Wanner houd het op: van doktersposten naar ziekenhuis

Vanaf November waren beide kindjes flink verkouden, neusspray en zakdoeken waren dan ook niet uit ons gezinnetje weg te denken. De week voor de kerst kreeg mijn vriend een flinke griep dus kregen we een beetje de hoop dat we nu allemaal weer een beetje op zouden knappen, maar niets was minder waar.

Dex, ons kleine boefje van 6 maanden, begon vreselijk te hoesten en had erg veel last van slijm, elke dag werd hij zieker en kreeg koorts en op 20 december hebben we contact gezocht met de dokterspost. Gelukkig werden we uitgenodigd om langs te komen. Om 20 uur waren we aan de beurt en het bleek dat hij een middenoorontsteking had, dit zou niet worden behandeld met antibiotica aangezien de kans op terugkeer erg groot is. wel moesten we terug bellen  als na 3 dagen de koorts niet weg was of als hij zieker zou worden.

Zaterdag 22 december kon Dex zijn ogen bijna niet meer open doen, kreunde constant en dronk niet meer dus weer de dokterspost gebeld. we konden om 18.30 uur komen. Bij aankomst zat de wachtkamer afgeladen vol en werd mij gelijk gemeld dat ze een beetje achter op schema liepen door de drukte en ze werkte alsnog volgens de afsraken tijden. Daar zit je dan met een ziek kind, geen houding was confortabel,en na meer dan 1 1/2 uur wachten werden we dan eindelijk binnengeroepen. Na een kort onderzoek vertelde de arts het niet te vertrouwen en stuurde ons door naar het Juliana kinderziekenhuis (JKZ) in den haag. Daar aangekomen bleek Dex zijn saturatie erg laag te zijn. Eerst werd hij daarom uitgezogen om vervolgens 10 minuten verneveld te worden. Het uitzuigen was al vreselijk om te zien, maar het vernevelen was nog dramatiser, wat werd dat kleine kereltje benauwd ervan. Dus verneveling uit en zuurstof via zuurstofbril. Als snel kwamen ze melden dat Dex opgenomen zou worden aangezien hij het RS virus had. uiteindelijk hadden ze om 00.30 uur een bedje voor hem op de afdeling. die nacht heeft hij redelijk goed kunnen slapen door de zuurstof. De volgende dag steeds geprobeerd om hem te voeden, een bijna onmogelijke taak aangezien de flesvoeding erg slijm opwekkend is, daardoor erg hoesten en benauwdheid. Maandags was hij koorts vrij gelukkig en kon de zuurstof iets verder worden afgebouwd dus positief nieuws, maar daar kwam het moment dat Dex begon te braken, als dit te lang zou aanhouden zou een sonde worden ingebracht, gelukkig bleek al snel dat dit niet nodig was. Vervelend werd het wel toen er een kindje van 1 1/2 jaar naast hem kwam te liggen. Omdat beide besmet werden verleegd ivm het RS virus, mochten ze beide niet van de kamer af, gevolg beide kinderen hielden elkaar wakker waardoor ze beide compleet uitgeput raakte. Op 1e kerstdag werd Dex ontslagen uit het ziekenhuis, RS virus is niet te behandelen en aangezien zijn saturatie in orde was was opname niet langer nodig. met een halve apotheek kwamen we thuis neusspray, xylomethazoline, antibiotica voor inmiddels dubbele ooronsteking, zetpillen en nog een aantal middelen. thuis aangekomen ging het 2 dagen redelijk met kleine Dex en ook dochter Noa (2 1/2 jaar) kwam thuis na een aantal dagen bij opa en oma te hebben gelogeerd. Helaas kreeg Dex 28 dec weer koorts en na een bezoek bij de huisarts moesten we toch weer naar het JKZ voor controle, dus daar gingen we weer. om 18 uur kwamen we aan op de SEH waarna we 3 1/2 uur hebben moeten wachten op de arts, gelukkig bleek alles mee te vallen, waarschijnlijk een virus eroverheen gekregen, en we konden weer naar huis. om 12 uur uiteindelijk allemaal naar bed.

Om 3 uur s'nachts begon Noa onafgebroken te braken, dus mijn vriend en ik zijn de hele nacht in de weer geweest met Bedden verschonen, wassen draaien, vloeren boenen, kindje wassen en omkleden. ook overdag kwam er geen eind aan, daarnaast Dex die ook nog steeds de nodige zorg en aandacht nodig had. Die middag mijn moeder gebelt om te vragen of zij pyama's kon kopen en langsbrengen want het was niet bij te wassen. Uiteindelijk besloot mijn moeder Dex mee naar huis te nemen, met 2 man sterk was het niet mogelijk om beide kinderen te verzorgen. Die avond de dokterspost gebelt en ook nu konden we langkomen, dus om 20.50 uur met een ziek meisje in de auto. de dokter vertelde dat Noa waarschijnlijk door het vele slijm steeds moest braken, domperidon zetpillen moesten de misselijkheid verminderen en een hoestdrank moest het slijm losser maken, uit voorzorg ook ORS geven. Die nacht nog tot 3 uur bezig geweest met ons zieke meisje, daarna 2 uur geslapen om vervolgens weer spuug te ruimen.

zondag (30 dec) lag Noa maar op de bank, het braken ging haar zeer doen aangezien er alleen nog maar gal uitkwam. De koorst liep steeds hoger op dus uiteindelijk toch weer contact gezocht met de dokterspost en jawel we mochten ons weer melden. Om 20.50 uur zaten we weer in de wachtkamer, Slap, compleet uitgeput, en kokendheet van de koorts lag Noa op mijn schoot. Wat duurt wachten dan lang maar bij de arts binnen bleek als snel dat ze beginnende uidrogingsverschijnselen had en jawel ook deze keer konden we door naar de speod van het JKZ. Daar kreeg ze direct een tablet zofran tegen de misselijkheid om vervolgens iedere 10 minuten 10cc ORS te krijgen. Noa had inmiddels zo'n dorst dat ze moeite had om steeds 10 minuten te moeten wachten, maar na 50 minuten zagen we ons meisje zienderogen opknappen. Opname was niet nodig, we kregen een recept mee voor de zofran en moesten haar steeds wat ORS of ander vocht geven. Inmiddels was het alweer 24 uur voordat we richting huis reden, we maakte een tussenstop bij de nachtapotheek en dat duurde verschrikkelijk lang. uiteindelijk om 1/2 2 uur thuis en na 3 uur slaap bleek het braken plaats te hebben gemaakt voor diarree.

Maandag (31 dec) stond in het teken van luiers verschonen, wassen draaien, vloeren dweilen, luiers billendoekjes en andere boodschappen doen. mijn moeder kwam nog even langs en heeft mede geholpen met verzorgen en schoonmaken. inmiddels was Noa zeer verzwakt, at en dronk niets meer en daarom direct contact gezocht met de spoed van het JKZ, in eerste instantie vonden ze de symptomen passen bij een normale buikgriep maar om ons als ouders gerust te stellen mochten we toch weer langskomen. Als snel bleek Noa nu echt uitgedroogd te zijn en opname was nu noodzakelijk. Voor we het wisten kreeg ze een neussonde waardoor ze ÓRS toegediend kreeg. Nadat ze op de afdeling kwam viel ze in een diepe slaap en heeft die nacht goed geslapen. Mijn vriend is gebleven en ik wilde naar huis om proberen bij te slapen. Tijdens het naar huis rijden kwam het besef pas dat iedereen vrolijk oud en nieuw aan het vieren was, iets wat volledig aan ons voorbij was gegaan. Bij thuiskomst nog even de laatste was weggewerkt om vervolgens maar weer 3 uur te slapen.

De volgende ochtend werd besloten dat Noa een minimale vochtintake moet hebben van 700 cc per dag. Ze moest zelfstandig drinken en de rest zou aangevuld worden met ORS via de sonde. door de aanhoudende diarree bleek dat de hoeveelheod ORS niet afdoende was en dat ze niet vooruitging dus dit werd opgehoogd. Nieuwjaardag heeft ze dan ook meer dan 5 liter toegediend gekregen om er vervolgens weer 3 1/2 te verliezen. toch nam ze ook steeds zelf kleine slokjes. Sávonds zou ik blijven slapen en aangezien Noa al redelijk op tijd sliep, dacht ik ook op te tijd te kunnen slapen tot om 23 uur mijn moeder belde met het verhaal dat Dex ontroostbaar was, niet sliep, veel hoeste en piepde en veel pijn leek te hebben en niet dronk en ook vreselijk aan de diarree was, ook zij had de dokterspost gebeld en om 00.50 uur kon ze langskomen met Dex, ik besloot naar de spoed te lopen aangezien Dex daar bekend was vanwege het RS virus. Nog geen uur later zat ik dan ook benden met Dex. Na 3 1/2 uur wachten kwam de arts met het verhaal dat ook Dex op het randje van uitdrogen was. Besloten werd om ook Dex op te nemen en dan wel bij Noa op de kamer. uiteindelijk lag hij om 5 uur s óchtends op de kamer bij Noa en papa die in de tussentijd naar Noa was gegaan. Ik kon op dat moment niet slapen omdat de kamer zo vol lag dus met 4 open ramen en de radio keihard aan en met een snelheid van 30km naar huis gereden. 6.30 uur in bed om om 10 uur alweer in het ziekenhuis te zijn.

woensdag 2 jan:Papa was bij het ontwaken erg verbaasd te zien dat beide kinderen er lagen. Dex kreeg woensdag een stoot ORS waar hij goed op reageerde en kreeg ventolin pufjes voor de benauwdheid en knapte zienderogen op, hij hield wel veel moeite met slapen en de chaos was snel compleet. Wederom mochten we niet van de kamer en beide kindjes zaten elkaar in de weg. Noa was nog zo ziek dat ze niet zelfstandig wilde of kon drinken en lag alsmaar in bed. Niet willen praten, grauw, diep liggende ogen, koorts, wazige blik in de ogen alsof ze dwars door je heen kijkt, gelukkig stopte de diarree wel. Die dag steeds vocht gekregen via de sonde. Sávonds konden we niet anders dan beide te blijven slapen

Vandaag (donderdag) is besloten dat Dex het goed genoeg red om thuis te kunnen uitzieken. Om 12 uur heb ik Dex dan ook naar mijn ouders gebracht, recepten opgehaald voor ventolin en daarna weer terug naar het ziekenhuis. Besloten werd om Noa verder te onderzoeken aangezien de koorts aanhoud ondanks dat de diarree en het braken gestopt zijn, dus bloedafname en urine onderzoek. Einde van de middag bleek er geen aanwijzing te zijn van een eventuele bacterie, het zal daarom van zelf moeten overgaan. Tot op heden wil ze niet eten of drinken, dus zolang ze niet zelf die 700cc vocht inneemt moet ze in het ziekenhuis blijven.

Noa is altijd al aan de lichte kant geweest wat betreft haar gewicht, maar inmiddels is er niet veel meer over. Ze weegt momenteel tussen de 9,9 á 10,3 kilo. Het is echt te hopen dat ze snel weer gaat eten en drinken.

Ik ben wel onwijs trots op mijn 2 kanjers, al die nare onderzoeken en vreemde weken doorstaan ze op een flinke manier. Het is ze dan ook zo gegund om snel op te knappen zodat we weer sinds weken als gezinnetje samen kunnen zijn en weer eens leuke dingen kunnen gaan ondernemen. Ook mijn ouders en zusje zijn zo behulpzam geweest, ik ben ze dan ook erg dankbaar voor alles en ben trots dat ik zo'n fijne familie om mij heen heb.