Opgelucht en HG
Gisteren was het zover: onze termijnecho! Ik moet eerlijk toegeven, dat ik door mn HG zo erg aan het vechten ben met mezelf, dat ik pas op weg er naartoe zenuwen kreeg... We moesten gelukkig niet wachten en ik kon meteen voor de echo gaan liggen.
We zagen meteen een echt mensje, maar ik zocht maar naar dat kloppend hartje en zag het niet, dus ik kreeg het zo benauwd. Alsof ons ukje het voelde, zwaaide ie meteen even naar ons... alsof ie wou laten weten dat alles PRIMA was! Ik smolt weer helemaal. Teentjes, beentjes, zelfs de ribbetjes, gezichtje,... allemaal al zo erg zichtbaar... het blijft een WONDER om dit te zien! De nekplooimeting was ook helemaal ok. Onze gyn vindt het een TOP baby! OEF
Ik kan dit fijne nieuws echt wel gebruiken, want helaas sukkel ik nog steeds heel erg met HG (hyperemisis gravidarum). Elke dag braken, doodmisselijk, te moe om ook maar iets te doen... nu al 6 weken aan de gang en voorlopig duurt het nog wel effe voort. Mijn dagen bestaan uit slapen, boven de pot hangen, nadenken over eten en drinken, soms iets eten en drinken, en dat is het zo wat. Na twee opnames in het ziekenhuis en dagen aan het infuus, heb ik rond week 10 dan ook een echte mentale dip gehad. Zo wou ik het niet, dit is een echte hel. Maar ja, wat doe je, telkens weer rechtop klauteren en verder vechten. Ik neem alles echt dag per dag... meer kan ik niet. Door de echo besef ik weer wat beter WAAROM ik door deze hel ga. Ik was natuurlijk vermagerd ipv aangekomen nu en daar maak ik me soms zo zorgen om. Maar blijkbaar neemt ukje mijn reserves lekker op en dan pas komt mama. Zo hoort het. We gaan dus maar verder en hopen op de dag dat het misschien opeens wat beter zal lijken te gaan.
reacties (0)