Wat een vreselijk gevoel

*Disclaimer: deze blog gaat over het grote taboe dat gender disappointment is. Ik wil mijn verdriet niet vergelijken met het verdriet dat vruchtbaarheidsproblemen of verlies van een kind of zwangerschap veroorzaakt.
Deze blog gaat over mijn rauwe gevoelens, die ik nooit meer wil ervaren eens ik erdoor ben. Gelieve daarom haat-, oordelende of nijdige reacties achterwege te laten. Deze dragen niet bij tot het herstel, waar ik momenteel zo hard aan probeer te werken.
_____________________________________________

Donderdag 3 september, 17u.
Met trillende vingers open ik de resultaten van de NIPT, die ik een weekje eerder liet afnemen in ons lokale ziekenhuis.

Mijn zwangerschap is al zo anders geweest dan de eerste keer. Een licht paniekje toen we na één keer proberen weer zwanger waren en het besef er kwam dat we wellicht twee kinderen onder de twee gaan hebben.
Een eerste trimester, soms zo misselijk dat ik maar amper voor onze éénjarige zoon kon zorgen.

En dan de gedachte: misschien ben jij wel ons meisje, waar we dit keer zo op hopen. Die gedroomde koningswens, de bekroning op ons liefdesgeluk.

We hadden nog een meisjesnaam, die we niet gebruikten toen we hoorden dat je grote broer een jongen was. Ik zie deze prachtige meisjesnaam, die zo fantastisch matcht met die van je broer, overal at random opduiken. Gek, want het is geen typisch Belgische naam en ik ken niemand die zo heet. Je naam verschijnt in een liedje op de radio, in tv-programma's, wordt geroepen door onbekenden op straat. Het idee dat jij onze dochter wordt gaat z'n eigen leven leiden. Je hebt een naam en ik maak me een voorstelling van hoe je eruit ziet en wat voor iemand je bent. Totaal het tegenovergestelde van je broer: uiterlijk de mini-versie van mezelf, innerlijk de rust en zachtheid zelve zoals je papa.
Oh, wat zou ik van je houden. Net zoals ik niemand liever zie dan je broer. Je zou zorgen voor ons mooie viergeslacht, ik zou met jou dezelfde band hebben als ik heb met jouw grootmoeder, mijn moeder.

Niet dat ik geen band heb met je broer. Hij is zo perfect dat geen enkele andere jongen aan hem zou kunnen tippen. Jij als meisje zou zo anders zijn, dat er gewoon niks te vergelijken valt.

Samen met je papa open ik de resultaten van de NIPT. Je bent gezond. Oef. Alvast een eerste last valt van onze schouders.
Maar dan. De geslachtsbepaling…

Ik staar naar het document. Daar waar de exacte woorden 'De NIPT-analyse toont aan dat de baby een jongen is' anderhalf jaar geleden bij je broer zorgde voor tranen van intens geluk, zorgen ze nu voor ongeloof, frustratie en hysterisch gehuil. De grond zakt weg onder voeten. Ik ben wanhopig, sla uit ellende met mijn vuisten op tafel en kan alleen denken “ik wil dit niet”.

In één klap is mijn gedroomde dochter weggevaagd en vervangen door iemand vreemd. Ik zie mezelf niet als de typische “jongensmoeder”.

Ik bewandel de donkerste grenzen van mijn gedachten. Op een bepaald moment denk ik zelfs een fractie van een seconde aan abortus, maar kom snel tot het besef dat dat geen optie is voor mij.

Ik zoek vrijwel onmiddellijk psychologische hulp. Ik heb één, binnenkort twee, kinderen die mij nodig hebben en ik wil me zó graag herpakken.

Intussen zijn we bijna drie weken verder. Het lijkt wel of iedereen zwanger is van een meisje, behalve ik en dat doet pijn.
Ik vraag me af wie ik er fout mee had gedaan de moeder te kunnen zijn van kinderen van beide geslachten. Ik voel me incompleet. Ik ben zelf de oppertut, al zeg ik het zelf, en beeld me de uiterste stereotypen in en ben bang dat ik me een alien in ons eigen huis zal voelen.

Walgelijk vind ik mezelf. Ik ben ondankbaar en verwend. Ik ben het gewoon om tot hiertoe alles te bereiken wat mijn hartje begeert, zolang ik er maar hard genoeg voor werkte. Toch lijk ik niet in staat een meisje te verwekken.

Nooit moest ik het verlies van een kind of miskraam verwerken. Er zijn mensen die al jaren dromen van een kind, eender welk geslacht, maar bij wie het om medische redenen niet lukt of lang duurt. Mijn beide kinderen zijn verwekt in ronde 1. Mijn zonen zijn gezond. Waarom ben ik niet gelukkig? Waarom voel ik me niet gezegend met wat ik heb? Waarom ervaar ik niet dezelfde golven van liefde en connectie als toen ik zwanger was van je broer?

Lieve kleinste man, ik ben zo bang dat ik je altijd zal vergelijken met je broer. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik dezelfde roze wolk zal ervaren eens je in mijn armen ligt. Dat ik mijn ogen niet van je zal kunnen afhouden zoals ik bij je broer deed. Dat ik eens je er bent weer op slag verliefd zo verliefd mag zijn.

Ik hoop dat je nooit zal hoeven merken hoe ik mij nu voel. Ik ben niet teleurgesteld in jou of in wie jij als persoon zal zijn.

Het is het rouwen om de dochter die er misschien nooit komt, dat op dit moment zorgt voor donkere wolken. Ik zal misschien nooit de moeder van een andere moeder zijn. Nooit zo “nodig”, zoals ik mijn eigen moeder nu nodig heb. De deur voor nog een broertje of zusje voor jullie is niet dicht. Maar als het alleen maar een zusje zou mogen zijn komt er nooit een derde. Ik wil dit gevoel nooit nog meemaken.

2342 x gelezen, 5

reacties (27)


  • Maartje07

    Wij hadden 3 meisjes en werden onverwacht zwanger van de 4e.

    Heel eerlijk: we hadden het erg bijzonder gevonden als dit een jongen zou zijn. Ik had hier ook heel sterk een voorgevoel voor. De zwangerschap was zo anders. Om deze en andere redenen wilden we daarom graag het geslacht van te voren weten. Het bleek een meisje te zijn.

    Ik was niet echt teleurgesteld, wel vond ik het heel vreemd dat m’n sterke voorgevoel totaal niet klopte.

    Ze is er nu en het is zo’n feest! Ik kan me totaal niet voorstellen dat ze een jongen zou zijn.

    Je gevoelens mogen er zijn. En bedenk dit: je bent niet teleurgesteld en verward, omdat je een zoontje krijgt. Je hebt deze gevoelens, omdat je (ook) graag een dochter had gehad. Dit zijn echt twee verschillende dingen.

  • Miiepj-aapie

    Mijn tante kreeg 1 dochter 2 zoons en daarbij 3 schoondochters zoveel dochters had ze zich alleen maar kunnen wensen.

    Jongens dragen hun mama op handen. Zegge dat ze met je willen trouwen. Ik vind het zalig dat ik een zoon heb. Van te voren had ik dit niet bedacht.

    Je bent niet de enige. Ik snap het heel goed. Je droomde zwijmelt weg. En dan plots komt die droom niet uit. Daar mag je gevoelens bij hebben. Juist goed. Vind het nog dapperder dat je hulp zoekt. Want jou beide jongens hebben daardoor een top moeder ❤️

  • kiwibaby4

    Oh zo voelde het voor mij ook!! Ik was er zo van overtuigd dat de 2e een meisje zou zijn, alles was anders, ik voelde me anders, het MOEST wel een meisje zijn... en toch was het een jongen! Uiteindelijk wende het idee wel, maar het gemis ging nooit weg. Gelukkig kregen wij onze kers op de taart, het derde kindje was een meisje (en toen nog een bonus nummer 4, ook een meisje!) Wen de komende tijd aan het idee meis!

  • Meggie

    Ik vind het mooi dat je het deelt en wat eerlijk naar iedereen maar ook naar jezelf toe. Mijn enige advies is: wees ajb lief voor jezelf. Ik vind het namelijk niets zeggen over hoe jij bent als persoon of moeder. Het is een logische teleurstelling als je ergens op hoopt. Ik weet zeker dat het bijdraait als je liefde weer kan groeien nadat je dit hebt verwerkt ❤️❤️ Liefs

  • Jobbie

    Misschien krijg je in de toekomst 2 schoondochters waar je op jou manier 'nodig' voor kan zijn. Dat is mijn schoonmoeder wel voor mij (hoe moeilijk schoonmoeders ook kunnen zijn ;)).

    Ik herken je gevoel niet, maar goed dat je het deelt. Misschien helpt het om hem net als je 1e baby te zien. Wat wilde je graag doen of hebben voor je baby. Deze keer een draagzak bijvoorbeeld of dat ene schattige dekentje.

    Overigens is mijn man zelf enigst kind. Hij heeft leren handwerken, en allerlei huisvrouwen dingen geleerd die zijn moeder (graag) deed en hem ook gewoon leerde. Ze hebben samen een massagecursus gedaan om elkaar 'los' te kunnen masseren. Komt zeer goed van pas nu hij iemands partner is ;).

  • Mamabear3

    Om wat perspectief te geven en wellicht wat berusting: mijn moeder was ontzettend blij met een meisje, want zij houdt van tutten en kleding en allerlei echt meisje-meisje dingen, die zij niet met haar moeder kon delen, want die had die interesses niet. Ik lijk echter heel erg op mijn beppe (oma) en ben helemaal geen typisch meisje-meisje, dus met mij kan ze het ook niet delen. Mijn dochter lijkt weer erg op mijn moeder, dus nu pas kan ze die band opbouwen, waar ze altijd van gedroomd heeft. Mijn moeder is moeder van een moeder, maar gezien wij tegenpolen zijn en zij snel stress ervaart en zich weinig van vroeger herinnert, heb ik haar in die zin niet erg nodig gehad. Ik hou wel ontzettend veel van haar en zij van mij, maar wij voldoen iig al niet aan jouw beeld van een band tussen moeder en dochter.

    Ik vermoed dat er erg weinig jongens of meisjes bestaan die helemaal voldoen aan het stereotype beeld wat bestaat over jongens of meisjes. Mijn zonen zijn beide erg zacht en gevoelig. Mijn oudste houdt enorm van de natuur en moet niks hebben van voetbal en voertuigen. Qua karakter en interesses lijkt hij het meest op mij. Mijn jongste lijkt alles wat beweegt leuk te vinden (maar die is nog maar heel jong). Mijn dochter houdt van tutten en kleding, maar ook van bomen klimmen en in de modder rollen met haar nieuwste kleding Zij is aan de ene kant veel truttiger dan ik ben en aan de andere kant veel stoerder

    Dus wie weet heb jij veel meer gemeen met dit prachtige jongetje wat in je groeit, dan dat je ooit met welk meisje dan ook zal hebben. Daar valt nu nog weinig van te zeggen.

    Je gevoelens kun je niet sturen, daar hoef je je absoluut niet naar over te voelen. Je zoekt er hulp bij, dus wees daar trots op!

  • Baby.nr.4

    Onze eerste 2 zijn 2 jongens. Wij wisten bij beide niet wat het werd. Ik had de 2e keer sterk het gevoel dat het een meisje was. En toen werd onze 2e zoon geboren en het eerste wat ik dacht was "oooow geen meisje dus....." met een licht teleurgesteld gevoel.

    Met meteen daarna een enorme zelfhaat/schuldgevoel die over me heen kwam want hoe kon dat nou mijn eerste gedachten zijn!!!!! Ik had het meeste lieve prachtige baby'tje in mijn armen. Mijn hart zat meteen vol liefde voor hem. Hoezo was mijn eerste gedachten "dus geen meisje". Ik heb iedereen de kamer uit gestuurd en heb mijn ventje vastgehouden geknuffeld en 100x gezegd dat ik niemand liever wilde dan hem, ook geen meisje. Wat heb ik me rot gevoeld!

    Voor mij wel de reden dat we de andere 2x bij de 20 weken het geslacht hebben gevraagd. Want dat gevoel wilde ik NOOIT meer hebben op het moment dat de baby geboren wordt. Ik wil dan alleen maar dat blije en verliefde gevoel hebben.

    En echt dat was er meteen voor dat 2e ventje hoor. En hoe fantastisch is het geweest om die 2 mannetjes onder de 2 met elkaar te zien spelen en van elkaar te houden.

    Het komt echt goed. Met een zoon kun je ook zo'n lekkere band krijgen als met je dochter. Het ligt er meer aan of je dezelfde interesses hebt dan echt het geslacht.

    Zo is onze 2e echt wel bezig met leuke kleding en vind hij het heel leuk om mee te shoppen (kei leuk!!!)

    En je rot voelen heeft geen zin. Je kan het niet veranderen en je hebt ook geen invloed op wat je voelt. Ik had echt geen flauw idee dat ik die gedachte zou krijgen, het overviel me en ik was zo boos op mezelf ervoor. Maar als ik er invloed op had had ik hem toen niet gehad en ik hou daardoor ook echt niet minder van hem. En jij zult ook evenveel van hem houden als wanneer het wel een meisje was geweest!

  • Melati

    Oh wat herken ik me in jouw verhaal. Ik hoop dat ik je een beetje gerust kan stellen: begin vorige maand is m’n tweede zoon geboren en ik kan me echt niet meer voorstellen dat ik me zo verdrietig heb gevoeld. Ben zó verliefd op dat kleine ventje. Vertrouw erop dat jou dat ook gaat gebeuren. En tegelijkertijd mag het verdriet om het meisje dat er misschien nooit zal komen er ook zijn hè. Geef jezelf de tijd en ruimte om dat een plekje te geven 😘

  • Yune

    Denk dat veel mensen dit zullen hebben, en het er niet over durven te hebben. Dus goed dat je het bespreekbaar maakt.

  • Ilsje85

    Wat moeilijk voor je en wat eerlijk en puur. Gun jezelf tijd om het toekomstbeeld bij te stellen. Je hebt psychologische bijstand, maar waak ervoor dat je niet blijft hangen en een prenatale depressie tegemoet gaat.

    Wat zal Oscar blij zijn met zijn kleine baby-broertje! En weet dat je hart dubbel en dwars meerekt met de komst van jullie kleintje🍀💙 Het komt vast goed, mama.

  • Sarita92

    Bedankt voor je lieve woorden. ❤️ Het is al een pak beter hoor tov drie weken geleden, dus ik denk dat het wel goed komt. Het is alleen voor mij ook moeilijk te aanvaarden dat zoiets tijd kost.

    Maar we hebben al een paar ideeën voor zijn geboortekaartje, ik heb er al een nieuwe pyjama voor gekocht en een goed idee voor een naam, dus het gaat de goede kant op. Ik kijk er naar uit om Oscar als grote broer te zien. 🥰

  • umpire

    Wat ontzettend rot om je zo te moeten voelen zeg! Mag ik vragen wat je partner er van vind dat, je deze gedachten hebt? Vind het trouwens wel heel moeilijk om te lezen, omdat dit niet herkenbaar is. Denk ook weleens dat we tegenwoordig moeilijker kunnen omgaan, als het niet gaat zoals wij voor ogen hebben. Nu weet je al de hele zwangerschap dat het een jongen word en vroeger had je die keus niet en dus geen teleurstelling tijdens je zwangerschap. Ik wens je veel sterkte. Zoek goede hulp en ik hoop dat je straks van 2 heerlijke knulletjes kan gaan genieten

  • Sarita92

    Ja, klopt. Ik snap waarom mensen ervoor kiezen om het geslacht niet te weten op exact deze reden.

    Rationeel gezien weet je dat het geslacht van een kind niet te kiezen valt, maar in een wereld waar zoveel mogelijk is is dat blijkbaar toch heel moeilijk van te aanvaarden.

    Mijn vriend heeft ook even moeten schakelen, omdat ook hij dacht dat het een meisje was, omdat hij me zo heeft zien overgeven die eerste weken. Hij komt ook uit een gemengd gezin, dus dat is wat we zelf kennen. Maar twee zonen (verder gedacht: de mogelijkheid op twee voetballertjes of sportmannetjes) ziet hij zeker zitten en voor hem zijn sowieso de normale chromosomenwaarden prioritair (as it should be natuurlijk).

  • umpire

    Ik denk ook zeker dat deze wereld, waar in zoveel (teveel) kan, het niet allemaal makkelijker maakt. Wij dachten ook weer een meisje te krijgen, maar werd een jongen. Was voor ons ook even schakelen, maar al heel snel er aan gewend. Ik kan wel zeggen dat je normaal moet doen en blij moet zijn dat het gezond is, maar zo werkt het helaas niet. Mensenhoofd zit raar in elkaar.

  • 3moppies

    Toen onze jongste weer een jongen bleek heb ik de eerste weken na zijn geboorte toch wel eens gedacht: jij moest een meisje zijn. Maar hoe gaaf dat juist hij op mij lijkt, uiterlijk. En innerlijk, altijd lachend. En vorige week verloor ik hem bijna aan de dood. Ik kan niet meer zonder onze jongen die een meisje moest zijn. Nu weer zwanger en gelukkig verlost van deze gevoelens.

  • Sarita92

    Sterkte en veel beterschap voor je zoontje gewenst! Van harte met je nieuwe zwangerschap! ❤️

  • 3moppies

    Jij ook met deze zwangerschap, je groeit er in. Heus wel.

  • Moedervanmooieknullen

    Je hoeft jezelf niet schuldig te voelen. Absoluut niet. Je bent sowieso niet de enige. Natuurlijk gezondheid boven alles maar denk dat iedereen stiekem wel een voorkeur heeft. Ik ben na 3 jongens stiekem best blij dat we nu een meisje mogen verwelkomen, mijn eigen kleine meisje... Herken je gevoel wel. Alleen had ik dat gevoel weggestopt. Bedankt voor het bespreekbaar maken van dit.

  • Sarita92

    Amai, kijk eens aan! ❤️ Wat ontzettend mooi! Je zal wellicht al je kinderen doodgraag zien, maar ik kan me zeker voorstellen dat je wel heel blij bent met een meisje na drie jongens!

    Zoals ik al schreef is een derde kind hier zeker ook nog een optie, maar eerst dit mannetje ter wereld brengen en de aandacht geven die hij verdient en daarna zien we wel. Toch vind jouw reactie wel heel hoopgevend voor de verdere toekomst.

    Veel geluk samen! 🥰

  • boterbloemen

    Je bent niet teleurgesteld in het krijgen van een zoon, je bent teleurgesteld in het niet krijgen van een dochter. En dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Het zegt niets over je zoon, daar ga je sowieso van houden.

    De angst dat je van hem nooit zo kan houden als van je oudste, herken ik. Had ik ook bij de tweede. Maar als je zoon er straks is, gaat er een extra kamertje in je hart open, precies zoals bij je eerste zoon. Dat komt écht goed. Dat zijn nu je hormonen 😉

    Je groeit er in, samen met je jongens. Ze zijn niet alleen jongens, ze zijn jóuw kinderen. En daarmee de leukste, liefste, meest geweldige die je nooit meer kwijt wil. Dat gaat gebeuren, maak je daar geen zorgen over.

    Voor nu: super dat je hulp inschakelt, dan heb je dit straks verwerkt voor de baby geboren wordt. En ik ben blij je laatste zinnen te lezen. Neem de tijd om de onredelijke gedachten uit je hoofd te krijgen, jij bent prima in staat een meisje te krijgen (wordt overigens bepaald door de zaadcel he) maar de kans is zo'n beetje 50/50 en je hebt er geen invloed op. Kan niemand iets aan doen. Neem de tijd om je beeld van jullie gezin bij te stellen en om je stereotypes wat te laten varen. Kijk niet naar de meisjesmama's, maar juist eens naar de jongensmama's. Maar vooral: laat het bezinken, wen aan het idee. Komt echt goed!

  • Sarita92

    Wat een hartverwarmende woorden! Bedankt. ❤️ Ik geloof zelf ook wel dat het goed komt, maar gebrek aan geduld en moeite hebben met het verlies hebben controle zijn zwaktes bij mij.

  • Mama-Manda

    Je komt er wel meid. Ik heb je verdriet niet zo ervaren maar was ook teleurgesteld dat ik weer een meisje kreeg. God weet dat ik zo graag een zoon wilde. Toen t eenmaal ingedaald was, was ik super blij. En ik kan me dochter voor geen goud missen.

    Je komt er wel. Stap voor stap…

  • Valley

    Bedankt voor je eerlijkheid en oprechtheid over je gevoelens en besef dat je niet de enige ben die in deze situatie staat. Ik heb je een berichtje gestuurd. 💓

  • Nog-even!

    Welkom in de grotemensenwereld, waarin je leert om te gaan met de teleurstellingen van het leven... En waar je leert dat het leven niet maakbaar is. Jij hebt er geen controle over... Dat kan moeilijk voelen, zeker. Maar tegelijkertijd is het heel gezond om te leren dealen met die realiteit. Sterkte!

    En misschien is het gezond om je vorige blog nog eens door te lezen... Ik denk dat er een flink verband zit tussen nu en toen

  • Sarita92

    Je hebt zeker een punt dat verlies van controle voor mij een heikel punt is, ook al is de situatie totaal anders. Achteraf gezien is de coronasituatie voor mij nog best mooi uitgedraaid van zodra mijn zoon geboren is. Het is een gedachte waar ik me aan probeer op te trekken, dat ik van zodra onze tweede zoon geboren wordt hopelijk ook denk “waar heb ik me weer druk over gemaakt”.

  • Nog-even!

    Dit las ik in NRC en ik moest denken aan jouw blog....

    Te hoge eisen

    Is het leven een zeven?, vragen de auteurs zich af, wat gelijk de titel van hun boek is. Vader en zoon beantwoorden hun vraag in het eerste hoofdstuk direct met een volmondig ja: „Het leven is een zeven (als je geluk hebt).” Waarmee ze aangeven dat veel mentale tegenslag voortkomt uit de hoge eisen die mensen stellen aan zichzelf en hun partners, kinderen, familieleden en vrienden. Levensgeluk is niet voorbehouden aan maximizers, mensen die alleen het beste van het beste willen en hun keuzes daarop baseren, maar juist aan mensen die de gulden middenweg tussen uitersten weten te bewandelen.

  • Sarita92

    Klopt hoor. Het is heel moeilijk om af te stappen van een ideaalbeeld dat ik wil nastreven. Niet enkel op dit vlak. Ik heb het erover gehad met de psycholoog. Ik probeer eraan te werken, want in hoeverre is dit eigen aan een persoon natuurlijk.