Opklimmen uit het dal..

Hoi lieve meiden,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen. Dat kwam hoofdzakelijk vanwege het feit dat ik 's avonds gewoon compleet op was. Gewoon helemaal er doorheen, die drie dagen werken en het zorgen voor mijn eigenwijze dochter (de zoveelste sprong zat er namelijk erg dwars), waren gewoon even veel te veel. En zoals jullie weten heb ik sinds kort (tegelijker tijd met de mk) een nieuwe werkgever en verandert er dus een hele hoop. Hierdoor voelde ik me toch een soort van verplicht mijn collega's niet in de steek te laten en ben ik ruim een week na mijn mk weer aan het werk gegaan. Misschien niet al te slim, maar kon gewoon niet anders. Alleen een beetje jammer dat toen diezelfde collega na een week zich overspannen meldde (door al dat gedoe en onuitgesproken conflicten tussen de beide werkgevers, geen lekker sfeertje zeg maar), ze moest even aan zichzelf denken nu. Tja, wat moet je daar dan mee. Ze is er ruim een week niet geweest en die verantwoordelijkheden trok ik me dan weer aan. Dus kon ik daarvoor nog net mijn hoofd boven water houden, nu was dat niet meer te doen. Voor mijn collega's was het waarschijnlijk niet te zien, maar ik liep echt met mijn ziel onder mijn arm. Toch probeerde ik op mijn werk de boot in goeie richting te trekken. Dit lukte aardig, maar thuis viel ik compleet in duigen. Ik was 's avonds in bed dan ook compleet overstuur en intens verdrietig. Ik heb me 3 weken lang als ik gewerkt had in slaap gehuild, dikke tranen van verdriet. De realiteit drong ineens erg hard tot me door, hoe kon dit nou gebeuren en was dit echt allemaal waar. Ik kan het nog steeds niet bevatten, het blijft gewoon een horor verhaal. Zo ga je even plassen en het volgende moment ligt je droom in duigen en stort je wereld in.

En als klap op de vuurpijl voelde ik me twee geleden vreselijk beroerd door een verkoudheid, cadeautje van mijn dochter. Ik heb nooit geweten dat je je daar zo beroerd van kan voelen. Maar ook nu gewoon weer werken want dit maal was mijn andere collegatje met vakantie en kon ik dus weer niet gemist worden. Maar gelukkig voel ik me nu sinds een week weer een beetje mezelf. Tuurlijk ben ik nog wel snel moe, maar emotioneel gaat het al vele malen beter. Al blijft het vervelend dat er op mijn werk maar weinig rekening met mij gehouden wordt en er bijna niemand is die echt vraagt hoe het nu met me gaat. Ze gaan er maar vanuit dat als je er gewoon bent er ook niks meer met je aan de hand is. Heb het momenteel wel een beetje moeite met het feit dat een aantal mensen in je omgeving het toch gewoon af doen als een mk (gebeurt zo vaak, gewoon pech), terwijl deze mensen wel degelijk het hele verhaal kennen. En het voor mij toch echt voelt alsof ik iets ongelofelijks dierbaars ben verloren, namelijk ons kleine ventje. Het oh zo welkome broertje van Milou. 

En dan nog mijn cyclus, of eigenlijk welke cyclus... Ik snap er helemaal geen hout meer van. De eerste ruim drie weken ben ik regelmatig wat bloed verloren en heb ik een keer zelfs gedacht "ben ik nu al ongesteld". Maar toen dit na 1,5 -2 dg weer weg was, het toch afgedaan als nabloeding. En een paar dagen later zelfs gedacht dat ik mijn eisprong voelde, dus vrij. 3 aug. dacht ik dat mijn NOD zou zijn (6 wk na de curretage). Maar wat er ook gebeurde geen duivels. Donderdag ervoor nog getest en een heel vaag streepje nog te zien, maar wist dat dit waarschijnlijk nog van mijn mk was. Zondags nog eens geprobeert maar toen helemaal niks meer te zien. Dus van die hormomen ben ik nu helemaal af en van vals alarm kan vanaf nu geen sprake meer zijn, wel zo fijn dus. Nu ben ik nog steeds niet ongesteld geweest en heb ik afgelopen donderdag (net geen 7 wk na curretage) voor het laatst getest, helaas helemaal spier wit. En nu begin ik dus toch te twijfelen of ik toen niet toch heel kort ongesteld ben geweest. Maar heb helaas niet opgeschreven wanneer dat was, denk nu dat mijn NOD dan waarschijnlijk aankomende maandag valt. En al helemaal geen idee of er dan geklust is omstreeks mijn eisprong, dus nu maar duimen en aftellen naar maandag. En ondanks dat ik weet dat de kans niet heel groot is, begint de hoop weer te groeien. Niks is onmogelijk, hebben wij in het verleden al eens mogen meemaken. Het voelt raar en eigenlijk wel heel fijn om weer een beetje vertrouwen en hoop te hebben voor de toekomst. En zou het dan echt ook deze keer niet zo lang duren voordat het weer raak zal zijn, mijn hoofd houd me met mijn beide beentjes op te grond, maar in me hart hoop ik het zo graag.

Dank zij jullie kan ik lekker mijn hart luchten en alles een plekje geven, jullie zijn toppers!!

Hou jullie op de hoogte, Sylvana