Milou 14 maanden

Lief eigenwijs meisje van mama,

Wat ben ik toch ongelovelijk blij met jou, als ik naar je kijk, ben ik zo gelukkig en stroom ik over van trots!!! Niet dat je nou zo'n speciaal kind bent, want bijna alle meisje van 14 md kunnen al lopen, maar voor mij ben je het mooiste en bijzonderste kind wat er is. Want ik ben jou mama, en dat maakt me zo blij. En wat kan ik op het moment om je lachen, want je bent me toch ondeugend aan het doen. Dood vermoeiend vaak en mama kan je soms echt achter het behang plakken. Deurtjes open doen, alles eruit halen en als dat niet mag op naar het volgende. Roosters uit de kattenbak halen, kattenbrokjes strooien of opeten (mmm zijn lekker joh), kattenluikje slopen, alles van tafel halen wat van mama is en nog veel meer.... Maar vaak is het een roep om aandacht, toch heeft mama niet altijd tijd om met je te spelen. Mama moet ook nog wel eens koken of wat anders doen in huis. Heel erg ongezellig dat snapt mama ook wel en helaas begrijp je daar dan ook helelemaal niks van.

Maar het grootste gedeelte van de dag moet ik zo om je lachen. Kom je weer aangesleept met je pop en wil je graag samen spelen. Mama de pop knuffelen, kusjes geven en eten geven. Dan wil jij ook wel even knuffelen, en zie ik je genieten vanuit je tenen. Je glimt en straalt, prachtig vind mama dat. Van de week had je ineens zelf wat nieuws bedacht, je ging met je vingertjes in pop haar nek en zei gkrietgrietegriete (kietel, kietel, kietel). En dan begint mama ook te stralen en te glimmen, mijn poppie, zo gezellig en me oh zo dierbaar.

Verder is het omgooien en leeg maken van je speelgoedbakken een favouriet spelletje van je, niet om met het speelgoed te spelen, maar gewoon het rotzooi maken alleen is al een spelletje op zich. En dan triomfantelijk in de bak gaan zitten, om er vervolgens weer gelijk uit te klimmen en dan toch maar weer erin. Puzzels zijn ook iedere keer weer leuk, niet dat je ze er weer in doet, maar eruit halen is wel erg leuk. Je probeert ze wel weer terug te doen, maar als het lukt is het meer puur geluk. Daarom doe je dit graag samen met mama, mama ze erin, jij ze eruit. En even zeggen op jouw manier dat het een koetje is en dat een hondje.

Kletsen is iets wat je steeds meer doet, op je eigen manier wel te verstaan en vaak niet te begrijpen, maar we denken dat het niet zo lang meer duurt. Je zegt nu "tietuig" (vliegtuig), intje (kindje), "ist dat" (wat is dat?), "dah, dah" (dag, dag), maar helaas zit papa en mama er nog steeds niet in. Niks op commando en lekker wat je zelf wil. Begrijpen doe je in ieder geval alles, merken echt dat je zoveel slimmer aan het worden bent. En daarmee ook uitgekookter natuurlijk. Want wat kan je de boel goed manipuleren, je kan echt tranen met tuiten huilen, snikken en soms compleet overstuur zijn zelfs om je zin te krijgen. Het (avond)eten is daar een goed voorbeeld van, je gaat zitten en denkt "jullie willen dat ik eet, dan wil ik dat graag hebben en anders ga ik niet eten en huilen en zwaaien met mijn armen". Papa en mama proberen je dan gewoon te negeren en blijven het dan af en toe proberen. Hier kijk jij heel raar van op, vooral dat papa niet naar je kijkt vind je vreselijk. Maar soms is het wel eens makkelijk om je gewoon wat te doen te geven, zodat je wel lekker wil eten, zolang je het maar niet te bont maakt vinden we dat goed. Maar je kan wel wat leiden hoor, je zal niet omkomen van de honger.

Afgelopen dinsdag weer naar het CB geweest en weer helemaal goedgekeurd!! Je lag precies op schema, wat dat dan ook mag inhouden en je hebt je prikken weer gehad. Leuk vooruitzicht, 4 dg hoge koorts tot 41 graden, en uitslag in de mond en over het hele lichaam, over ruim een week. Nou ja dat kan, kan ook dat we er niks van merken. Hoop het laatste natuurlijk, maar anders mag je lekker bij mama, papa of oma hangen hoor. Je was inmiddels alweer 79 cm. lang en 10375 gr. zwaar. Allebei iets boven de lijn, maar daar zat je altijd al. Wel ineens een beetje een groeispurt ingezet.

En dat hadden wij allang gemerkt, want op de eettafel moeten we nu ook opletten, dat we niks op rand laten liggen. Overal gris je nu van alles af, dat je dan vervolgens heel trots bij ons komt brengen, kijk is wat ik heb. Ook ben je begonnen met klimmen, als je maar de kans krijgt dan ga je omhoog. Binnen twee tellen op de derde tree van de trap of op de lounge set in de tuin, niet zo heel erg, alleen kan je niet meer naar beneden en dat levert toch behoorlijke gevaarlijke situaties op. Dus het is opletten geblazen, want je bent zo vlug als water sinds je kan lopen. En dat gaat je inmiddels al zo goed af, je rent zelfs al een beetje en wil graag de afstapjes en drempels zelf nemen, en dat gaat verrassend goed.

Nou moppie, dit was het weer, op naar je volgende sprongetje!!

Liefs Mama