Nog niet veel om van te genieten

Hoi kleintje,

Ik heb inmiddels 4 keer een ernstige bloeding gehad, die na een uur of 3-4-5 weer ophield. Niet veel aan de hand steeds. Elke keer een echo om te kijken of alles nog goed was met jou (met alle stress tot gevolg), maar telkens was de uitslag positief. We zagen mooi jouw hartje en jij lijkt gewoon ongestoord door te groeien. Laatste echo was vorige week dinsdag, toen is je tante Wendy met ons mee geweest (papa moest echt werken en moesten even met spoed vanwege een bloeding) en heeft ze jou dus ook voor de eerste keer mogen bewonderen. Je bewoog nog even om te laten zien dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Mama is inmissels een beetje gewend geraakt aan de bloedingen. En vorige week maandag (net 11 wk) begon het bloeden weer maar veel rustiger dan normaal, niet alsof je een neusbloeding krijgt, maar meer alsof ik ongesteld werd. Ik dacht ik ga slapen en morgen is het weer over, maar we zijn inmiddels een week verder en nog steeds ben ik aan het bloeden. Sinds twee dagen verlies ik soms ook kleine stolsels als ik lang gelegen of gezeten heb. Ik wordt hier letterlijk (mijn lijf doet erg z'n best om het bloedverlies te compenseren) en figuurlijk erg moe van. Toch kon ik hier nog aardig mee omgaan, totdat ik vrijdag avond zou gaan eten. Ik deed mijn broek los, omdat die nu toch echt te strak begint te zitten (zeker aan het eind van de dag met zitten), toen er ineens kramp sprong onderin me buik. Alsof de kramp in je kuit schiet, maar dan echt op de plaats van mijn baarmoeder. Dacht eerst trekt zo weg, maar na 5 min. sloeg de paniek toe. Dit is echt compleet mis, mijn man vroeg wat ik voelde en dacht, wilde het liefst even niks zeggen. Want kon echt niks positiefs zeggen, dit was het dan, toch nog een miskraam. De tramen stroomden over me wangen en onder tussen wist ik niet hoe ik moest zitten, staan of liggen. Ik wist gelijk weer hoe een wee voelde, AU!!! Dus ik de vk gebeld en ze zou over ongeveer 1,5 uur even langs komen om toch even te proberen naar het hartje te luisteren (11 wk en 5 dg, dus wie weet). Inmiddels zwakte de pijn door middel van een warme kruik een beetje af, maar het ging erg langzaam weg. We hebben zelf ook een angel sound, maar nog niet aan gedacht, dus hup apparaat op mijn buik. Gelukkig dachten we jou zelf na een tijdje gevonden te hebben, en was ik al aardig opgelucht. Toen de vk kwam, had ze direct je hartje gevonden en bleek alles goed te zijn. Het was dus waarschijnlijk toch een extreem geval van acute bandenpijn, soort harde buik (al had ik die bij je zus rond de 20 wk zwangerschap pas). Ik had de hele week al een zeurend en vervelend gevoel onderin me buik, wat ik inmiddels onder bandenpijn probeerde te zien. Dit valt me niet altijd mee. Toen ik zwanger was van je zus, heb ik nooit last gehad van angsten (ondanks mijn 1e mk) en dacht ik altijd als ik wat voelde "dat betekent dat ze goed groeit". Nu ben ik bang door de bloedingen dat het een begin is van een miskraam, dodelijk vermoeiend en ik vind het inmiddels echt niet leuk meer. Ik wil van jouw zwangerschap genieten en stralend iedereen mijn beginnende buikje showen. Lieve kleertjes kopen, en dag dromen over hoe je eruit zal zien, of je op je zus lijkt. Ben je een jongetje (zoals je vader heel graag wil, al houdt hij evengoed net zoveel van je) of  toch een meisje?? Mama maakt het echt geen bal uit, al had ik bij Milou wel duidelijk voorkeur voor een meisje.  Je bent in ieder geval de boel al aardig aan het verbouwen daar binnen. En volgens mij groei je als kool, want die bandenpijn is soms niet echt fijn. Het is in ieder geval een stuk vervelender dan bij je zus. Ook merk ik al dat mijn buikspieren al aardig naar buiten komen als ik ergens kracht op moet zetten. Mama is inmiddels nog steeds niks aangekomen en zelfs 1,5 kilo afgevallen, al zal mijn buik en borsten anders vermoeden. Want je maakt al aardig duidelijk zichtbaar, dat jij het daarbinnen aardig naar je zin hebt. Ik hoop dat mama dan ook gauw echt kan beginnen met genieten en dat ze jou snel zal gaan voelen. (mama denkt nu al dat ik je soms voel, al denk ik dat het nog niet echt kan) Dus kleintje laat mama niet meer zo schrikken en ga maar goed groeien!!

Liefs Mama