Tweede bezoekje vk

Hé klein hummeltje,

En toen mochten we met ruim 13 weken weer voor de tweede keer langs bij de verloskundige. En dat is altijd pas het eerste bezoekje dat mama zich ook echt een zwangere voelt. Want nu gaan ze voor het eerst aan mama's buik voelen en je hartje proberen op te sporen. Maar ik loop nu alweer te hard van stapel, want ookal komt mama natuurlijk voor dat gedeelte. Er moeten ook eerst even wat andere (saaie) dingen besproken worden. En we gingen deze keer voor het eerst kennis maken met Arja, althans dat dachten we. Want bij binnenkomst zie ik ineens een bekend gezicht. Zo leuk, ik had haar al eens eerder tijdens een bezoekje bij mijn vorige zwangerschap als stagaire gehad. Je papa en grote zus waren natuurlijk ook weer mee, en je zus had Arja gelijk alweer om haar vinger gewonden. Ze vond haar zo'n schatje, ja wacht maar af...Want achter die mooie ogen, zit ook een eigenzinnig en vooral vastberaden meisje verschuilt. Maar je was zoals heel vaak heel lief en nieuwsgierig wat ze allemaal met mama deed. Arja is echt heel leuk, spontaan en zeker van haar zaak en daar hou ik wel van. Lekker zitten kleppen, over de afgelopen spannende periode en de afloop van mama's vorige zwangerschap. Nog even de kwaaltjes doornemen, vocht in de benen na het werken en alweer kuitkramp. Maar is niet veel aan te doen, alleen misschien magnesium slikken voor de kramp. Nou zo ernstig is het nog niet, dus daar wachten we even mee. En ja die rare haat/liefde verhouding met eten nog steeds, maar helaas daar moeten we mee leren leven. En eigenlijk gaat dat op het moment aardig. Even de bloeddruk checken, en met 120/65 was die keurig. Je zus maakte het de vk nog aardig lastig, want je vondt dat pompje zo grappig. Dat je het geluid na ging zitten doen, pff..pfff. Mama in een stuip en dus de bloeddruk lastig te horen.

En jah toen was het zover, we gingen jou even een bezoekje brengen. Dus op de bank liggen, buik bloot en eerst maar eens voelen. Ik geloof dat dit oke was en daar gingen we dan. Op zoek naar jou en of we ons best moesten doen. Mama had de grootste moeite om stil te blijven liggen, want je zus kwam zich er weer even mee bemoeien. Ze stond op het opstapje ook een beetje aan mama's been te voelen, dus was voor mama niet makkelijk om stil te blijven liggen. Want mama moest vreselijk om haar lachen en dus schudde mijn buik aardig heen en weer. Maar na zo'n  5 minuten zoeken nog steeds geen spoor van jou. Wel iedere keer mama's eigen hartslag, want de placenta ligt aan de voorkant, dus die komen we vaak tegen. Maar jij had je goed verstopt. Maar dit betekende niet dat je niks van je liet horen, want het was een drukte van jewelste. Whoep....whoep...je was behoorlijk druk aan het bewegen en schoppen en dit konden we wel weer heel goed horen. Dus we wisten zeker dat alles goed was met jou en jah hoor wat was dat nou net.... Voor een kleine twee tellen was je even te horen. En weg was je weer. Het zweet stond op het voorhoofd van Arja, die arme meid, want je had je zo graag willen laten horen. En hoopte zo dat ze ons gerust kon stellen, toch maakte we ons geen zorgen om jou. Het is leuker als je je de volgende keer een beetje beter laat horen, maar mama denkt dat verstoppen er dan niet meer bij is. Thuis nog even naar je gezocht en je toen wel even gevonden. Nu een week later kunnen we je al veel makkelijker vinden en mama krijgt er zo'n grote smile van op d'r gezicht.

Tot gauw Sylvana