Dex 5 en 6 maanden

Lieve Superman van me,

alweer tijd om een blog te schrijven, wederom loopt mama achter door alle hectiek.

We hebben wel weer van alles meegemaakt de afgelopen weken, leuke maar helaas ook weer minder leuke momenten.

Je bent zo'n ontzettend vrolijk, gezellig en verschrikkelijk lief en zoet mannetje. Je houd van gezelligheid en bent dna ook graag onder de mensen. Je kan jezelf goed vermaken in de box en vind het leuk om al je speelgoed uit te vinden. Telkens weer verbaasd het papa en mama dat jij zoveel weken ontroostbaar was als we je nu zo zien.

wat eten betreft gaat het geweldig. je drinkt 4 flessen van 200cc en daarnaast krijg je een fruithapje en een groentehapje. de groente en fruithapjes moeten wel zelf gemaakt zijn want anders begin je te protesteren, dus met veel plezier staat mama in de keuken en is de blender inmiddels niet meer weg te denken uit de keuken. Dikwijls begin je te mopperen als je fles leeg is of als papa, mama en Noa gaan eten en jij niets krijgt, hahah. Je gewicht is dan ook helemaal top, je weegt op dit moment 7800 gram. Sinds enkele weken kreeg je om 20.00 uur je laatste voeding en sliep vervolgens klokje rond.

De laatste weken ben je wel veel verkouden, dus neussprayen met zoutoplossing en xylometazoline is een dagelijks ritueel geworden. Op 22 November besloot mama langs de huisarts te gaan met je omdat niet helemaal happy was. Moedergevoel zei dat je wel eens een oorontsteking kon hebben, ondanks dat je totaal niet huilde, niet naar je oren greep en de hele dag lachte. En wat bleek het moedergevoel bleek te kloppen. Het bezoek aan de huisarts was weer vreselijk, de arts nam even de tijd om naar je longen te luisteren en zei niets aan de hand, longen klinken goed. Mama moest vervolgens zelf vragen om in je oortjes te kijken waarna bleek dat deze inderdaad ontstoken waren. Na een week antibiotica was de ontsteking gelukkig weer voorbij. Inmiddels hebben we eindelijk een nieuwe huisarts want nu was het toch echt klaar.

Spelen in de box vind je geweldig, alles wat rammeld, piept en kraakt daar word jij helemaal blij van. Samen met Noa speel je kiekeboe en wat hebben jullie een lol samen. Samen springen jullie op het bed en in je jumperoo. Je vind het leuk als we je in de lucht tillen en vliegtuigje met je spelen. Noa vind het daarin tegen leuk om jou als pop te behandelen. AL een aantal keren is ze je kamertje ingeslopen om vervolgens bij je in bed te klimmen en je daarna helemaal uit te kleden. Dat houd in slaapzak, pyamabroek, overslagromper en luier uit. Het gevolg alles ondergeplast, dus samen lekker in bad en wat vinden jullie dat erg. Het lijkt soms alsof jullie samen alles hebben uitgedacht, haha. In Bad vind je het geweldig om op je buik te drijven en hard met je benen in het water te spartelen. De douchekop vind je ook erg spannend, steeds hou je je hoofdje onder de stralen om hem daarna weer snel eronder vandaan te trekken.

je geniet ervan om lekker in de kinderwagen naar buiten te gaan. Draaien is niet aan jouw besteed, hoe veel we ook oefenen met op je buik liggen, jij vind draaien onnodig, haha. Je kan speeltjes steeds beter van de ene naar de andere hand overpakken.

Al weken voelen papa en mama bulten in je mond, tot op heden is er nog geen tand te bekennen. Misschien komen er straks meerdere tegelijk door we wachten rustig af. Sommige dagen heb je wel last gehad van je mond en tandvlees, maar druppels dentinox en chamodent deden wonderen.

Het is leuk te zien dat je steeds meer stemmen en personen  gaat herkennen, papa, mama en Noa, opa enoma, ome Jeroen en Matthijs en natuurlijk tante Suus. Zodra oma tegen je praat vis de telefoon ben je druk om je heen aan het kijken of je oma kan vinden.

op 5 december vierde je jouw eerste sinterklaas bij opa en oma van Loon, samen met papa, mama, Noa, tante Suus en Ome Jeroen en Matthijs. Wat ben je verwend die avond en je genoot wederom van alle gezelligheid. Je kreeg oa T-shirts, Houten treinbaan, Houten auto's, Spijkergbroek, vest, en nog veel meer. De kerstdagen zouden we lekker rustig houden na al die drukke maanden. Het idee was 1e kerstdag even een bakkie te doen bij opa en oma en bij lekker weer even lekker naar buiten te gaan, sávonds zouden we gewoon met zijn 4tjes thuis eten. Helaas liep de kerst anders dan gepland.

Donderdag 20 december was je erg aan het hoesten en had je koorts die opliep tot 39, 7. mama besloot te overleggen met de dokterspost en zij vond dat je gezien moest worden daar was mama het natuurlijk helemaal meeeens. Na onderzoek bleek je een middenoorontsteking te hebben in je linker oor. Dit keer leek het beter geen antibiotica voor te schrijven, maar 3 dagen  zetpillen te geven en neus te sprayen, als je zondag nog koorts zou hebben moesten we terug komen. vrijdag was je niet in je hum maar je drink prima, sliep veel, maar wel koorts die steeds op en neer ging. Noa sliep van vrijdag op zaterdag bij opa en oma, s'middags vertrouwde mama het helemaal niet, je koorts bleef, je dronk bijna niet meer, kon je ogen niet open doen, sliep continue, oppakken deed je veel pijn dus opa en oma gebeld dat Noa nog even bleef en dat jij terug naar de dokterpost ging. Om 18.30 uur mochten we komen en bij binnekomst bleek al snel dat het enorm uitliep, de hele wachtkamer zat vol. Daar zaten we dan, jij harstikke ziek en alles bleef gewoon volgens afspraak lopen uiteindelijk werden we ruim anderhalf uur later geholpen en na een kort onderzoek werden we doorgestuurd naar de spoedeisendehulp van het Juliana kinderziekenhuis in Den Haag. Je longen klonken helemaal niet goed en je had het benauwd. Dus terug in de auto op naar  het JKZ. Daar werden we weer in de wachtkamer gezet want op de eerste hulp was het ook topdrukte, toch werd je al snel binnen geroepen. Je had een flink zuurstof te kort en direct werd je uigezogen, wat is dat naar om je kindje zo naar lucht te zien happen, en dat uitzuigen waardoor je helemaal overstuur raakte. Na het uitzuigen kreeg je een masker op met zuurstof en ventolin, dit vernevelen kon 2 kanten op, het kon je helpen maar het kon je ook benauwder krijgen. Na 10 minuten bleek jij het benauwder te krijgen dus direct werd het vernevelen gestopt. als snel kregen we te horen dat je positief getest was op het RS virus en opname was noodzakelijk.

het was onduidelijk of het virus op zijn hoogtepunt was, en het is niet te behandelen met medicatie. Je zou zuurstof krijgen, je neus moest gesprayd worden, en zodra je niet via de fles genoeg voeding tot je kon nemen zou een sonde worden ingebracht. daarnaast bleken bijde oren helemaal onstoken en ook je keel was kapot van het hoesten en deed veel pijn. daarvoor werd antibiotica voorgechreven. Paracetamolzetpillen van 240 mg moesten de pijn verlichten. Om 1 uur s'nachts lag je dan eindelijk in een bedje op de unit 1, zo moe, hulpeloos, benauwd en erg ziek, vreselijk om mijn kleine kanjer zo te zien maar ook zo blij dat je nu in goede handen was en dat iedereen er alles aan zou doen om je zo snel mogelijk weer beter te maken. Je lag op een kamer waar je besmetverpleegd werd, dat hield in doktoren en zusters me jassen, mondkapjes en handschoenen aan. Alleen mama en papa die op bezoek mochten komen. Mama besloot niet te blijven slapen in het ziekenhuis aangezien je zo onrustig was en van slapen niet veel terecht zou komen, mama leek het beter om thuis proberen iets te slapen zodat de batterij niet helemaal leeg zou zijn op het moment dat jij naar huis mocht. Ten alle tijden konden mama en papa bellen of langs komen. die nacht heeft mama natuurlijk alsnog geen oog dichtgedaan en de volgende ochtend zo snel mogelijk naar je toe gegaan. Jij had die nacht naar omstandigehden goed geslapen, drinken ging wel erg moeizaam aangezien je bijna geen lucht kreeg en zeker niet met een speen in je mondje, daarnaast zorgde de melk voor slijm en een enorme hoestprikkel. Er werd besloten om je steeds kleine hoeveelheden aan te bieden. De pijn in je oren was ook hevig en je lag dan ook steeds met je hoofd te schudden. zitten of liggen was allemaal even onconfortabel. die middag zou de arts overleggen of je eventueel een iets sterkere pijnstilling kon krijgen, helaas gingen de uren voorbij en kwam daar geen duidelijkheid over. de verpleging werden waarschijnlijk helemaal gek van mama, die elk moment kwam vragen of er al iets bekend was, maar dat kon mama niets schelen jij moest beter worden en geen pijn hebben en daar vecht mama voor. Sávonds kreeg je weer paracetamol en vertelde de avond zuster dat je alleen maar huilde omdat je moe was, pijn zou je volgens haar niet hebben, dus bakerde ze je in en probeerde je in slaap te krijgen. Na 10 minuten was mama het helemaal zat, en door goed boos te worden kreeg je dan toch een diclofenaczetpil, waarna je direct rustig werd en als een roos in slaap viel.

natuurlijk was je moe, amper geslapen de afgelopen week, rot onderzoeken, zurstof te kort maar wel degelijk  ook de pijn waardoor je niet kon slapen. Daarnaast was er die middag ook een kamer genoot bij gekomen, een jongetje van 15 maanden ook met het RS virus. Hij was al wat verder opgeknapt en wilde graag spelen, door het virus moest hij op de kamer blijven en gooide er dus vrolijk op los de hele dag met puzzelstukken en blokken, hierdoor kon jij moeizaam slapen, daarintegen kon hij niet slapen als jij lag te huilen dus beide waren jullie erg moe. Toen jij uiteindelijk sliep door de diclofenac besloot mama weer thuis te slapen, ook deze nacht bijna geen oog dichtgdaan en daarom maar een aantal keren gebeld hoe het met mijn kanjer ging, jij lag heerlijk te slapen dus uiteindelijk heeft mama toch een aantal uurtjes geslapen. maandagochtend weer zo snel mogelijk naar jou toe en bij binnenkomst zat jij in een wipstoel en werd mama begroet met een giga grote glimlach, dit deed mama zo goed. Voor het eerst in dagen weer en lach te zien is fantastisch. Je moest even gewogen worden, je medicijnen krijgen en daarna was het tijd voor een flesje. Moeizaam drink je de fles leeg maar het was gelukt, mama die nog even je bedje wilde verschonen hoorde ineens dat je weer heel benauwd werd en vervolgens kwam alle voeding er weer uit, met daarbij de antibiotica, ook de middagfles braakte je uit. Dit was een enorme telleurstelling, als je nu geen voeding binnen kon houden zouden ze alsnog die sonde moeten inbrengen, mama besloot je fruithap te geven, en zowaar ging dit beter en hield je alles binnen. Gelukkig sonde weer even van de baan. Daarna heb je veel geslapen en zat er een stijgende lijn in, wat een opluchting. 1e kerstdag een vreemde maar ook prachtige dag. Jouw eerste kerst, de dag waarop jij 6 maanden bent, maar heleaas wel in het ziekenhuis. Om 11 uur kwam de arts en vertelde dat je inmiddels goed zonder de zuurstof kan en dat je mee naar huis mag, dat is het mooiste kerstcadeau die mama en papa konden krijgen. Voor we het wisten waren we op weg naar huis met jou en een halve apotheek in de auto.

Bij thuiskomst was jij voornamelijk erg blij, je lag te genieten in de box en keek steeds naar papa en mama met een grote lach. je ritme ben je wel helmaal kwijt. Je slaapt steeds hele korte momenten, en komt op heel wisselende momenten om voeding, maar dat is natuurlijk geen probleem. Het belangrijkste Jij bent weer thuis.

De komende weken zal je nog veel last hebben van hoesten en slijm. Ook zal je snel kortademig zijn bij inspanning, dus we doen komende tijd rustig aan om ervoor te zorgen dat je snel weer de oude bent.

Het is fijn om je weer te zien lachen, en je te horen brabbelen zoals altijd. Het jaar 2012 is bijna voorbij en we hopen dan ook dat het jaar 2013 een jaar word met meer geluk en rust voor jou, want mannetje wat heb jij veel meegemaakt in die 6 maanden. Je gaat met stappen vooruit in je ontwikkeling en zowel jij als papa en mama genieten daar van. je bent een echte ontdekker.

Ondanks de moeizame start hebben papa, mama en Noa elke dag van jou genoten, jouw lach, jouw liefde, jouw vrolijkheid. We zijn er trots op jouw papa, mama en zus te mogen zijn en komend jaar gaan we in stijgende lijn vooruit en gaan we weer iedere dag van elkaar genieten. Lieve Dex dank voor alle liefde en vreugde die jij ons geeft. We zijn enorm trots op jou en je  bent dan ook onze kanjer voor altijd.

Heel veel liefs, knuffels en kusjes Papa, mama en Noa