Ja meiden, helaas, weer een blog vanuit het ziekenhuis. Sinds maandag hang ik weer aan het infuus. Precies 1 week thuis geweest en dat was een hel van een week waarin het elke dag weer meer bergaf met me ging. Braken, doooodmisselijk, niets energie meer, huilen van ellende... echt helemaal OP.
Ik lig hier nu ook langer dan de eerste keer omdat de medicatie niet zo snel beterschap leek te geven, maar nu hou ik toch weer wat eten op en hier kan ik eindeloos rusten. Ik mis mn zoontje zo ontzettend hard, misschien mag ik morgen naar huis en daar ben ik dan ook blij om. Maar tegelijk ook heel angstig voor wat het weer gaat geven. Thuis is de medicatie minder dan hier en ik vrees voor weer een terugslag...
Maar we moeten verder en ik moet hier door...
ik kan alleen maar hopen dat ik bij de gelukkigen mag horen die rond 12w zich weer wat beter zijn gaan voelen... bang afwachten (en aftellen!).
Dit was alweer jullie reporter uit het ziekenhuis X
reacties (0)