. Je genoot er echt van. Wat een heerlijke vakantie.

Ik kan nog veel meer schrijven maar ik moet je nu gaan ophalen van het kdv.
De tijd gaat zo snel en we genieten enorm.
Wat ben je toch een kanjer!