Milou kan lopen!!

Ja hoor meissie, het is zover, Je loopt!!! We dachten al vanaf je verjaardag dat je het eigenlijk wel kon, maar je wilde het zelf nog niet doen. Wel al aan de hand, maar zodra we los lieten ging je gauw op je knietjes!! Oversteken van de tafel naar de bank deed je ook al met twee stapjes, maar verder dorst je nog niet. En ineens op een donderdagavond bij opa en oma, loop je zo van oma naar opa toe!! En je had je trotse kop moeten zien, zo genieten!! De twee dagen dat je bij opa en oma was, alleen maar oefenen met lopen. Helaas vanaf het moment dat je thuis was vertikte je het weer. Veel te druk met spelen (alles in en eruit halen) en de poezen pesten. Want ook die hadden twee weken lang geen leven meer, wat vindt jij ze intressant. Alleen was je ineens niet zo lief meer, maar ging de grens opzoeken. Dus een haal had je zo te pakken, op je hand gelukkig. Je gaf geen kick, waarschijnlijk had je zelf ook wel in de gaten dat het je eigen schuld was. Want de poes vindt het nou eenmaal niet zo leuk als je hem aan z'n staart van de bank trekt. Inmiddels gaat het weer beter en kan je weer lekker met ze knuffelen.

En toen de week erop bij opa en oma, daar ging je weer, aan een stuk door lopen. Dus vanaf dat je net 13 md was kan je lopen, hele stukken inmiddels en al met van alles in je handen. Mama moet het alleen nog even op de foto zien te zetten, want dat valt niet mee als je zo snel loopt.

En wat wordt je dan ineens groot. Niks klein meisje meer, ondernemende dreumes en vooral ook erg eigenwijs!! Want wat heeft mama de afeglopen tijd wat met je te stellen gehad zeg. Het begon een week voor je verjaardag (ja alsof je kan lezen, en even in het boek "oei, ik groei" had gekeken) ineens met gillen van frustratie. Bij alles wat je niet mag of niet lukt!! Je kwam dan echt aan onze benen hangen om getroost te worden, maar een paar weken later was dat ook van de baan en was er geen land meer met je te bezeilen. Mama werd er dood moe van, je brood uitspugen, geen avond eten meer willen (ook alles uit je mond duwen, maakte echt niet uit wat we je gaven) en  ook het naar bed gaan was ineens een probleem. En als je dan eindelijk na tien keer bij je kijken en troosten sliep, werd je 's nachts ook nog eens meedere keren wakker. gelukkig ging je dan vaak wel gelijk weer slapen als we je speen gaven. Maar er is ook een nacht geweest dat je echt niet te troosten was en je 2,5 uur achter elkaar hysterisch hebt gehuild. Je hebt toen bij mama gezeten en ik heb voor je gezongen, uiteindelijk viel je toch in slaap. Maar dit was de schuld van je kies en hoektand, want twee dagen later waren ze gelukkig door. Je hebt inmiddels al je tanden, 3 kiezen en twee hoektanden, dus nog eventjes en je bent er echt van af. Ook je haar begint nu echt lang te worden, dit is zo'n schattig gezicht. Je bent zo wie zo al een ontzettend mooi meisje, al zegt mama dat zelf. Maar als we samen op stap gaan, horen we niet anders van alle mensen die we tegen komen. Mama zou haast jalours worden op die mooie, grote, donkere ogen van je, want daar heeft iedereen wat over te zeggen. Mama wordt er verlegen van. Jij niet, want wie het ook is, wild vreemde of bekende, je wil van iedereen aandacht. En als er dan eens iemand is die niet naar je kijkt ben je erg verbaasd en zelfs een beetje beledigd. (negeren tijdens het avondeten als je zat te klieren, was dan ook een erg grote straf) Moppie mama is zo trots op jou!!

Je verjaardag was een groot feest, mama had een taart gebakken (woezel en pip, waar jij gelijk aan wilde zitten en een grote smile van op je gezicht kreeg) en natuurlijk waren er heel, heel veel mensen om je te feliciteren. Het huis was letterlijk te klein (en het weer helaas te slecht om naar buiten te kunnen) en jij vond het allemaal geweldig. Mama heeft je bijna niet gezien, want dan zat je bij oma, dan bij je tante en dan weer met een buurmeisje te spelen. Je had niet eens tijd om mama te missen. Alleen al die cadeautjes begreep je geen bal van, ja leuk scheuren en he daar kan ik mee spelen. Maar ik heb al iets om mee te spelen nu, dus waarom moet ik dan die ook nog open maken. Het kon je allemaal weinig schelen, als je maar de aandacht kreeg en een slachtoffer had om met je te gaan stappen. En die waren er genoeg!!! Je was op het laatst zo moe dat je bijna op schoot zat te slapen bij je tante, dus hebben we je maar even naar bed gedaan. Maar wat ben je lief geweest, geen moment gepiept en alleen maar de boel vermaken. Het afgelopen jaar heeft mama van je genoten en ik kan niet wachten op het volgende jaar, waar we zeker weten weer heel veel mooie momenten met z'n drietjes (en straks viertjes) zullen beleven.

Dikke kus Moppie, liefs je mama