Noa 26 tot 30 maanden

Lieve Lieve Noa,

Een blog over de afgelopen 4 maanden, het is een drukke en bizarre tijd geweest waardoor mama niet toe kwam aan het schrijven van de maandelijks blogs met jouw ontwikkelingen.

In september ben jij gestart op peuterspeelzaal "de Boschfluiters". De eerste weken ging je iedere woensdag en vrijdagochtend met veel plezier naar schooltje om daarna enkele weken moete te hebben met afscheid nemen. Savonds, als we jou naar bed brachten, huilde je en zei je constant ik wil niet naar school toe, ik wil niet spelen, ik wil bij mama blijven. Hoe langer dit duurde hoe meer moeite mama er zelf mee kreeg, toch bleven we jou brengen en uiteindeijk kreeg je het plezier in school weer terug. De juffen vertelde dat jij in het begin erg aftastend was, je keek de kat uit de boom en na wat aansporen deed je overal gezellig aan mee, inmiddels ben je helemaal gewend en nu lijkt het alsof ook jij een juffie bent. Je verteld dat kindjes moeten zitten of wanneer zij hun jasje aan moeten doen. Beau is je grote vriendin en samen spelen julie vooral in het keukentje. Je vind de watertafel ook geweldig net als steppen. Plakken en knippen vind je niet altijd even boeiend en je doet dan ook niet altijd mee met deze activiteit, en dat hoeft natuurlijk ook niet. Op de speelzaal mochten jullie allemaal je schoentje zetten van de sint en deze was dan ook gevuld met heerlijke snoepjes, verder zong je het ene sinterklaas liedje na de andere, ja dit vond je een geweldige tijd. Ook de kerst vond je erg gezellig, en de kerstbrunch op schooltje maakte het helemaal af. Mama heeft samen met jou worstenbroodjes, kaasbroodjes, kaasstengels en worst/kaas spiesjes gemaakt. Inmiddels ben je verdrietig als schooltje dicht is voor vakantie, dat zegt natuurlijk genoeg.

De afgelopen maanden hebben we veel meegemaakt en als gezin zijn we veel van elkaar verwijderd geweest. In het begin hebben jij, mama en Dex een aantal weekjes bij opa en oma gewoond om bij te komen van het vele huilen van Dex. In het begin had je wel enige moeite met deze verandering, want als we even thuis waren geweest begrep je niet dat wij weer naar opa en oma's huis gingen en papa niet meeging, maar je begreep het ook niet als we niet bij opa en oma waren maar thuis. Lieve schat, het was enorm ingewikkeld maar wel hard nodig, papa en mama konden echt niet meer en moesten bijkomen en de batterij opladen en dat kon alleen op deze manier. Na enekele weken waren we weer thuis met het idee op volle kracht vooruit te gaan, te genieten van elkaar en vooral eens leuke dingen te ondernemen met elkaar. Jij was vrolijk en ook Dex genoot van het leven, we gingen heerlijk wandelen, en mama kon met jou weer eens een spelletje doen of even knutslen. Eind Oktober werden jullie beide verkouden, vervelend maar dat kon ons niet tegenhouden zou je denken, toch waren Dex en jij zo lamlendig van de verkoudheid dat we het toch allemaal een beetje rustig aan deden. In December besloot mama al haar afspraken af te zeggen om ook zelf weer een beetje rust te hebben maar toen begon de ellende pas echt. Op 20 december ging mama namelijk met Dex naar de dokterspost en hij bleek een oorontsteking te hebben, 2 dagen later weer terug naar de dokterspost en nu bleek Dex het RS virus te hebben, een vreselijke verkoudheid waar vooral baby's heel ziek van zijn en Dex werd op 22 december dan ook opgenomen in het JKZ. De dagen  dat Dex opgenomen was logeerde jij bij opa en oma. 1e kerstdag mocht Dex mee naar huis, die dag bleef jij nog bij opa en oma zodat jij toch een gezellige kerstdag zou hebben. 2e kerstdag kwam je gelukkig weer thuis en hebben we het rustig gehouden, je was zelf nog steeds verkouden en bij elkaar zijn was genoeg. Helaas moest mama op 28 december weer terug naar het JKZ om Dex na te laten kijken, gelukkig bleek alles mee te vallen en mochten we weer naar huis, die nacht om 3 uur bleek jij ziek te zijn, overgeven wat niet meer wilde stoppen. Ook zaterdags bleef je constant braken en geen druppel vocht bleef binnen dus mama weer contact gezocht met de dokterspost en we mochten langs komen. Je kreeg zetpillen voor de misselijkheid en een hoestdrank om het slijm losser te maken. Die nacht heb je redelijk goed geslapen en hadden dan ook vertrouwen in de zondag. Helaas bleek al snel dat je nog steeds geen vocht of ORS binnen kon houden dus  weer naar de dokterspost. Voor we het wisten zaten we weer in het JKZ, je kreeg nu zofran tegen de misselijkheid en iedere 10 minuten 10 cc ORS en na een uur ging het prima met jou, dus met zofran mochten we weer naar huis. Inmiddels was Dex bij opa en oma en kwamen wij laat in de nacht thuis. Ook deze nacht heb je goed geslapen. Oudjaarsdag bleek het braken gestopt maar had plaats gemaakt voor vreselijke diarree, onophoudelijk waren papa en mama aan het wassen en verschonen. geen hemd of onderbroek meer voor de hand, oma kwam dan ook pyama's en ondergoed brengen. Die avond gebeld met het JKZ en we konden weer langs komen en dit keer bleek je uitgedroogd te zijn en werd je opgenomen. Op de EHBO werd er een neussonde geplaats en iets voor 24.00 uur werd je op een kamer gereden. Die nacht is papa blijven slapen en is mama naar huis gegaan. De volgende ochtend werd er besloten dat jij een minimale intake van 700cc per 24uur nodig had, het te kort hiervan werd aangevuld met ORS via de sonde. Op 1 januari belde oma dat Dex zich ook niet goed voelde en na controle op de EHBO van het JKZ werd ook Dex opgenomen met lichte uitdrogingsverschijnselen, we lagen dus met zijn 4tjes op een kamer. Dex mocht 3 januari weer naar huis. de eerste dagen lag je veel te slapen, at of dronk niets zelf en had totaal geen energie. Je gewicht was van 11,4 kilo gezakt tot 9,6 kilo. Gelukkig ging het iedere dag een klein stukje vooruit en uiteindelijk mocht je 5 december mee naar huis. gelukkig zijn we nu allemaal weer thuis maar nog steeds zijn we niet van het JKZ verlost, we zullen komende tijd nog een dietiste bezoeken om te zorgen dat je weer goed op gewicht komt, je at namelijk nooit al te best en nu is het helemaal belangrijk. Je hebt inmiddels ook flesjes bijvoeding, die vind je gelukkig erg lekker. Daarnaast zullen op 22 januari ook je keelamandelen en neusamandelen geknipt worden. Daarna hopen we wel het einde in zicht te hebben. mama ziet wel erg op tegen de ingreep, jij hebt geen idee van wat komen gaat terwijl mama goed beseft wat er gaat komen, toch moet het gebeuren, dus allen tanden op elkaar en doorzetten.  

Zoals mama al schreef was eten nog steeds erg moeizaam, je vraagt nooit zelf om eten. Het enige wat je echt lekker vind is een broodje met pasta, dus iedere dag maken papa en mama dat met plezier voor je klaar. Eten met kruiden hebben jouw voorkeur, aardappelen en groente zijn totaal geen favoriet. Het eten gaat de laatste week beter aangezien Dex steeds meer variatie krijgt in zijn voeding doe jij gezellig mee, daar zijn papa en mama enorm blij mee en enorm trots op jou. We hebben jou vorige week voor het eerst meegnomen naar de Mac Donalds, Je was ontzettend onder de indruk. Een happy meal, eten uit een doosje, en zowaar had je binnen een mum van tijd je hamburger op. Natuurlijk was dit een uitzondering, maar je had wel een verwennerij verdiend en de dietiste zei dat je het wel een keer kon gebruiken.

kletsen doe je non stop, hele verhalen en prachtig duidelijke verhalen. Liedjes zingen is ook een favoriet. Je bent zo lekker bijdehand dat dikwijls tot de slappelach lijd. Je hebt veel fantasie en speelt veel gebeurtenissen na met je poppen. Daarnaast ben je ontzettend zorgzaam voor Dex, je troost hem, geeft hem zijn speentje, knuffeld hem en overlaad hem met kusjes. Wanneer jullie niet bij elkaar zijn missen jullie elkaar ontzettend. Luisteren gaat niet altijd even best en dit zorgt nog wel eens voor een boze Noa, je bent erg de grenzen aan het opzoeken en mama moet dan ook regelmatig even tot 10 tellen, maar van binnen lacht mama dan wel om jou. Mama en papa krijgen regelmatig een spiegel voor gehouden, jij hebt uitspraken overgenomen die wij ook maken, Zo zeg je wel eens "zoek het uit" of "nou dan toch niet" en in combinatie met je lichaamshouding zorgt dit voor lachwekkende momenten. Je bent een opgewekt, lief en zorgzaam meisje die wel duidleijk aangeeft waar je wel of niet van gediend bent, dat is fijn om te zien. Verder zien we de laatste tijd dat je steeds meer inzicht krijgt in hoogte en gevaar bijv. natuurlijk is dat ook een grote plus. Als iets goed gaat steek je beide duimen in de lucht en roep je heel erg hard TOPPIE.

vorig weekend zijn papa, mama en jij voor het eerst weer eens een dagje samen op pad geweest, Dex was een aantal uurtjes bij opa en oma. Je had weer de dag van je leven. meerdere keren vertelde je hoe gezellig je het vond en hoe lief papa en mama waren. Papa en mama hebben ook genoten van deze dag, heerlijk weer eens alle aandacht aan jou kunnen geven en knuffelen. Nogmaals hopen we op een rustige vaarwater komende tijd en hoe meer richting het voorjaar hoe blijer mama word, dan gaan we echt genieten van buiten zijn en er lekker veel op uit. Maar ook op dit moment maken we er iets van en is mama stapeldol op jullie.

Lieve Noa dit waren de belangrijkste ontwikkelingen van de afgelopen maanden en vanaf nu toch weer proberen iedere maand een stukje te schrijven. Voor nu weer een hele dikke knuffel en kus van papa, mama en Dex.

Wij zijn echt super trots op een kanjer van een dochter en zus als jij. Dank voor alle vrolijkheid en zorgzaamheid die jij ons geeft. Je bent een topper en zijn echt trots op hoe jij je door alles heen weet te slaan.

mama, papa en Dex love you voor altijd xxxxxx