O meis dit is zo herkenbaar ik heb het recent ook gehad. Gaat nu al weer wat beter maar echt het maakt je geen slechte moeder al begrijp ik je gevoel echt heel goed. Juist doordat je beseft dat het je even te veel is betekend dat je er bewust mee bezig bent en je hopelijk er aan denkt wat meer rust te nemen want dat is de beste manier om er weer anders in te komen staan heb ik gemerkt. sterkte en een dikke knuffel
Hey meissie,
Wees maar niet zo streng voor jezelf..
Je bent een echt goede moeder,je blijft mens en doet goed..
Een erg bewust moeder dus dat is toch juist goed
XX dikke knuffel
Oh meid, wat vervelend! Die vervelende hormonen ook! Je bent heus geen slechte moeder en geloof me, denk dat elke moeder (ook niet zwangere) dit heel goed herkent en het heus ook wel eens heeft. En die peuters zijn echt niet de makkelijkste altijd. Het komt echt goed. En maak je vooral niet druk hoe je het moet doen als de kleine erbij is, dat gaat echt vanzelf. Ik was er ook heel erg bang voor en het is me zo meegevallen! Echt top!
Ga lekker met de kleine man knuffelen! En genieten van je kleine wonder in je buik!
Liefs
je bent geen slechte moeder iedereen heeft dit gevoel wel eens.. zwanger of niet zwanger. gewoon inderdaad van je afschrijven.. en als je echt denkt dat het fout gaat en als je met je man heb gepraat even bij de dokter of verloskundige erover praten.. je hoeft je niet te schamen ze krijgen dit waarschijnlijk vaker. *knuf*
Kan me alleen maar aansluiten bij de andere reacties. Je doet het geweldig en Vince is er ook wel eentje met karakter. Het zal nog vaker voorkomen hoor dat je je geduld verliest en je stem verheft / tik op zijn hand geeft. En dat je door je horrormonen dan ook zo'n heerlijke emotionele uitbarsting krijgt: ook dat zal nog wel eens gebeuren (en ik spreek uit ervaring)! Hij onthoudt dat echt niet en dan weet hij wel dat ook volwassenen wel eens huilen. Komt allemaal goed, je kunt het zeker, geen twijfel over mogelijk!
ach meis de hormonen werken ook niet mee he? En we verliezen allemaal als mama weleens onze geduld gaat allemaal goed komen,je bent een top mama!
Lieverd, je bent geen slechte moeder!!! Ik ben ook helaas wel is mijn geduld verloren met m'n stem en daar voel ik me giga schuldig over. Zoiets is ook erg moeilijk en ze kunnen ook zooooo aan het uitproberen zijn! Heel erg. Maar lief dat Arjen je hierin steunt, het komt goed schat. Vince morgen lekker veel knuffelen. Xxxx
oooo meissie toch! Dit maakt je helemaal geen slechte mama! Alleen het feit al dat je je enorm schuldig voelt maakt je een echte lieve mama! Iedereen heeft wel eens een momentje dat hij zijn geduld verliest. Dat is helemaal niet raar hoor. En helemaal niet nu de hormonen alle kanten opvliegen in je lichaam! En een peutertje die je af en toe achter het behang kan plakken kan gewoon heel erg zwaar zijn. Probeer het een plekje te geven en praat erover met je mannetje, dat kan je alleen maar goed doen. Misschien moet je het ook al aan Vince gaan uitleggen, kindjes begrijpen al een hoop hoor! Er gaat voor hem ook een hoop veranderen en waarschijnlijk voelt hij het allemaal haarfijn aan. Doe maar lekker rustig aan meid. En schrijf maar lekker van je af. Het gaat allemaal goed komen!
ik herken je verhaal, aan het begin van deze zwangerschap heb ik ook wel eens zo'n uitbarsting gehad en voelde me daarna zo ontzettend schuldig naar mijn meisje toe. gelukkig met mijn mannetje duidelijke afspraken kunnen maken, hij nam in ieder geval de zorg voor noa over als hij thuis was. Noa voelde dan ook aan dat mama anders was, op een leuke manier heb ik gezegd dat mama een baby in de buik heeft en dat we alles samen moeten doen, nu ligt ze dan ook stil met het verschonen van haar luier en ik heb voor drama momenten van die up en go broekjes gekocht zodat we lekker snel klaar zijn. Je bent zeker geen slechte mama en tuurlijk ga je het redden met 2 prachtige kinderen.
Weet je ik moet de eerste moeder nog tegenkomen die dit gevoel nooit heeft gehad ( en als ze anders beweren liegen ze!) Het is een heel normaal verschijnsel en maakt je zeker geen slechte moeder. Je herkent in jezelf dat je dit niet wilt en geeft dat ook aan. Dat kan alleen een goede moeder die het beste voor heeft met haar kind.
ach lieverd toch!!!
laten we een ding voor op stellen: je bent een top moeder!!!!!!!!!!!!
de hormonen gieren door je lijf en die kleine peuterpubers maken het daar gewoon niet gemakkelijker op....
idd praat er met arjen over en gewoon hier lekker van je afschrijven meid...
en vince is het allang weer vergeten hoor!
dikke knuffel meis!
Nou,meid,dat geeft tich niet!?
Ik heb ook wel eens met tranen aan de comode gestaan omdat ik t echt niet meer trok en charlie heel vervelend was, toen heb ik ook wel een keertje tegen haar geschreeuwd.
Daarna getroost en lekker geknuffeld, en dan is ze t al weer vergeten hoor,
En ik was niet eens zwanger,
Ik begrijp je wel. Kan gebeuren.
Praat er met Arjen over, en zeg wat je fijn vind wat hij met doen als jij je zo voelt, wel/niet mee helpen,wel/niet ermee bemoeien, wel/niet erover praten...
T klinkt makkelijk,ik weet t,maar t is t proberen waard lijkt me.
Dalijk mals je wat langer zwanger bent zal t wel beter gaan,na de 12 weken gaat t meestal de goeie kant op 
Gewoon van je af schrijven meid.. en steun van je partner is wel belangrijk zeg hem dat ook gewoon meisi.. dat je voelt dat hij je ontloopt en ik zie dat je 12 weken zwanger ben.. speelt ook allemaal een rol hoor.. blijf zelf rustig wat je kleine betreft hoe moeilijk het ook is.. en spreek met je man af als het je ff te veel word hij jou kan steunen tenzij hij in de buurt is sterkte meis
reacties (0)