Is Roan hoogsensitief?

Vorige week had ik een week verlof, en wat een week van ontspannen had moeten worden, heb ik als erg druk ervaren. Reden was dat mijn partner het erg druk had met werken - hij kan daar niet aan doen, hij krijgt zijn werk van hogerhand opgelegd en moest naar enkele vergaderingen en daarbovenop voorlichtingsavonden voor boeren organiseren en leiden en afsluiten.... hoe dan ook, ik zat de hele week thuis met Roan. Ik geniet echt van samenzijn met dat kereltje, maar het niet kunnen werken heeft me toch ook een gemis gegeven. Ik haal namelijk mijn zelfwaardegevoel voor het grootste deel uit mijn werk, en nu voelde ik me een moedertje dat maar thuis zat en het huishouden deed. Ik kreeg zelfs wat depressieve gevoelens. Gelukkig ben ik nu gewoon weer aan het werk - en vannamiddag heb ik verlof genomen, maar Roan is in de opvang, dus kan ik even typen, en slapen, en daarna ons ventje gaan halen, toch nog wat vroeger dan als ik gewoon gewerkt had.
 
Ondertussen ben ik aan het ontdekken dat Roan alle kenmerken draagt van een hoogsensitieve baby.

Ongeveer een jaar of 10 geleden leerde ik het begrip hoogsensitiviteit of hooggevoeligheid kennen. Ik las er veel rond en herkende mezelf in de kenmerken van de hooggevoelige vrouw: een vrouw met sterke emoties, die gemakkelijk overweldigd raakt door wat er in het dagelijkse leven op haar af komt. Door het begrip te leren kennen, leerde ik er ook beter mee omgaan. Ik leerde dat ik op tijd mijn rust nodig heb en mezelf moet beschermen tegen prikkels die ik als te veel ervaar. Ook mijn partner leerde me hierin kennen en leerde met mijn gevoeligheden omgaan. Nu vind ik dat ik het eigenlijk wel goed doe met werken, zorgen voor een kind en een gezin en zorgen voor mezelf. Ik wil alles liefst evengoed doen en overal de sterke kanten uit halen.

Maar nu ons ventje. Roan is zo'n vrolijk lachebekje, heel allert van bij de geboorte, hij kon ook meteen lachen wat de meeste kindjes pas na 6 weken doen en het was geen grimas. Op 4 maanden is hij zoentjes beginnen geven en 'aa' zeggen terwijl hij streelt. Hij doet dat niet alleen bij mij, neen, Roan is sociaal en maakt plezier met iedereen, als ze maar lief zijn tegen hem. Van toen ik zwanger was reageerde hij op de duwtjes die ik gaf aan mijn buik door ze te beantwoorden, en ook nu is hij nog steeds een erg communicatief kereltje. Hij 'praat' tegen de poezen en het frustreert hem dat ze niet antwoorden, met mij maakt hij hele conversaties door om de beurt 'eh' te roepen naar elkaar. Hij begrijpt al van 4 maanden het woord 'poes' en nu ook 'boom' en dit weekend zei hij herhaaldelijk 'mama'  toen hij zijn armpjes naar mij uitstak om gepakt te worden, stilaan koppelt hij het woordje ‘mama’ aan mij. Op grofmotorisch vlak vind ik hem een beetje lui, maakt nog geen kruipbewegingen en zit liever dan op zijn buik te liggen - al zittend kan hij alles overschouwen. Maar zijn fijne motoriek is heel sterk, al maanden kan hij de pincetgreep maken, pakt hij de dingen vast tussen wijsvinger en duim en hij doet niet liever dan prutsen aan kleine dingetjes. Ik moet ervoor opletten dat hij de knopjes van mijn kleding niet aftrekt en opeet. Al wie en wat hij ziet bestudeert hij met die slimme oogjes van hem. Nu goed, al die kenmerken zien andere fiere moeders ook bij hun baby's. Roan is geen huilbaby, maar wel intens en aanwezig, hij laat zich zien en gelden en de omgang met hem is soms best vermoeiend. Maar wat ik vooral van hoogsensitieve kenmerken zie, is dat hij heel gericht is op prikkels, en ze tegelijk heel moeilijk kan verwerken. Nu hij een week met mij heeft doorgebracht zie ik plots veel beter wat verschillende situaties met hem doen. Alleen met mij is hij vrolijk, rustig, slaapt en eet hij goed en regelmatig, maakt hij er geen probleem van dat ik hem in zijn bedje leg. Wanneer er één persoon meer is, bijvoorbeeld mijn partner, of een vriendin die op bezoek kwam, is dat rustige ritme al voor een deel verstoord, inslapen is moeilijker, hij maakt een probleem van in bed gelegd worden alsof hij wil deelnemen aan de interactie in huis. Wanneer we bezoek hebben, of zelf ergens naartoe gaan is de situatie zo overprikkelend dat Roan bijna een ander kind wordt. Tijdens het bezoek is hij aanwezig en vrolijk, maar hij wil niet in bed gelegd worden en wil niet meer eten. Na het bezoek, en terug thuis, wordt het nog erger: hij wil niet slapen en niet eten terwijl zijn ogen rood staan van vermoeidheid. Hij gedraagt zich vreemd, lijkt een beetje 'stoned', huilt en lacht door elkaar en is erg druk en overbeweeglijk. We weten er dan geen blijf mee, en na hem herhaaldelijk in zijn bedje gelegd te hebben valt hij eindelijk in slaap, meestal om dan aan zijn nacht te beginnen. De volgende dag is hij weer de gewone vrolijke Roan van altijd.
 
Roan gaat naar een kinderdagverblijf waar veel kindjes zijn - hij doet dat graag, maakt er nooit een probleem van en lacht lief naar de verzorgsters - maar toch denk ik dat het daar te overprikkelend is voor hem, en dat er te weinig gekeken wordt naar zijn specifieke behoeften. Soms komt hij thuis en reageert hij weer 'overprikkeld' en dan duurt het weer de rest van de avond om hem tot rust te krijgen. Hij gaat maar halve dagen, en als hij in de voormiddag gaat is hij daar een uur of 3, en dan valt het mee. Maar als hij in de namiddag gaat is hij er soms meer dan 4 uur, en dat is te veel geweest voor hem denk ik.
 
Waar ik me deze dagen mee bezig hou, is op zoek te gaan naar hoe ik met die kennis wil omgaan. Op het consultatiebureau zeggen ze dat ik hem meer moet laten huilen als hij niet wil slapen - maar dat doe ik niet, en vandaag las ik in een boek over hooggevoelige kinderen dat laten wenen alleen maar meer ontreddert en een gevoel van onveiligheid vergroot (ik denk trouwens dat onze Roan zich wel veilig voelt bij ons, ik heb er ook erg op gelet hem steeds bij te staan als hij verdriet had) - niet dus. Ik las dat het beter is prikkels weg te nemen, niet te vaak op uitstap te gaan of het indien nodig helemaal niet meer te doen voor een tijd, ik las dat sommige kindjes beter slapen wanneer van hun bedje een soort tentje gemaakt wordt, waarin ze helemaal geborgen liggen. Ik moet er nog verder over lezen. Ik las ook dat deze baby's beter niet langer dan 2 uurtjes van de gewone verzorgster verwijderd zijn.... hmm iets om over na te denken. Ik zou Roan graag bij een onthaalmoeder plaatsen, maar er is hier nergens plaats vrij, en het kinderdagverblijf is hier gewoon om de hoek wat erg makkelijk is - mss moet ik ervoor kiezen nog een halve dag per week minder te werken, of mijn avonden verder af te bouwen....
 
MAAR, wat met mijn Hoogsensitiviteit? Ik heb dan weer die nood aan rust, aan alleen op mezelf zijn, aan werken en zo mijn zelfwaardegevoel hoog houden....

En ik denk dat ik ook vaak mijn overprikkeling overzet op Roan, wanneer ik me zelf drukker gedraag omdat ik door allerlei dingen geprikkeld word of de dingen niet van me af kan zetten.

Veel stof om verder over na te denken de volgende dagen, maar ik wil er wel rekening mee houden, want Roan slaapt echt te weinig en ik zie dat hij het wel nodig heeft, en hier wil ik een oplossing voor zoeken die anders is dan ‘laten huilen’.

Ik ben ook benieuwd of er mama's zijn die hun kindje hierin herkennen en of er mama's zijn die tips hebben om met de gevoelige aard van kindjes en baby's om te gaan.

liefs, Iris