Soms duurt het even...

Langzaam vind ik de emotie, rust en levendigheid terug.
Ik zat er niet zo lekker in de laatste maanden en het overlijden van mijn opa was eigenlijk het laatste druppeltje.
De emmer liep over...en nee niet in de vorm van een burnout.
Wat ik nodig had was gewoon rust, geen tot minder sociale media en de juiste mensen om mij heen.
En weet je wat...gelukt nog ook.
Overigens zit ik al tijden niet stil, ik ga naar de sportschool, vorige week is therapie opgestart (naast de coaching) en ik heb flink wat angstpunten aangepakt. Zo zat ik vorige week na twee jaar uitstellen eindelijk bij de kaakchirurg om een wortelrest te laten verwijderen.
En wat er zo bijzonder aan is? Het valt mensen gewoon op en ik krijg complimenten (laat ik daar nou minder goed mee kunnen omgaan)

En tromgeroffel....morgen start er een nieuw avontuur, een nieuwe baan (nee geen 1-april grap), zoals het UWV zou zeggen...wow wat snel!
Terwijl mijn hoofd gaat...veel te langzaam.
Wat zal het wennen worden, want ineens moet ik weer vier (en na de proeftijd drie) dagen op kantoor verschijnen. Maar het voordeel nu is...ik heb een auto en het is maar 10 a 15 minuutjes van huis weg. Hoe dan ook de laatste dagen bevliegt mij uiteraard de angst, niet omdat ik het niet kan, maar jemig weer tussen de mensen...kan ik dat nog en hoe kom ik thuis!?
Maar ik sta tegenwoordig vaker wat nuchterder en verstand op nul in die situaties...dus morgen vertrek ik van huis met een flinke dosis energie (en spanning) een playlist die mij ophypet en een tas gevuld met ''veiligheid''.

Nu weer door met de orde van de dag...was in de machine en een korte poetsronde...oh en straks mijn vierwielert even een wasbeurt geven...gewoon voor het gevoel!

Maak er een mooie week van mensen!