Hoe is het nu met mij

Ik zal even schrijven hoe het nu met me is. Het gaat goed met ons. Had verwacht van de week wel last te krijgen van mijn hormonen en de kraamtranen, maar het valt me erg mee. Ben 's avonds wel eerder moe en heb soms erg zware ogen van de huilbui van de dag ervoor. Want dat blijft natuurlijk nog wel even, dat ik vanuit het niets ineens erg emotioneel wordt door over een moeilijk moment te praten of eraan te denken. En waarom moet je de dag erna er nog eens extra aan herrinnert worden dat je zo verdrietig was de dag ervoor, zo oneerlijk ;(. Ik stond maandagavond toch even raar te kijken, ineens viel me op dat me borsten nu toch meer gespannen aan voelden dan een week eerder, en ineens viel het kwartje, ik had stuwing ???? Is natuurlijk ook niet zo gek, maar had het even niet zien aankomen en niemand had me hiervoor gewaarschuwt. Bij mijn vorige miskraam met 11 wk zwangerschap, helemaal niks van gemerkt, dus was er niet op voorbereid. Zo raar kan nu gewoon als ik wil borstvoeding geven, gelukkig heb ik er niet echt veel last van en neemt het al aardig af. Ik denk dat het erg mee speelt, dat het tussen mijn oren nu echt een soort bevalling van ons kindje is geweest. En wat ben ik achteraf blij dat ik gewoon thuis was met mijn man samen. Achteraf gezien het perfecte moment van ons kindje om geboren te worden, al hadden we natuurlijk liever gehad dat het een normale zwangerschap was geweest. (raar om dit erbij te moeten zeggen, toch voelt het alsof ik verantwoording moet afleggen, bijvoorbeeld als ik zeg dat het goed met me gaat). Onze dochter was al bij opa en oma omdat wij moesten werken, dus hadden we geen paniek om haar weg te moeten brengen. Ook had ik er echt niet aan moeten denken dat mijn man zijn kind niet geboren had zien worden, dit was voor mij onmogelijk geweest om uit te leggen hoe alles was gegaan. Ook had ik dan denk ik wel in paniek geraakt, waar we het nu rustig op ons af lieten komen. Er gaat nu vaak door me heen, wat had ik moeten doen als ik op mijn werk naar de wc was gegaan. In het ziekenhuis besefte we ons ook nog eens dat het onze trouwdag was, hij heeft dus wel een hele speciale dag uitgekozen. Verder ben ik erg blij dat het niet nog weken langer heeft geduurd voordat ik ons kindje heb verloren, dan ga je toch steeds meer tegen die grens van levensvatbaar aan zitten. En dat had ik minder makkelijk kunnen accepteren denk ik, ben blij dat ik me hier bij neer kan leggen. Al vergeet ik onze kleine man nooit en hij laat een grote leegte achter. Er was iets ernstig mis en we konden er niks aan doen. 

Sinds vorige week dinsdagavond was mijn bloeding gestopt en dat was heerlijk. Helaas zag ik net dat ik nu toch weer wat bloed verloor, dus zwemmen met mijn dochter kan ik nog wel even vergeten. Gelukkig gaat oma morgen met haar afzwemmen (haar eerste teddyberen diploma, so cute!), natuurlijk ga ik wel mee kijken en kan niet wachten tot ik zelf weer mag. En volgende week wil haar tante wel met d'r zwemmen, dus dat is toppie, hoeft ze niks te missen. Ik kan op dit moment zo genieten van haar, zo trots!! heel gek eigenlijk, want ik ben altijd zeer blij met haar geweest, toch voelt het nu nog intenser.

Er zijn trouwens een hoop mensen die vragen of we hem een naam hebben gegeven. Dat hebben we tot nu toe nog niet gedaan. Dit komt mede doordat we nog geen jongensnaam hadden en het voelt nu heel geforceerd om een naam te bedenken. Niks lijkt speciaal en bijzonder genoeg, hij is gewoon onze lieve kleine ventje. Wie weet ontstaat er ooit een soort koosnaampje voor hem, maar voor nu is hij Milou haar kleine broertje..

Aankomende woensdag ga ik trouwens weer aan het werk, heb er nog niet echt zin in, maar uitstellen lijkt ook niet te helpen. Er is op dit moment ook nog eens een overname aan de gang (deze week de eerste week onder mijn nieuwe werkgever, trouwens mijn schoonvader en er gaat een hoop veranderen), dus helaas kan ik niet gewoon op de automatische piloot aan de gang. Hoop dat het een beetje vloeiend verloopt, want kan me er op het moment nogal druk om maken. Ik hoop dat ik rustiger wordt in me hoofd door het op me af te laten komen en het gewoon maar te ondergaan. Aan de andere kant ben ook wel weer blij dat mijn oude werkgever weg gaat, want op begrip van die man kon ik niet echt rekenen. Wat die man allemaal uitkraamt is echt ongelovelijk. Ik was met de kerst uitgerekend en dat is top drukte op mijn werk, dus echt wel een probleem. Nu schijnt hij een dag na mijn mk gezegt te hebben, "ik weet in ieder geval iemand die blij is met de situatie". Waarop mijn collega's elkaar raar aankeken en zich afvroegen of het over de mk ging. "Frank (mijn schoonvader) zal wel blij zijn dat Sylvana in ieder geval weer met de kerstperiode kan komen werken". Mijn collega's wisten dat hij niet al te tactisch was, maar zelfs die vielen om van verbazing. En het klinkt gek maar ik had deze opmerking al zien aankomen, en ben er eerlijk gezegt al aan gewent. Bij mijn vorige miskramen kreeg ik ook zeer weinig begrip en rare opmerkingen naar mijn hoofd. Ik had bijvoorbeeld vrij gevraagt na mijn curretage bij mijn 1e mk, in plaats van dat ik gewoon ziek was en niet in staat om te werken. Bij mijn 2e mk kreeg ik dood leuk de vraag of ik mijn lichaam nu even rust zou gaan gunnen (zodat jullie geen probleem hebben bij een volgende zwangerschap??? of was het soms mijn eigen schuld dat het nu was mis gegaan omdat ik zo (6 maanden) kort op de zwangerschap van mijn dochter weer zwanger was geraakt??) Maar genoeg over mijn oude werkgever, als ik een ding heb geleerd is het wel dat vechten tegen zulke opmerkingen heel veel energie slurpen. Dus wil me er nu bewust niet zo mee bezig houden, hij spoort gewoon niet. En natuurlijk is mijn schoonvader niet blij, hij had ook veel liever op kraamvisite gekomen met de kerst. En echt niet alleen omdat het hier nou ook nog eens ging om zijn kleinzoon, maar gewoon al om het feit dat hij wel een hart heeft en niemand zoveel verdriet gunt.

Liefs Sylvana