10 weken

Het leek wat beter te gaan qua misselijkheid, ik hoefde niet meer elke dag over te geven maar helaas de laatste paar dagen wel weer. Wat voel ik mij beroerd!
Ik krijg amper wat binnen en wat ik eet gaat er te vaak weer uit. Momenteel ben ik duizelig, voedsel tekort denk ik. Wat ik binnenkrijg gaat eerst naar de baby, dan naar de borstvoeding en wat 'over' is naar mij aldus de verloskundige. Met de borstvoeding stoppen is overigens geen optie voor mij. We genieten er beiden zo van en het geeft rust in mijn dag, en die rust heb ik hard nodig momenteel! Sinds een paar dagen slaapt de kleine (15 maanden) overdag alleen in zijn bedje. Tot nu toe lag ik naast hem in het grote bed wanneer hij sliep. Wanneer de kleine slaapt doe ik ook een dutje, heerlijk! Ik merk dat ik extra vermoeid bent door de zwangerschap. Het vergt toch flink wat van je lijf, hoe klein de baby nog maar is.
Mijn man doet zijn best maar kan naast zijn werk, het huishouden, de zorg voor de kleine 's avonds en de zorg voor mij 's avonds niet allemaal bijbenen. In de zwangerschap van de kleine heeft mijn moeder om de week een uurtje of twee in het huishouden geholpen. Ze is het niet echt eens met dat ik 'alweer' zwanger ben. Dat het mijn vierde zwangerschap is en ik één kindje in mijn armen kan houden en negativiteit over deze zwangerschap daardoor extra hard aankomt lijkt ze niet te beseffen. Ze doet alsof ze blij voor me is maar laat met kleine dingen merken dat ze het er niet mee eens is, ik ken haar goed dus daar prik ik zo doorheen. Ik voel mij zo beroerd en dat is niet makkelijk met een dreumes. Een beetje begrip van mijn moeder was wel prettig geweest. Hulp vraag ik niet van haar, maar af en toe een vriendelijk woord over de zwangerschap of de misselijkheid zou wel prettig zijn. Ik verwacht dat ze nog wel bij draait wanneer ze aan het idee gewend is. Tussen mij en mijn zus zit bijna 4 jaar, de ideale leeftijd wat haar betreft en dat had ik ook langer moeten wachten. Over een tijdje zal mijn buikje zichtbaar worden en ik verwacht dan een gedeelte van de liefde en blijdschap bij haar te gaan zien die ze ook bij de zwangerschap van mijn zoontje liet zien. Ze zal haar tijd nodig hebben, maar het doet mij wel zeer. Gelukkig hebben we verder een goede relatie met elkaar. Mijn vader reageerde vrijwel niet op het nieuws, na een kwartier vroeg hij of het wel gepland was. Van hem had ik al een vreemde reactie verwacht aangezien hij bij mijn zoontje toen ik het met dertien weken vertelde zei: 'Gaat het deze keer dan wel goed?' En bedankt pa, we hopen van wel en alles lijkt goed te gaan, maar zeker weten doe je het nooit.. Deze keer kreeg ik de volgende dag een appje dat hij overdonderd was door het nieuws maar erg blij voor ons is. Gelukkig heb ik ook leuke reacties gehad op ons blijde nieuws. Mijn oma kwam me huilend een knuffel geven. Niet corona proof maar zo'n knuffel vol emotie sla ik niet af. Mijn schoonouders waren ook vol emotie en mijn schoonvader gaf mij blij een kus op mijn wang, vreemd na een jaar lang op afstand gebleven te zijn. Van mijn zwager kreeg ik ook een berenknuffel en mijn schoonzus moest huilen. Prachtige echt blije reacties. Een aantal familieleden moeten we het nog vertellen, die moeten gebeld worden en daar heb ik zo'n hekel aan. Ik vertel het liever in persoon, maar dankzij de corona maatregelen heb ik ze al een jaar niet meer gezien.

De baby in mijn buik lijkt het goed te maken. Ik ben dus nogal beroerd en heb nog geen bloed gezien of krampen gehad.
Wel heb ik al last van mijn rug en bekken door het optillen van mijn dreumes. Ook heb ik mijn eerste 'harde buik' al gehad. Zoonlief kon maar niet in slaap komen en mijn man kon niet helpen omdat hij ziek was. Dus heeft de kleine met korte tussenpozen twee uur borstvoeding gehad. Hier was mijn lijf het niet mee eens. Ik had het zelfde gevoel als bij een harde buik, alleen kon ik het niet controleren omdat ik nog geen buik heb.. Daarna heb ik de kleine niet meer zo lang achter elkaar gevoed.

Ik kijk erg uit naar de termijn echo aankomende maandag. Ik merk dat ik meer vertrouwen heb ik deze zwangerschap omdat ik al een gezond kindje heb. En ik ben de 8 weken grens over, de laatste miskraam die ik gehad heb was met acht weken. Toch ben ik nog wel ongerust en zenuwachtig voor de echo.
Straks de verloskundige even bellen omdat ik nu ook duizelig ben van het weinige eten. Want vanaf wanneer kan het kwaad voor de baby? Drinken gaat namelijk ook moeizaam. Het bellen voelt als storen maar het is hun werk blijf ik mezelf voorhouden.
Hopelijk gaat alles goed met de baby in mijn buik, wordt ik snel minder misselijk en trekt mijn moeder binnenkort bij.
Morgen komt er in ieder geval een lieve vriendin helpen, dat is een gezellig vooruitzicht.

843 x gelezen, 6

reacties (8)


  • dennenboom

    Zo blij voor jou! 🤭 Maar wat rot van die misselijkheid joh.. En dan ook nog dreumes rondrennen.. En toch inderdaad vocht omhoog krijgen, als het er weer uit komt komt het er gewoon weer uit en heb je het geprobeerd. Hopelijk draait je moeder ook snel bij want ik denk dat je alle (fijne positieve) hulp kunt gebruiken. De misselijkheid is vast hopelijk zo weer weg, tot 12 weken misselijk zeggen ze toch? 🙄🙈

  • Lama94

    De pers sinaasappels die ik mijn man gisteren heb laten halen en persen lijken al wat te helpen. Dat houd ik beter binnen dan water en dan heb ik meteen wat voedingsstoffen :)

    Dan nog twee weekjes, dat zou te overzien zijn. Met mijn zoontje werd het met 17 weken minder, hopelijk nu sneller.

    Het is gewoon lastig steeds zo misselijk zijn. Eerst krijgt mijn zoontje te eten en dan ben ik daar al zo misselijk van dat ik voor mezelf niks kan pakken. In het begin zette mijn man vanalles klaar maar hij redt het allemaal niet meer. Duidelijk te zien aan zijn humeur, het huishouden en zijn zorgen voor mij. Vanmorgen mopperde hij dat ik nog geen boodschappen besteld had, ik moet elke keer (bijna) overgeven wanneer ik er mee bezig ben. Echt fijn al die plaatje van eten🙈 Dus eindelijk maar eens toegegeven aan een huilbui. Kwam natuurlijk niet goed uit, want we zaten in de ochtend spits. Ach meestal is hij wel lief, maar hoe moeier hij is, hoe minder empathie hij op kan brengen.

    Gelukkig is het bijna weekend!

  • Tweede83

    Jeetje wel pittig zeg! Misschien toch maar wat meer drinken? Dan loopt je borstvoeding ook niet zo terug denk ik. Maar misschien lukt het ook gewoon niet meer.. geen idee. Als ik het zo bekijk dan is stoppen Misschien toch niet zo gek. Je put jezelf minder uit denk ik.. en wat betreft je moeder, Misschien moet je het wel zeggen hoe jij erin staat. Wel fijn de andere leuke reacties! En de medicatie tegen de misselijkheid is wel het proberen waard en maar tijdelijk. Ik hoop dat je maandag een leuke echo hebt!

  • Lama94

    Ik doe de hele dag mijn best om slokjes water te drinken, maar ik wordt er zo misselijk van. Nu heb ik mijn man op pad gestuurd voor perssinaasappels, dat ging vorige week wel aardig. Dus hopen dat dat werkt!

    Ik denk dat stoppen met borstvoeding mij meer energie zal kosten dan borstvoeding blijven geven. De kleine komt echt tot rust, zeker wanneer hij niet lekker in zijn vel zit. Wat als snel ontwikkelende dreumes regelmatig gebeurd. En we genieten beiden zo. De verloskundige had het gelukkig niet over stoppen toen ik vanmiddag belde, wel over echt meer vocht binnen krijgen.

    Wanneer het gedoe met mijn moeder te lang gaat duren ga ik er inderdaad wat van zeggen/ een open gesprek aan. Niet echt zin in, ik heb al zo weinig energie.

    Ik ga eerst kijken of ik minder duizelig wordt van de sinaasappelsap. Ik blijf het sowieso goed in de gaten houden, want het moet niet erger worden dan dit.

    Bedankt, ik hoop het ook!

  • Miniem

    Hier echt exact hetzelfde! We zijn even ver en onze kindjes zijn ook (bijna) even oud. En pfff, ik voel me zooo mega beroerd, misselijk, duizelig (al een paar keer moeten rennen naar de bank om te liggen). Avondeten krijg ik absoluut niet door m'n keel, terwijl ik dan zo'n honger heb. Ik leef letterlijk enkel op brood. In de ochtend, middag en avond is het brood. M'n dochter krijgt ook nog borstvoeding en m'n tepels zijn zó gevoelig als ze drinkt, echt even bikkelen! Maar, ben zooo dankbaar dat ik dit weer mag meemaken. Echt weer een zegening!

    Ik hoop dat je je heel snel weer beter zult voelen en je lekker kan genieten van je zwangerschap! Ohja, heb maandag ook de termijnecho. Zo'n zin in! 😊

  • Lama94

    Leuk dat we gelijk oplopen!

    Mijn tepels beginnen inderdaad ook gevoeliger te worden. Eerst dacht ik dat het door een slechte aanhap kwam maar het onprettige gevoel blijft. Gelukkig doet het nog niet echt pijn. Dat voed zo vervelend.

    Ik leef bijna elke dag op wat anders, vandaag vallen jodekoeken wel aardig.

    Hopelijk voel je je ook snel weer beter!

    Heb je de verloskundige al gebeld ivm de duizeligheid? Ik heb net gebeld en ze wilt me aan de medicatie tegen misselijkheid hebben. Ik ben niet zo van de medicatie maar ik ga er rustig over nadenken. Ze had het erover dat ik net op het randje zit om mijn urine te controleren of een ziekenhuis opname nodig is. Dus nu heb ik braaf wat gele vla gepakt en nog maar een slokje water gedronken. Ach we zullen wel weer zien, ik doe mijn best al om meer vocht binnen te krijgen.

    Mijn melkproductie loopt ook al flink terug.

    Veel plezier bij de termijn echo maandag! Heerlijk weer om zo'n kleintje in je buik te hebben groeien :)

  • Mykha

    Pfff dat klinkt pittig! Zo misselijk zijn en dan nog een dreumes... je offert als moeder iets op hè voor je kinderen. Je weet waar je het voor doet!♥️

    Heeft je man ook buikgriep gehad? Weet je zeker dat jouw misselijkheid en duizeligheid daar niet van komen? Ik hield alleen cola binnen (cafeïnevrije natuurlijk) de eerste weken.. dat kun je misschien proberen? Ik snap dat je niet met borstvoeding wil stoppen. Ik voed ook nogsteeds (zoontje is 14 maanden) en het zijn inderdaad rustmomenten. Ik heb afgelopen dagen m’n melk aan m’n pasgeboren nichtje gegeven (m’n zus dr productie kwam niet snel genoeg op gang) en heb het gemerkt aan m’n zoontje, die miste z’n momentje aan de borst gigantisch! Gelukkig was het maar 2 dagen nodig en heeft ze nu zelf genoeg melk (en de bekende stuwing). Ik twijfelde om te stoppen met voeden in de hoop sneller zwanger te worden, maar stel dat toch nog een paar maanden uit..

    Wat vervelend van je moeder. Vind ze het te snel op elkaar? Mijn moeder vind het juist andersom, ik moet niet zo lang wachten... ik had allang zwanger moeten zijn voor m’n zoontje, teveel leeftijdsverschil is zielig etc. Heb toen maar verteld dat we die wens ook hadden maar dat het niet lukt... en dan lees ik jouw verhaal met miskramen, super heftig! Het valt ook echt niet te plannen. Je moeder zal echt wel bijdraaien hoor, tijdens je zwangerschap of als je kindje er eenmaal is. Geeft ze ook aan waarom ze het te vroeg vind? Heb je tegen haar gezegd dat je deze reactie niet leuk en pijnlijk vind? Ik merk dat veel ouderen onbewust een mening geven om hun eigen keuzes van vroeger te rechtvaardigen ofzo.... Als ik zeg dat ik mn zoontje liever niet laat huilen, voelen ze zich meteen aangevallen op hun eigen opvoeding van vroeger.

    Ik hoop dat je je snel wat beter gaat voelen en dat je straks een goede echo hebt!

  • Lama94

    Ik doe het inderdaad met liefde, maar af en toe is het mij echt even te veel.

    We hebben allebei twee weken terug de buikgriep gehad, heel 'gezellig' met zijn tweeën op de bank tegelijk overgeven terwijl er een bezorgde dreumes aan mij hing. Gelukkig ging het na een dag weer redelijk. De kleine had het twee dagen voor ons gehad.

    Cola is nog een goede tip, al vind ik dat normaal gesproken al vies😅 Net als gember thee.

    Wat mooi dat je melk aan je nichtje kon geven! Fijn om haar zo'n start te kunnen geven. Je zoontje is vast blij zijn momentje weer terug te hebben.

    Bij mij loopt mijn melk flink terug, zo jammer. Hopelijk kan hij nog wel een tijdje bij me drinken, maar we zullen zien.

    Zo'n ongevraagde mening is zo vervelend. Knap dat je eerlijk bent geweest. Ik heb zelf momenteel geen energie voor een 'goed' gesprek en hoop dat het vanzelf wel over waait. Maar als het te lang duurt zal ik er toch aan moeten gaan geloven.

    Hier is de wel/niet laten huilen kwestie ook een gevoelig onderwerp. Ze hebben mij veel laten huilen en als kind was ik zo bang in bed, maar naar mijn ouders toe gaan durfde ik niet. Bang om afgewezen te worden. Behalve bij onweer, daar was mijn moeder ook bang voor dus dan mocht ik mijn bed uit.

    Net de verloskundige gebeld en ze wilt mij aan de medicijnen voor de misselijkheid. Zelf ben ik niet zo van de medicatie en dat heb ik gezegd. Volgens haar zit ik net aan het randje om mijn urine te laten controleren of een ziekenhuis opname nodig is. Dus nu zit ik braaf een bakje vanille vla op te eten terwijl mijn zoontje in bed ligt en heb ik mijn man gevraagd om perssinaasappels te halen. Nog beter mijn best doen dus om meer vocht binnen te krijgen. Wanneer het nog iets slechter gaat moet ik meteen bellen. Ach, het zal wel los lopen. Meer als mijn best kan ik niet doen. En een ziekenhuis opname voor zoiets overkomt mij natuurlijk niet ;)