De termijnecho

Lieve kleine baby,

De afgelopen tijd was ik niet altijd even gelukkig als dat ik van te voren had verwacht. Ondanks dat ik een heel goed gevoel had over jou en eigenlijk aanvoelde dat het deze keer goed zal komen. Bleef het voor mama een hele lange, spannende tijd. Voelde alsof mama op de reservebank zat te wachten of het feest dit keer dan toch echt ging beginnen. En dan kwamen natuurlijk ook die hormonen mama het nog een beetje lastiger maken. Ik kon me er dit keer maar moeilijk bij neerleggen, "het is voor het goede doel", voelde een beetje dubbel. Ja "aan me hoela", dat dachten we de vorige twee keren ook, en je weet hoe dat afliep. Deze periode had mama gewoon al te vaak moeten doorkomen zonder dat er daarna ook echt wat te genieten viel. En echt hoor, heb niet echt te klagen. Ik spuugde niet de hele dag en kon aardig functioneren, maar voelde me er gewoon niet lekker door in mijn vel. Vaak chagarijnig van de honger (sorry papa, dit blijft denk ik nog wel even) en dan weer niet weten wat ik lekker vind om te eten. Dat vond ik bij je zus al zo'n strijd, eten pfff.... Echt een haat/liefde verhouding mee, maar we zullen het er voorlopig maar even mee moeten doen. Toch zorgt het er wel voor dat ik niet zomaar een heleboel kilo's aan zit te vreten. Want we willen een dikke buik en geen dikke kont. Tot nu toe (met 11 wk) ben ik 1,2 kilo aangekomen, vergelijkbaar met de zwangerschap van je zus. Toen ben ik in totaal zo'n 11 kilo aangekomen, dus daar gaan we dit keer ook weer voor. Maar ja dat heb je niet helemaal in de hand en bovendien moeten we nu de hele zomer door. Dus iets meer vocht vast houden dan bij je zus zit er wel in. Al was het bij je zus ook al vanaf mijn verlof constant 25 graden, dus als ik een verzoekje in mag dienen, zulk weer voor je verlof is echt perfect!!

Je vader begint ook steeds nieuwsgieriger te worden naar dat leven in mama's buik , en wie er voor al die kribbigheid zorgt. Dus met 10 wk even geprobeert of we je met de angelsound konden vinden. Maar helaas het was echt nog te vroeg en je had je nog diep verstopt in mama's buik. Dus met 11 wk een tweede poging gewaagd. Hadden we bij mijn vorige zwangerschap nooit aangedurfd, er was toen al spanning genoeg door al die bloedingen. Als we het hartje toen niet hadden kunnen vinden, was de stress erg groot geweest. Nu wist ik gewoon dat alles goed was met jou en de echo was toch al over een paar dagen. En ja hoor, het was even zoeken en goed luisteren of mama niet haar eigen hartslag hoorde, maar zo heel soms kwam de jouwe even voorbij. Niet voor een lange tijd achter elkaar, want je zit nog steeds goed diep weggestopt, maar voor een paar korte momenten hebben we kunnen horen dat het goed ging met je. Zo leuk en pas vanaf die dag voelt het alsof het echt gaat beginnen. We hebben het spannendste gehad en de leuke dingen komen eraan.

Dus toen gisteren de echo, ik had er zin in. Toch gooide een nare droom die nacht nog even wat roet in het eten. Mama had ineens weer een levenloos vruchtje verloren, het was nog warm, maar na een tijdje was het toch echt akelig koud geworden. Het was naar en confronterend, want blijkbaar maakte ik me toch nog een beetje druk. We zaten nog al lang in de wachtkamer te wachten, want we hadden rekening gehouden met lange rij bij het bloedprikken, maar helemaal niemand. Dus bijna een uur wachten was het gevolg, ook op de afdeling was het uitgestorven, iedereen aan de lunch. De echoscopist was zo lief om ons een kwartier eerder al te helpen, want ze had ons al die tijd zien zitten en begon het zielig te vinden denk ik. Dus buik bloot (heerlijk i.p.v. de inwendige echo, voelt toch zo medisch, nu voor het eerst een gewone zwangere) en liggen maar. Het was gelijk al duidelijk dat alles goed was met jou, je lag heerlijk te chillen. Konden je mooi opmeten, je bent nu al 4,6 cm, zo'n groot verschil met de vorige keer. En dus bleef de uitgerekende datum precies gelijk aan wat mama zelf al dacht. Op 16 september ben ik uitgerekend, wanneer je je echt zal laten zien blijft natuurlijk een grote verrassing. Toen ging je je nog even uitsloven en druk trappelen met je benen. De echoscopiste was een schat en liet jouw rustig zien. We zagen mooi de omtrek van je hoofdje, je maaginhoud, je blaasje, je navelstreng en ook je dooierzak was nog goed te zien. De placenta zit deze keer compleet aan de voorkant van mama's baarmoeder, wel een beetje jammer. Dit betekent dat mama je waarcshijnlijk later zou voelen en ook dat papa daarvoor meer geduld moet hebben. Bij je zus zat hij meer aan de bovenkant, maar wie weet zegt het niet zo veel. Maar medisch gezien natuurlijk fantastisch, dat kan in ieder geval geen reden zijn waardoor je niet op de natuurlijke manier ter wereld kan komen, wel zo fijn. Toen nog een paar foto's voor mee naar huis en je zwaaide nog even met je handje. En nu is het weer 9 wk wachten tot onze volgende momentje dat we je mogen bekijken. Tot dan hebben we nog de tijd om het vraagstuk "geslacht wel of niet weten" op te lossen. Ik denk dat ik het niet wil weten, net als bij mijn dochter destijds, was zo speciaal. Mijn man twijfelt nog en denkt er nog over, we zullen zien... Mama hoopt dat je voor die tijd al wat van je zal laten horen (nou ja voelen dan), mama kan niet wachten... Maar nu eerst over 2 wk weer eens langs bij de vk.

liefs je mama