Op handen en voeten
Hallo allemaal!
Terug van een heerlijke vakantie in Zuid-Duitsland. We hebben met ons gezin twee weken lang genoten in een huisje op een vakantiepark. Niet een erg exotische vakantie, maar desalniettemin hebben we veel plezier gehad.
Onze kleine druktemaker S. kruipt steeds sneller en sneller. Hij "loopt" nu ook regelmatig op handen en voeten. Dat is zo'n koddig gezicht. Hij lijkt net een aapje. Alsof hij het eerste plaatje is uit het menselijke evolutieschema, maar dan zonder haar. Op het witblonde struikgewas op zijn bolletje na dan.
Onze kleine druktemaker S. kruipt steeds sneller en sneller. Hij "loopt" nu ook regelmatig op handen en voeten. Dat is zo'n koddig gezicht. Hij lijkt net een aapje. Alsof hij het eerste plaatje is uit het menselijke evolutieschema, maar dan zonder haar. Op het witblonde struikgewas op zijn bolletje na dan.
Schreef ik voor mijn vakantie niet, wat een moeite ik soms met hem had? Het lijkt wel een virus. Mijn dochter is kort na mijn vorige blog ook ineens onhandelbaar. Ze luistert voor geen meter meer en is zo vreselijk eigenwijs.
Een voorbeeldje. Tijdens de vakantie bezochten we Schloss Neuschwanstein, het beroemde kasteel in Zuid-Duitsland. Er liepen allemaal paarden voor koetsjes. Mensen die geen zin hadden de stijle berg naar het kasteel te trotseren konden voor 6 euro met een koets mee naar boven. Mijn dochter noemde het kasteel door alle aanwezige paarden "Het Paardenkasteel". Ik vond dat grappig, natuurlijk, en zei: "Ja, leuk he, al die paardjes! Maar het kasteel heet eigenlijk "Zwanenkasteel"", aldus de alwetende mama, de Schwan voor haar vertalende.
- "Nee, mama, het heet Paardenkasteel."
- "Nee, mama, het heet Paardenkasteel."
- "Nee, lieverd, er zijn wel veel paarden buiten, maar het kasteel heet Zwanenkasteel. Binnen staan ook allemaal zwa..."
- (Dochter boos mijn zin afbrekend:) "NEE. MAM. HET IS PAARDENKASTEEL!"
- (Ik bozer:) "Doe eens even niet zo eigenwijs! Ik vertel jou alleen maar dat dit hier het Zwanenkasteel heet."
- (Dochter gilt nu agressief, met de handjes tot vuisten gebald:) "NIIIIIIIIEEEEEET!!!!!!!! PAARDENKASTEEEEEEELLLL!!!!!!!!!"
- (Ik:) "En nou is het verdorie afgelopen! Brutaal nest. Het kasteel heet niet Paardenkasteel. Leuk dat jij zo'n fantasie hebt, maar het heet gewoon Zwanenkasteel, en nu wil ik je niet meer horen.
- (Dochter:) Het heet paardenkasteel.
- (Ik verlies mijn geduld) EN NU HOU JIJ JE MOND! Jij hebt (vloek, vloek, vloek, niet didactisch natuurlijk, maar wat voel je je op zo'n moment machteloos zeg) naar je moeder te luisteren! Denk je nu echt dat jij alles nu al beter weet dan papa en mama?
- (Dochter heeft nog het lef deze retorische vraag te beantwoorden:) Ja.
- Afgelopen en klaar nu. Jij krijgt de hele dag helemaal niets meer en ik wil je nu echt niet meer horen.
- (Dochter moppert.) Mama. Ik ben moe. Zijn we er al bijna?
- (Zucht.) .....
Het lijkt wel alsof ze zich echt loskoppelt van mij, van ons. En zich ontwikkelt tot een ontzettend betweterig, eigenwijs, eigenzinnig maar ook slim, creatief en zelfstandig meisje. Regelmatig vervult me dat met trots, natuurlijk. Natuurlijk! Maar soms, zoals in bovenstaand voorbeeld, terwijl je een 40 minutenlange klim op een stijle bergweg naar boven aan het sjokken bent, en ook nog een buggy voortduwend in zinderende hitte .... zou ik haar wel eens ouderwets over de knie willen leggen en haar een ontzettend pets op haar achterwerk willen geven. Denkbeeldig doe ik dat ook, maar het ook echt doen? Nee, dat toch niet. Natuurlijk niet.
Met zoon S. en mij gaat het daarentegen steeds beter. Steeds vaker heb ik het idee dat we elkaar wel begrijpen. Het blijft een pittig ventje. Maar hij is zo lief, koddig, goedlachs, vrolijk, ondernemend en onderzoekend... We worden steeds betere maatjes.
Iedereen een fijne zomer!
Riekes xxx
Iedereen een fijne zomer!
Riekes xxx
reacties (0)