Ik kan het niet relativeren...

Hoi dames,

Al sinds het begin van de coronacrisis en de maatregelen die hier in België genomen worden, word ik droevig, omdat mijn ideaalbeeld van de bevalling en kraamweken in duigen vallen.
Het is hier de gewoonte om drie nachten in het ziekenhuis te blijven na de bevalling voor verzorging en om je de basisverzorging van een pasgeboren baby aan te leren. In normale omstandigheden komen je naasten en dichte vrienden de baby en jou bezoeken in het hospitaal en klinken jullie in beperkt gezelschap op de baby.

Daar wringt door Corona het schoentje: mijn partner mag voorlopig nog steeds niet mee naar consultaties in het ziekenhuis, laat staan dat zelfs maar mijn dichtste familieleden op bezoek mogen komen. Stilletjes aan vervliegt de hoop dat die situatie zal veranderen tegen dat de baby geboren moet worden, over een zestal weken.
Ik heb zelfs geinformeerd naar een thuisbevalling, maar dat is hier niet de gewoonte en ze doen het zeker niet als corona de enige drijfveer is.

Bij mijn laatste consultatie kreeg ik een lijst met de nieuwe gang van zaken op de materniteit en wat allemaal niet meer mag/kan en ik ben in huilen uitgebarsten bij die vroedvrouw. Waar ik meestal een redelijk rationeel en vrolijk persoon ben, donderde ik op dat moment echt van mijn roze wolk en sloeg de paniek toe. Akkoord dat het niet de bedoeling is om gezellig een feestje te houden op mijn kamer in de huidige omstandigheden, maar mijn geluk niet meteen kunnen delen met op z'n minst mijn ouders, misschien te moeten bevallen met een mondmasker op, mijn vriend die met een beetje temperatuursverhoging niet zou worden toegelaten tot de verloskamer waren absoluut geen mogelijkheden waar ik rekening mee gehouden had.

De vroedvrouw in kwestie was heel lief en vroeg me om het van de positieve kant te bekijken en het als een kans te zien om met z'n drietjes te wennen in ons coconnetje. Ik snap dat dit voor een ander een mooi meegenomen gegeven kan zijn, maar ik zie het zo (nog) niet. Chapeau aan de personen die met een lach kunnen aanvaarden dat kraamvisite 'raamvisite' geworden is, maar ik vind het idee dat m'n ouders hun eerste kleinkind voor het eerst gaan zien op een scherm echt vreselijk. Precies of mijn kind is minder speciaal dan een kind dat voor Corona geboren is.
Als ik het zo lees wat ik hier allemaal geschreven heb schrik ik van hoe dramatisch ik de dingen voorstel, maar ik kan enkel zeggen dat het recht uit het hart komt.
Ik probeer mezelf te behoeden voor trauma's. De gedachte aan mijn mooie zoon die ik binnen 6 weken eindelijk kan vasthouden is het enige wat me recht houdt, maar ik vind dat hij de gelukkigste mama en alle aandacht verdient.

Uiteraard vind ik de gezondheid van mijn kind het allerbelangrijkste. Daarom hoor ik graag positieve ervaringen en vroeg ik me af of jullie creatieve, toch correcte manieren hebben om hiermee om te gaan. 🍀

1676 x gelezen, 1

reacties (33)


  • mijn~meisje

    ik snap je helemaal. Het is gewoon een situatie om verdrietig van te worden. Je enige reden van een thuisbevalling is niet corona. De reden is dat nu bevallen in het ziekenhuis je enorme angst geeft. Er ook voor zorgt dat je dingen moet doen die je niet wil. Ja misschien wel door corona, maar dat maakt toch niet uit.

    je hoeft ook niet altijd maar vrolijk en positief te zijn. Je mag ook echt wel hier verdrietig om zijn! Ik heb verder geen tips maar wel een dikke knuffel!

  • Sarita92

    We hebben gisteren een pretecho laten doen en sindsdien gaat het weer een stuk beter. Bedankt voor je lieve woorden! ❤️

  • Chudo

    Ik kan me die spanning zo goed voorstellen. Wat een gedoe allemaal he?? Is toch geen reet aan zo..

    En bevallen met een mondkapje ja hoor😂 hoe dan.. Vreselijk gewoon als je bevalt kan je dat toch niet verdragen dat benauwde ding..

    Ik hoop zo voor jou dat de bevalling gaat zoals je hoop! Als het goed is duurt het nog een paar weken, wellicht is deze crisis dan weer voorbij.

    En jeejtje stel je moet alleen bevallen omdat je man verkouden is😱

  • Pirate

    Ik ben begin april bevallen in België, met mondmasker. Ik heb voor de rest in het zh (behalve het mondmasker en een scan van de longen toen ik al weeën had) weinig van Corona gemerkt. Het kan zijn dat het aan mijn spoedkeizersnede lag, maar ik was eigenlijk blij dat er geen bezoek was. De enige die ik heb gemist zijn mijn ouders en dichte vrienden, maar zelfs dat was misschien te veel geweest na mijn bevalling (baby onder de lamp en moeite met het op gang krijgen bv - gewoon wennen aan de situatie slorpte al mijn energie op). Daarnaast hebben mijn ouders ondertussen wel de baby gezien. Met de versoepeling is het mogelijk, en we hebben elkaar gezien of 1,5 m afstand, buiten, zodat er veel minder risico is op besmetting - dit dus wel toen hij al 5 weken oud was, maar jij hoeft zo lang niet te wachten in principe. Ik spreek ook wel eens af op afstand in het park om mensen te zien en de baby te tonen. Het is idd helemaal niet als verwacht, het suckt, het is een teleurstelling. Ik ben ook enorm teleurgesteld. Veel courage!

  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Dit mag je best vinden en voelen. Het is ook niet leuk deze situatie.

  • Wonderful-life

    Ik snap heel goed dat het heel verdrietig is om je droom in duigen te zien vallen. Helaas heb je nu ook alle tijd om daar over na te denken. Dat maakt het niet makkelijker.

    Na de geboorte van onze eerste (veel te vroeg en 7 maanden IC) heb ik ook verdriet gehad van de gemiste kraamtijd. Ik had het zo graag anders gewild. En aan de andere kant, mijn meisje heeft het overleefd en dat is het belangrijkste.

    Mij heeft dit opgeleverd dat ik daarna bij mijn drie andere zwangerschappen zoveel van de kraamtijd heb genoten. Dat alles wat niet “levensbedreigend” was en dat ik mijn baby gewoon gezond bij me kon hebben, was veel belangrijker dan alle kleine ongemakken. Denken aan de moeders die hun kind niet bij zich in een couveuse hebben liggen of, nog erger op een ic, kan misschien helpen te relativeren.

    En eerlijk, een gewone kraamtijd kan ook heel zwaar en pittig zijn. Ik zeg nu wel eens; het is heel naar dat de opa’s en oma’s op afstand moeten blijven, maar voor de rust en slaap van de net nieuwe ouders is dit helemaal zo slecht nog niet. Fysiek is de overgang van net bevallen en borstvoeding geven en gebroken nachten echt heel zwaar. En ik vond visite ook altijd zo leuk, dat je toch te snel over je grenzen heen gaat en daardoor gesloopt was... En daardoor soms kraamvisite ook niet leuk meer was, doordat het echt heel intensief is. Dan ben je zo moe en op dat je de visite wel weg kunt kijken.

    Zo kun je ook echt een hele unieke omgestorte band opbouwen met jullie drietjes. Nog een “voordeel”, je hebt veel minder last van ongevraagde adviezen waar je onzekerder van wordt, in een toch al onzekere fase van een eerste kindje.

    Nog een “voordeel”: Als er al “familiair gezeur is” komt dat zoals bij begrafenissen, trouwerijen en ook geboortes heerlijk boven drijven. Lijkt me Corona-tijd voor de pasgeboren ouders ook een voordeel voor dat je daar minder last van hebt...

    Ik ben een ras-optimist van nature, die genoeg ellende heeft meegemaakt, en altijd probeert het positieve van de dingen in te zien. Betekent niet dat je verdriet er niet mag zijn, maar ik heb zelfmedelijden altijd proberen te vermijden. Heel enkel kwam het even op, maar dan voelde ik me daar zo beroerd door, dat ik dat met mijn positiviteit heel gauw de kop in drukte.

    Heel veel sterkte en ik wens je een fantastische tijd toe. Vertrouw er op dat zodra je kindje geboren is, je kindje het allerbelangrijkste is, en dat het delen met andere (wat je nu zo graag wilt) minder belangrijk gaat worden dan nu.

    Sterkte en dikke knuffel!

  • Sarita92

    Wat een lieve reactie en mooie woorden. 🥰 Wat ontzettend naar voor je dat je kindje op de IC heeft moeten liggen. Ik kan me voorstellen dat dat je moederhart ook in 1000 stukjes breekt. Een kind hoort bij z'n ouders. Ik vind dat iedere moeder een intens gelukkig start verdient en ik zal inderdaad alvast mijn handjes mogen kussen als ik hem gewoon altijd bij mij kan hebben.

    Ik ben meestal ook een vrolijk en positief persoon en ik wil geen zelfmedelijden opwekken. Ik denk dat ik gewoon wat veel bezig ben geweest met anderen op te peppen de laatste tijd en dat ik vergeten ben voor mezelf te zorgen.

    Zoals ik hieronder al zei: ik bereid me voor op het in mijn hoofd moeilijkste scenario. Dan kan het alleen maar meevallen. ☺️

    Veel liefs en alle goeds voor jou en je familie!

  • Dolleboel

    Ik kan mij jouw gevoel heel goed voorstellen, je bedenkt hoe het zal zijn om jullie geluk, jullie prachtige kindje aan iedereen live te laten zien en het geluk te delen en dat alles valt in duigen. Tuurlijk mag je daardoor teleurgesteld zijn, verdrietig en boos.

    Ik denk dat sowieso het eerste echte contact van jouw ouders en jullie kleintje sowieso bijzonder moment zal zijn, net na de geboorte of wat langer daarna. Probeer je zelf er bij neer te leggen en toch nog te genieten van je zwangerschap en voorbereiding op de bevalling.

    En de eerste paar dagen samen in een coconnetje is nog niet zo vervelend, de drukte komt vanzelf wel!

    Liefs!

  • Sarita92

    ❤️

  • Sarita92

    ❤️

  • Soccer-Mom

    Ik snap enorm je teleurstelling. Je had je bevalling en kraamperiode heel anders voorgesteld. Maar weet je, je weet wat komen gaat en waar je eventueel rekening mee moet houden. Huil even uit en stel je op de nieuwe situatie in. Probeer creatief te zijn in het ontvangen van kraamvisite (of raamvisite). Zoals O. hierover toch terecht opmerkt, het is zoals het is. Je kan de situatie niet veranderen, je hebt er geen invloed op. Probeer dat los te laten. Het is zonde als je hierom geheel terneergeslagen gaat bevallen. Probeer er toch wat moois van te maken straks. Bedenk ook, zes weken is nog ver weg. Wellicht zijn er tegen die tijd weer wat regeltjes versoepeld.

  • Sarita92

    Bedankt voor je fijne reactie. Ik probeer mezelf ook echt iedere dag moed in te praten door te zeggen dat ik er toch niks aan kan veranderen en dat ik er op het moment het beste van ga proberen te maken. Je hebt zeker een punt dat ik het mijn kraamweken niet mag laten verbrodden en ik merk dat ik zelf veel nood heb aan positivisme. Ze maken er hier ook gewoon zo'n soep van. In Nederland pakken ze de zaken naar mijn idee veel beter aan. Ik heb al gedacht: hij wordt in de zomer geboren en we hebben een grote tuin, dus misschien kan ik wel bezoek ontvangen in open lucht mits social distancing. We zien wel. ☺️ Het beste voor jullie allemaal daar!

  • O.

    Het is wat het is, deal er mee 🤷‍♀️. Er zijn ergere dingen. Zet dit eens af tegen mensen op de wereld die het écht écht zwaar hebben.

    Groetjes van een nuchtere Fries 😉.

  • Sarita92

    Zo te lezen ook een heel sympathieke Fries. 😉 Geen behoefte aan jouw narigheid. Groetjes uit lockdown België. 👋

  • O.

    Het is niet bedoeld als narigheid maar meer als reality check hoor 🤞☺️.

  • Sarita92

    Mits een beetje talent voor begrijpend lezen had je best kunnen raden dat ik geen reality check nodig heb (want die zie ik heus wel), maar dat ik behoefte had aan positieve verhalen. 😉✌️ Ik wens jou alleszins wél de bevalling en kraamtijd zoals jij ze je had voorgesteld/zou willen.

  • Assera

    Wat een eerlijk verhaal. Ik begrijp de teleurstelling (het helpt je in deze alleen niet, het is nu eenmaal zo).

    Je kan het ook zo zien. Mensen gaan misschien wel extra moeite voor je doen.

    Ik ben met mijn kids een uur in de auto gaan zitten (en uur terug), om door het raam de kleine van mijn vriendin te zien! Het was maar 2 minuten, maar het was het waard! Niet hoe we het wilden, maar blijk van liefde en interesse was er wel

  • Sarita92

    ❤️

  • Soof16

    Ik begrijp al je zorgen en gevoelens. Ik ben zelf 6 weken geleden bevallen en had voor de bevalling dezelfde stress, het was onduidelijk/ afwachten of mijn vriend wel mocht blijven na de bevalling en aangezien ik in het buitenland woon, wilde ik echt niet 3 dagen alleen in het ziekenhuis moeten blijven. Daarnaast was al snel duidelijk dat onze familie die gepland had te komen voor de kraamweek om te helpen en hun kleindochter te bewonderen, niet konden komen. Het was voor mii vooral al het onbekende en het ‘zo anders dan gepland’. Eenmaal in het ziekenhuis was ik daar niet meer zo mee bezig. Dat mondkapje deed ik ondertussen niet meer consequent op als de zorgverleners de kamer binnen kwamen want bevallen met dat ding is stom, dat snappen zij ook (verschilt mogelijk wel per persoon gaf ze aan). Uiteindelijk mocht mijn vriend blijven (in quarantaine op de ziekenhuiskamer met mii) en zijn we zelfs een dagje extra gebleven, terwijl ik van te voren zei zo snel mogelijk en als het kon eerder naar huis te willen. Ja, ik heb echt een heleboel gehuild die eerste dagen/ weken dat ik het allemaal niet live kon delen met mijn ouders, maar het is echt waar. Ik geniet ook heel erg van het met zijn drietjes kunnen wennen aan ons nieuwe leven zonder iets te moeten, hele dag in pyjama te kunnen lopen, het huis even in chaos te kunnen laten want er komt toch niemand langs. Mijn dochter is nu 6 weken en alleen de verloskundige en kinderarts hebben haar gezien, de rest via de telefoon. Zij is er echt niet minder belangrijk door, met mijn ouders doe ik elke dag videobellen. Niemand heeft om deze situatie gevraagd, maar we zullen het ermee moeten doen. Daarnaast, als jij het aandurft om je ouders of familie op bezoek te laten komen thuis, houdt niemand je tegen. Sorry, lang verhaal kort: voor mij was het een soort rouw en afscheid nemen van het beeld dat ik had en hoe ik het gewild had, maar achteraf is dit helemaal niet zo verkeerd of zo erg. En.. cliché misschien, maar je hebt ook niet zoveel tijd meer om je er heel erg druk over te maken na de bevalling 😉

  • Sarita92

    ❤️

  • Sarita92

    Je slaat de nagel op de kop. Bedankt voor je fijne reactie. ❤️

  • *mamaDebby*

    Voor de moeders in spe lijkt me dit inderdaad een moeilijke periode . Maar ik denk dat er echt wel een oplossing voor te vinden valt

    Mijn zoon werd 10 jaar geleden 5 weken te vroeg geboren waardoor ik ook niet de kraamperiode had die ik had gewild. Familie kon/mocht hem niet zomaar opzoeken en vasthouden , hij lag weken in het ziekenhuis.

    Misschien de opties die hieronder beschreven zijn even nakijken . Ik hoop iedergeval dat je nog kan genieten van je laatste loodjes en ook van je kraamperiode straks . Ondanks dat het allemaal net wat anders zal zijn dan je had gehoopt

  • Bammiemammie

    Ik ben ook van België en je kan hier gerust thuis bevallen als je dat wilt, ik zou niet weten waarom dat niet gaat bij jou? Ook kan je, als je toch liever in ziekenhuis bevalt, kiezen om poliklinisch te bevallen en dus naar huis te gaan zodra alles goed is qua hoe jij en de baby zijn. Regel sowieso een vroedvrouw aan huis en informeer je voor kraamzorg. Zij kunnen ook allebei helpen als je borstvoeding wilt geven.

    Ik zou je echt nog eens verdiepen in de mogelijkheden want die zijn er echt!

    Veel succes ermee en ik hoop dat je iets vindt waar jij je fijn bij voelt 😘

  • Sarita92

    Blijkbaar moet je daarvoor een vroedvrouwenpraktijk vinden die daarvoor gespecialiseerd is. Ik had eens opgezocht en de dichtstbijzijnde van hieruit is 28km verderop. Je zou daar speciale begeleiding voor moeten aangaan vanaf 16 weken zwangerschap en de crisis mag niet de reden zijn.

    De vroedvrouw aan huis woont hier in het dorp en werkt deeltijds op de materniteit waar ik ga bevallen en ze heeft gezegd dat ze sowieso wel elke dag langs gaat komen als ik beslis om voor een poliklinische bevalling te gaan, maar zowel zij als de gynaecoloog zeiden "dat zult ge dan wel zien".

    We zullen inderdaad wel zien. Ik had van iemand de tip gekregen "bedenk u het ergste mogelijke scenario, dan kan het alleen maar meevallen". Gelukkig ga ik qua bevalling zelf wellicht wel gewoon kunnen doen wat ik voorzien heb in mijn hoofd: meneer ligt al weken braafjes in de goede positie om geboren te worden en ik kan rustig bevallen met een epidurale als het nodig is. 😘

  • B756

    Kun je in Belgie geen kraamzorg aan huis krijgen? Ik zat elke keer een paar uur na de bevalling alweer thuis op de bank. Ook een keer in een land waar geen kraamzorg bestaat, maar dat was wel bij mijn derde kind, mocht dat mijn eerste zijn geweest had ik dat wel spannend gevonden denk ik.

    En anders toch maar denken: het is maar 3 dagen. Drie dagen heerlijk in een bubbel met zn drietjes, en daarna mag je alles zelf bepalen. Probeer niet te blijven hangen in het balen, want je kunt het niet veranderen. En dan verpest het straks je kraamtijd nog, omdat je het positieve niet meer ziet. Ik ken genoeg vrouwen die er heel bewust voor kiezen de kraamweek alleen voor het gezin te houden, zonder visite. Het kan echt fijn zijn, die rust. Je kunt een beetje bezoek na een bevalling ook echt te veel vinden. Zeker als de bevalling wat heftig verloopt, is samen rustig bijkomen heel waardevol.

  • Ashleyjessy

    Ugh ! Ik heb ZO met jullie te doen. Ik ben dus vorig jaar augustus bevallen en ik denk er regelmatig aan hoe VRESELIJK ik het zou vinden als deze situatie toen was ..

    Hier is het “gelukkig” wel gebruikelijk om thuis te bevallen ook al was dat niet (vooral mijn vriend) wat we wilden. (Toch gebeurd overigens, dochter was veel te snel. Zonder enige begeleiding bevallen haha! 😅)

    Ik hoop dat het over 6 weken weer een stukje beter is voor jullie en dat jullie ouders lekker kunnen komen kijken en knuffelen met jullie wonder .

    Liefs !

  • Sarita92

    ❤️

  • Sarita92

    ❤️

  • Tissie

    Tja, ik snap de teleurstelling maar alles rondom je kraamtijd en bevalling valt niet te plannen. Ik beviel niet in coronatijd maar mijn baby kwam uiteindelijk met een keizersnede en moest onverwachts naar de neonatologie voor een week. Zijn eigen broertje mocht hem niet eens zien. Heel erg verdrietig en totaal niet wat je hoopt maar het was nou eenmaal zo. Bij de eerste was ik na één nacht ziekenhuis weer thuis maar moest ik in mijn kraamweek nog drie keer naar het ziekenhuis voor onderzoeken van de kleine en voor mezelf. Ook geen relaxte kraamtijd.

    Maar eenmaal thuis bepaal jij weer wat er gebeurd en keert de rust ook snel weer terug en kan je het indelen zoals jij dat graag wilt.

    Succes straks. Hopelijk valt het straks toch allemaal mee.

  • Slear91

    Ooh ik begrijp dat je je zo voelt!

    Ik woon ook in België en ik had de mogelijkheid om poliklinisch te bevallen in het ziekenhuis. Een beetje zoals het in Nederland meestal gaat: Bevallen en als het met moeder en kind goed gaat, dan meteen naar huis. Is dat geen optie voor jou? De enige voorwaarde is dat je dan zeker een zelfstandige vroedvrouw hebt die je de eerste dagen komt verzorgen en helpen met de baby. En eenmaal thuis kun je je ouders en schoonouders (mits ze niet ziek zijn) gewoon laten komen?

  • Sarita92

    Bedankt voor je fijne reactie! ❤️ Het is inderdaad een optie, maar zowel de vroedvrouw aan huis en gynaecoloog vinden het bij een eerste verstandiger om die dagen te blijven, ook omdat ik van plan ben om borstvoeding te geven. Als ik me echt te miserabel voel en het lukt allemaal nog redelijk goed zijn we waarschijnlijk wel sneller weg hoor.

    Hebben ze bij jou iets gezegd of tips gegeven over het bezoek van naasten thuis? Ik hoorde hier waaien dat ze zeggen van "doe maar, laat ze een mondmasker en handschoenen dragen"? Liefs x

  • Pindakaasappel

    Dat lukt je wel hoor eerder naar huis. Tenzij je natuurlijk complicaties hebt. In Nederland is het de normaalste zaak van de wereld. Bevallen, douchen en naar huis. Het gaat hier gewoon elke keer goed, dus het is prima mogelijk 🙂

  • Slear91

    Ik ben nog voor de corona bevallen en heb ook wel een aantal dagen nog in het zkh gelegen. Voor de borstvoeding is dat inderdaad wel fijn dat je bij iedere voeding eventjes iemand kunt laten meekijken voor de aanhap. Maar bijv in Nederland geven ook vele mama’s borsrvoeding en doen dat de eerste dagen ook gewoon in hun eigen thuis omgeving. Als je een goede vroedvrouw (en/of lactatiedeskundige) hebt, kun je perfect ook gewoon thuis zijn. Maar eerst paar dagen In het zkh en eventjes alleen met je kindje kan ook wel goed doen. Dan heb je alle tijd om tussendoor te slapen, onbezorgd te kunnen voeden wanneer het uitkomt, zonder op de klok te moeten kijken dat er bezoek komt. Want in het begin was ik zo onhandig dat ik dat écht nog niet met bezoek deed (ook niet in bijzijn met mijn ouders haha 🙈)

    Het zijn afwegingen die je zelf moet maken. En ik snap dat het niet ideaal is, elk heeft nu zn eigen voor- en nadelen, maar waar een wil is, is een weg. Komt goed en succes met de keuze! 😊