Even een beetje erdoorheen....

Zo, na een beetje een te druk weekend, zit ik er even doorheen. Misschien helpt het om het van me af te schrijven. Vrijdag was ik jarig, daar deden we niets aan ,maar ook mijn moeder was jarig en zij vierde het wel. Ik had er helemaal zin in, konden we lekker met onze geweldige mannen showen... hahahha! En wat deden ze het super goed! Ze wilden alleen niet slapen, dus we zijn weer redelijk op tijd naar huis gegaan. Nadat Thijs wel een beetje van slag was, hebben ze prima geslapen gelukkig.

Zaterdag best een rustige dag, beetje boodschappen gedaan en eind van de middag kwam er een vriendin die bleef eten. Erg gezellig. Nadat Stijn zijn (dagelijkse) huilbui had gehad, waren ze beiden stil en konden wij lekker bijkletsen. Prima dus. Om tien uur werd Stijn wel weer wakker, huilend. Hij is de laatste tijd erg onrustig.

Gisteren was mijn man jarig, ook niet gevierd, alleen onze ouders kwamen gezellig even langs. Die zijn zo bekend voor onze mannen, dus dat ging prima. Ze hadden 's ochtends én 's middags niet veel geslapen, dus ze waren best moe. Maar alles ging prima en we hebben ze lekker vroeg in bed gelegd. Zonder dagelijkse huilbui zijn ze dus prima gaan slapen.

MAAR.... twee uur later begon het.... Ze zijn zo ontzettend verkouden en het leek wel alsof ze schrokken alsof ze geen adem konden halen. Natuurlijk waren de neuzen gesprayd, maar toch zaten ze 'vol snot'. Wat een verdriet. En dat keer twee..... Ongelooflijk. En wat was ik moe!!! We hebben het samen aangepakt, mijn man nam Thijs onder zijn hoede en ik ontfermde me over Stijn. Iedere keer hadden we er één in slaap, maar begon de ander te krijsen, dus nummer één ook weer wakker... Zooo frustrerend. Dit was voor het eerst in bijna een jaar, maar toch... Ik kon er echt even niet tegen en toen ik dat zei...

Mijn man gaf de verkeerde reactie op het verkeerde moment: "ja, dat weet je als je aan kinderen begint...." en "het wordt alleen nog maar erger, want ze zijn pas bijna 1"... Ja, en toen kon ik alleen maar huilen..... en dat begreep hij eigenlijk ook niet. Ik heb het gevoel dat ik NOOIT zeg dat ik erdoorheen zit, en nu zei ik dat en kreeg ik deze reactie. Ik ben er niet verder op ingegaan, ben met Stijn beneden gaan zitten en eindelijk was hij in slaap gevallen. Het was inmiddels 1 uur. Thijs sliep gelukkig ook. Daarna zijn wij ook gaan slapen en nu ben ik MOE. Ik weet ook dat hij dat zei omdat hij er ook een beetje doorheen zat, maar het was zo jammer. Hij bedoelt het helemaal niet slecht, maar voor hem was het natuurlijk ook geen fijne situatie.

Zo, ik heb het even van me afgeschreven. Ik hoop dat deze verkoudheid snel weer onder de knie is en dat ze gewoon weer lekker kunnen slapen. En wij dus ook. Dan komt het allemaal weer goed!

Op naar hun eerste verjaardag, de 24ste!!! We hebben er zin in!!