Enorme schok!!

Lief, teder en nog zo klein,

Wat hadden wij graag nog wat langer jouw papa en mama willen zijn,

Jou laten gaan is alles wat we nog kunnen doen,

dag kleintje van papa en mama een traan en een dikke zoen.....

Ik wil iedereen die verder wil lezen wel even waarschuwen voor het intens verdrietige, gedetaileerde en bizarre verhaal, maar zou het toch graag even op willen schrijven. Dus voor iedereen die er wel tegen kan en het wel wil lezen, het wordt wel een heel lang verhaal....

Zoals jullie weten was dit al niet echt een hele blije en makkelijke zwangerschap. Ik heb vanaf ruim 6 weken 4 keer een ernstige bloedingen gehad, deze duurde vaak maar een uur of 3-5 en was dan net zo snel weer verdwenen als dat het kwam. Telkens zijn wij naar het ziekenhuis geweest om te kijken hoe het met jou was, ons kleintje. Iedere keer werden wij gerustgesteld met jou was alles in orde en je liet ons dan ook regelmatig duidelijk zien dat het met jou wel goed zat. Je groeide zoals het hoorde, had een mooi hartje en maakte vaak zelfs een sprongetje om te laten zien dat we ons geen zorgen hoefde te maken. Vanaf vorige week maandagavond (11 wk + 1 dg) begon ik weer te bloeden, dit keer een stuk minder alsof ik ongesteld was, helaas bleef dit vanaf toen aan. Vorige week vrijdag ben ik me echt kapot geschrokken en was ik voor het eerst echt bang je te verliezen, want mama kreeg ineens vreselijke kramp in mijn baarmoeder. Dit nam gelukkig na een half uur wat af en toen de vk kwam hoorde we jouw hartje zo mooi kloppen. Paniek om niks dus. Mama dacht dat dit een soort hele vroege harde buik geweest moest zijn, was namelijk best wel druk geweest en jij groeide natuurlijk zo goed dat ik erge bandenpijn had. Dit had ik al vanaf dat ik 11 wk zwanger was, maar bij je zus ook gehad alleen minder ernstig. Ik wilde me gewoon neerleggen bij het feit dat het een goed teken was, al maakte ik me er in het begin vanwege die bloedingen best wel eens een beetje druk om. De bandenpijn bleef, sommige momenten niet aanwezig, andere momenten echt erg vervelend. Was zaterdag dus maar niet op mijn werk geweest en toen ik woensdag eigenlijk moest werken heb ik voor mezelf lekker even een dagje vrij genomen, was er gewoon aan toe. Dus gisteren was de eerste dag dat ik weer naar mijn werk zou gaan. 06:45 De wekker ging en gauw het bed uit om te plassen. Op de w.c. kwam ik erachter dat ik ook langwerpige stolsels verloor, dus ik zei tegen Jordy (mijn man) vandaag wordt geen dag dat ik ga werken. Dit is niet goed. Ik voelen, want het zat nog vast. En schrok van hoe groot het was, maar pas bij de tweede keer voelen, besefte ik me dat de helft mijn baarmoedermond was. Kon echt voelen dat het uit mijn baarmoedermond kwam en dan nog een stuk flessenhals zeg maar, voor me gevoel zo'n cm of 8. Op dat moment dacht ik nog dat dit misschien het stolsel was wat te zien was in mijn baarmoeder op de echo na de enrstige bloedingen. En dat als ik dit eenmaal was verloren, het probleem weg was en de bloedingen over. Ik stond dus op om mijn mobiel te pakken en toen voelde ik dat ik het volledige weefsel verloor. Dus toch maar weer terug naar de w.c., jordy de verloskundige laten bellen. Ik had inmiddels het stolsel op mijn hand liggen, maar kon er niks van maken. Begreep er nog geen bal van, zag ik nou twee vruchtzakken (wie weet toch een tweeling waarvan er een niet goed was???) en daar dat lijken wel ribbetjes. De vk kon mij ook niet volgen en vroeg nogmaals wat ik nou precies zag en wat er gebeurt was. Dus ik kijk nogmaals omlaag naar mijn hand en ineens zie ik het. De twee langwerpige stolsels die ik als eerst kon zien, waren armpjes, ineens zag ik een schouder, elleboog en handje. Dit zijn geen twee vruchtzakken, dit is een hoofdje en een lijfje en inderdaad ribbetjes die doorschijnen. Dus ik zeg "nee joh dit is het hele kindje", compleet in shock en nog niet te bevatten. De vk snapte nog maar weinig van het verhaal en zei dat ze eraan kwam, ze moest zich nog even aankleden. Heel even denk je nog, ademt het nog, de placenta zit nog vast en alsof je het zo terug kan doen, dan komt het weer goed. Je wil nog niet beseffen dat dit echt het einde betekent. Ik ben toen maar op bed gaan liggen, want ineens wilde ik niet meer de hele tijd ons kindje vast houden. Deze zat namelijk nog steeds vast aan de navelstreng. Jordy heeft nog even met de angelsound naar een hartje gezocht op mijn buik, hopende dat het er misschien twee waren, maar helaas niets meer te vinden. De vk kwam al vrij snel en wij waren nog erg rustig (besefte het nog gewoon niet), zij schrok zich kapot. Ze verwachte (of hoopte) eigenlijk dat ik een bloedstolsel was verloren wat de vorm van een kindje had. Ze heeft toen de navelstreng afgeklemt en doorgeknipt. Ons kindje hebben we even in een plastic bakje gedaan. Ik vroeg nog aan de vk of ze misschien toch al kon zien of jij een meisje of jongetje was. Ze kon het helaas niet met zekerheid zeggen, maar dacht toch eerder aan een jongetje. Maar nog steeds had ik geen enkel moment kramp gehad, toch moest de placenta nog geboren worden. Ik moest een paar keer op mijn allerhardst persen en ze probeerde zachtjes wat aan de navelstreng te trekken, maar helaas zat deze nog muurvast. Gelukkig vloeide ik niet erg veel (eigenlijk zelfs weinig, i.v.m. het bloed wat ik de hele zwangerschap al had verloren), we besloten dat ik naar het ziekenhuis moest om mijn placenta te laten verwijderen. Ons kindje ging met ons mee.

En in de auto kwam het besef heel eventjes heel hard binnen, dit was ons mooie kindje. Starend heb ik naar dat mensje zitten kijken, vol bewondering en ongeloof. Een mensje met alles erop en eraan. Een mondje, een neusje, twee oortjes; twee complete mini armpjes zo mooi. Met schouders (zelfs de sleutelbeentjes kun je zien), elleboogjes, handjes, met ieder 5 mooie vingers incl. piep kleine nageltjes en zelfs rimpeltjes waar je vinger kootjes zitten. Natuurlijk net zulke mooie beentjes, met voetjes (helaas is een voetje gebroken bij je enkeltje) en hele kleine teentjes. En ook hebben papa en mama nog even gekeken of we echt niet konden zien of je een jongetje of meisje was. En na wat turen waren we er eigenlijk allebei toch wel van overtuigd dat je een jongetje bent. Dus papa had wel degelijk gelijk gehad.  Alles was nog zo teer en zacht. Maar tegelijkertijd ook zo bizar om te zien, je hebt namelijk nog een lijfje waar je heel makkelijk doorheen kan kijken. Je bent een mooie kleur rood/paarse en lijkt een beetje op een wine gum, alleen dan al veel groter. Je bent van hoofd tot stuit ongeveer 8 cm, en met beentjes in totaal al 11 cm. groot, zo raar dat mama jou nog niet duidelijk heeft kunnen voelen. Mama heeft vanaf 11 wk zwangerschap 4 keer het vermoeden gehad dat ik je heel even kon voelen, dat waren dan ook de momenten dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen, even mijn zorgen vergat en zeker wist dat jij het zou halen.

Toen we aankwamen in het ziekenhuis was het half 8 en hebben ze gelijk een echo gemaakt, maar al onze hoop was toen toch al gevlogen, en inderdaad was daar de placenta te zien. Ze besloten een curretage uit te voeren, vroeg nog of ze de placenta misschien nodig hadden voor onderzoek, maar hij zag daar de noodzaak niet van in. Wij hebben zelf ook niet zo de behoefde, maar omdat ze er na mijn 2e mk al op aandrongen vermelde we het toch even. Hij vertelde dat er 80% van de gevallen niks uitkomt en dat ze als ze wat vinden er weinig tot niks aan kunnen doen. En aangezien wij al een gezonde dochter hadden en ons kindje er zo mooi gaaf uitzag (hij had niet het gevoel dat er wat aan dit kindje mankeerde). Ik werd uiteindelijk om half 12 geholpen. Alles is verder goed gegaan, alleen het wakker worden uit de narcose was een hele intense ervaring. Ik was ontroostbaar en compleet overstuur, echt intens verdrietig. Het kwam ineens even heel hard aan. Voordat we naar huis gingen kwam er nog wel een gynaecoloog bij ons kijken voordat we gaan mochten en hij begon weer over het onderzoek. We moesten er nog maar eens goed over nadenken, vooral bij mijn man schoot dit in het verkeerde keelgat. Hij had dit 's ochtends aangegeven en werd niks meegedaan, nu was het ineens wel weer nodig. Dus wij uitgelegd dat we er niet zoveel mee konden, omdat er vaak niets uitkomt en ze er dan niet veel mee kunnen. Ook zou dit betekenen dat ik dan eerst 3 maanden niet zwanger mag zijn, vervolgens laat het onderzoek zeker 3 maanden op zich wachten, je bent dan dus alweer een half jaar verder. En tot nu toe ben ik iedere keer binnen 3 cyclussen zwanger geraakt, dus dit is toch echt een groot bezwaar. We hebben samen besloten dat we het hele circus daar niet voor gaan stil zetten. Mocht ik over 3 maanden nog niet zwanger zijn, dan laten we het misschien toch doen, maar zover zijn we nog lang niet.

We hebben samen een mooi kistje uitgezocht in de stad, is normaal bedoeld om je juweeltjes in op te bergen. En nu lig jij daar dus in, ons juweeltje, op een mooi zacht doekje. Mijn ouders zijn 's avonds nog even bij je komen kijken en vonden je heel mooi. Ze hadden je zus ook meegenomen (was daar al voor oppas) en die heeft ook even bij je gekeken en wilde jou het liefst even zelf hebben. Dit kon natuurlijk niet, maar vinden het fijn dat we zo afscheid van je kunnen nemen. Er leven op dit moment heel veel mensen met je papa en mama mee, je hebt ons allemaal erg aan het schrikken gemaakt. De wereld staat op dit moment even stil. We zullen je waarschijnlijk ergens aankomende week begraven in de tuin onder een enorme magnolia boom, zodat jouw papa en mama daar met trots naar kunnen kijken als ze even aan jou willen denken. Mama heeft deze boom namelijk nog te goed van moederdag, want mama wordt altijd zo blij als ze zo'n mooie, grote boom ziet. Zo willen we jou herrinneren als iets ongelovelijks mooi waar we helaas met heel veel verdriet afscheid van moeten nemen, maar kleintje vergeten doen we je niet meer...