Zelfliefde

Daar sta ik dan, mijn spuug in te houden vlak voor ik ga douchen. Één blik op de tandenborstel was genoeg. Een uur daarvoor had ik nog overgegeven en met moeite daarna wat watermeloen gegeten. Dat moet in mijn maag blijven. Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Vanuit mijn ooghoek zie ik wat bewegen en dan kijk ik mezelf recht aan in de spiegel en glimlach naar mezelf. Ik zie een zwangere borstvoeding gevende moeder, die erg haar best doet om een beetje eten binnen te houden. Ik zie een buik die al een stuk gegroeid is, dikker is geworden. Mijn buik was daarvoor al niet dun te noemen, waar ik nogal moeite mee had, maar wat is het nu prachtig om mijn buik te zien groeien. Ik zie hangende borsten. Sinds mijn tweede zwangerschap (mijn zoontje is van mijn derde zwangerschap) hangen ze. Ze zijn toen flink gegroeid in die acht weken. Ondertussen krijgt mijn zoontje er 16 maanden borstvoeding uit. Wat geweldig dat mijn lijf dit kan. Ik glimlach nogmaals naar mezelf. Voor de verandering ben ik niet streng voor mezelf, maar waardeer ik mijn lijf. Ik voel liefde voor mijn lijf, ik kan mij niet heugen wanneer ik dat voor het laatst voor mijn lijf gevoeld heb.
Glimlachend stap ik onder de douche, mijn eten is binnen gebleven.

959 x gelezen, 4

reacties (10)


  • Niwi

    Prachtig verwoord 💪🏻

  • Lama94

    Dankje!

  • Anna-76

    ❤💪🏻

  • Elirach!

    Het lichaam van een vrouw is mooi maar wat nog mooier is, een vrouw die de kracht van haar lichaam kent en alles uit haar vrouw zijn kan halen wat er in zit!

    Niet slechts het uiterlijk maar de kracht van het dragen, baren, voeden, beschermen en liefhebben! Dat is vrouw zijn ♥️💪🏻

  • Lama94

    Inderdaad!

  • LittlePea

    ❤️

  • Raintje

    Heel herkenbaar. Ik heb mijn hele leven geworsteld met verschillende eetstoornissen. Toen ik, voor zover dat kan, herstelt was werd ik zwanger van mijn eerste. Ik was erg bang dat de extra kilo's tijdens en na de zwangerschap voor een terugval zou zorgen. Aangezien het meer als 10 jaar onderdeel van mijn leven was. Maar wat bleek, mijn zwangere lijf, die een kindje groeide, zorgde voor een waardering en trots die ook nog nooit eerder had gevoeld.

    Ook toen mijn buik na de bevalling dik bleef, ging hangen en het meer als 1 jaar duurde om enigsinds weer in shape te raken. Maar wat ben ik dankbaar voor dat gevoel. Ik kan het niet omschrijven, maar het was voor mij het belangrijkste wat me ooit is overkomen. Mijn grootste angst was dat ik mjjn kindje het onbewust zou verwijten dik te zijn, anders te zijn, niet tevreden te zijn.

    In plaats daarvan werd ik overladen met liefde. Vooral voor hem, want wat had ik een mooi ventje gemaakt. Maar ook voor mijn lijf. Nooit, maar dan ook nooit verwacht. Nu weer. 6 weken geleden bevallen van de 2de. In plaats van met afgunst naar mezelf te kijken, ben ik trots op de prestatie die ik heb geleverd. Wellicht hebben mijn zwangerschappen niet alleen mijn leven verrijkt, maar ook gered. Ik ben voor altijd dankbaar. Ik draag mijn tijgerstrepen dan ook met trots..

  • Lama94

    Wat mooi dat de zwangerschappen voor jou helend hebben gewerkt!

    Het is ook prachtig dat we kind(eren) op de wereld hebben gezet. En daar mogen we zeker trots op zijn! Ipv aan 'perfecte' maatstaven te moeten voldoen.

  • Rosess82

    Herkenbaar en ontroerend geschreven 💜

  • Lama94

    Dankje!