En, was het een fijn moment dat je kindje geboren werd? (2)

(Ik ga verder waar mn vorige blog gestopt is)

Ik werd wakker op de uitslaapkamer en hoor in het voorbij gaan 'meneer en zijn zoon zijn naar de afdeling'. Ik realiseer me ondanks de enorme pijn die ik ervaar in en aan mn buik dat het niet anders kan zijn dan dat het over míjn man en míjn zoon moet gaan... Zoon!
'Heb ik een zoon?' (we wilden het geslacht pas weten bij geboorte). De verpleegkundige antwoord: ja u heeft een zoon. Ik noem zn naam en begin te huilen. De twee verpleegkundigen zeggen dat hij een mooie naam heeft en gaan door met waar ze mee bezig waren.
Ondertussen heb ik gehuild als een klein kind. De keizersnede was een hel. De pijn op OK was ondragelijk. Ik heb zelf gekozen voor de algehele narcose omdat het niet meer te doen was. Ik heb zelf er voor gekozen om niet bij de geboorte van mn kind te zijn, omdat de pijn te heftig was.
Ik zie nog mn handen verkrampen. De OK. De groene kussentjes onder mn armen. De gynaecoloog die me een hand geeft voor de hij begon en de anesthesist die me zegt voorover te bukken. Het jasje van de leerling anesthesist waarin ik heb geknepen tijdens het zetten van de ruggenprik.
Het gele kapje waarin de slaapnarcose zat. Pijn. De gruwelijke pijn.
Ik realiseer me dat mijn kind al even geboren is en ik niet bij zijn eerste uur ben geweest. Ik heb zijn eerste huiltje niet gehoord en zn verse lijfje niet gezien, geroken, gevoeld. Ik lig hier alleen. Heb pijn. Niemand die naar me omkijkt terwijl ik als een klein kind hard huilend in mn bed lig en ik absoluut niet kan stoppen met huilen.
De verpleegkundigen leken mijn gehuil allemaal maar normaal te vinden en het leek er zelfs op dat ze het niet hoorden. Waarom komt er niemand me troosten? Waarom legt niemand even een hand op mn schouder of pakt mn hand was en zegt dat 'het goed komt'? Ze staan 2 meter verder op en kijken alleen maar naar een scherm... Terwijl ik hier lig.

Ze komen en beginnen op mn buik te duwen. Wáárom? Ik heb al zo'n pijn.
Nog half verdoofd en verward duw ik de handen die me pijn doen weg. Een aantal keer. Ik verexcuseer me voor mijn reflex. Ik wil ze niet belemmeren in hun werk... Maar ze doen mij zo'n pijn. Ik ben net geopereerd. Helse pijn op de ok, nu doen ze me weer zo enorm pijn. Wanneer stopt dit?
Ik hoor: 'de baarmoeder staat hoog, 3 vingers boven de navel.' Ik reageer met 'mijn baarmoeder was in dr zwangerschap ook al hoog en smal, misschien is dat het?'.

Ik mag een score geven van 1-10 hoeveel mijn pijn is. Minstens 8.5! (ik wil nog bescheiden laag inschalen want eigenlijk wil 10 zeggen). Ik krijg extra morfine toegediend en vraag of het goed gaat met zoon en man.
Ja, dat gaat goed. 'Zou je het fijn vinden als ze bij je komen?' KAN DAT? 'ja, we gaan ze wel even bellen'.
Geen idee hoe lang het geduurd heeft maar dáár waren ze. De morfine werkt. Ik word rustig en heb eindelijk mn zoon in mn armen. Hij huilt hard. Ik zie mn dochter in zn gezichtje. Dit is echt mijn zoon. Ik herken hem!
Ik aai hem en geef hem een kusje op zn lieve gladde wangetje... Rust! Even lijkt alles vergeten...

Ik ga later verder...

2509 x gelezen, 7

reacties (19)


  • life1234567

    wat erg!!! echt een trauma :(

  • Jeann1

    Wat vreselijk. Ik kan je alleen maar aanraden om bij je man en de verloskundigen aan te geven dat je het er moeilijk mee hebt. Mijn eerste 2 (tweeling) werden direct na de geboorte meegenomen naar een andere afdeling omdat ze te vroeg geboren waren. Dus daar lag ik, net bevallen, zonder kinderen op Mn kamer, zonder baby’s in Mn buik en voor de verloskundigen was dit de normaalste zaak vd wereld maar voor mij als moeder, die net bevallen was, niet. Pas na een paar uur mocht ik bij mijn eigen baby’s, voelde me echt een buitenstaander, Mn man had al die tijd bij de baby’s gezeten. De baby’s lagen toen ook in couveuse dus ze vasthouden en lekker knuffelen was er niet bij. Heeft best lang geduurd voordat ik me echt verbonden met hen voelde omdat ze zo abrupt bij me weg waren gehaald. Ik snap ook dat sommige vrouwen een postnatale depressie krijgen, ik heb bij geen een van Mn zwangerschappen/bevallingen gehad dat ik direct op een roze wolk zat zoals sommige vrouwen dat hebben. Lieverd, ook al was je onder narcose, jij hebt dit kind op de wereld gezet en je hebt het super gedaan. Je bent nu super emotioneel door vermoeidheid en hormonen. Probeer lekker te slapen en te genieten van je mooie kindje, en geef vooral aan mensen aan hoe je je voelt, dat lucht op.

    Sterkte

  • AshleyJessy

    Ach arme meid. :(

    Wat een ontzettend nare ervaring!

    En wat slecht van het ziekenhuis, ongelofelijk, schandalig. Hopelijk valt je herstel mee .

    Buiten al het ongeluk om, van ❤te gefeliciteerd!

    Liefs.

  • Peepah

    Gelukkig heb ik dit verhaal niet gelezen tijdens mijn eerste zwangerschap helaas werkt verdoving niet altijd zoals het hoort. Wat een verhaal, gelukkig was het voor een goed doel. Ik hoop dat je de juiste hulp krijgt met verwerken.

  • Leyla2019

    ❤️❤️

  • Pineapple

    Wat verschrikkelijk voor je.. ☹️

    Ik wil je veel sterkte wensen met je herstel en verwerking van de bevalling!

  • Si78

  • hienbabytie

    Wow wat heftig zeg! En dan ook nog eens zo alleen wakker worden, vreselijk...

  • Barbamama87

    Ik heb bij zowel de eerste als de tweede keizersnede van alles gevoeld. Kreeg continu te horen dat dat niet kon.

    Wat was dat afschuwelijk zeg!

    Bij de derde keizersnede andere verdoving gehad en heel veel afspraken etc gemaakt. Dat onze derde zoon werd geboren heb ik gehuild.. gehuild omdat het eindelijk geen pijn deed.

    Bij mij is het bekend dat verdovingen niet goed werken, wat afschuwelijk om dan niet gehoord te worden.

    Kreeg na de derde keizersnede ook morfine via een pomp (Pca pomp) voor de eerste 24 uur. Wat een verschil!

    Sterkte met het verwerken🍀

  • jenniferri

    Herken het had dit bij mijn eerste zoon ook zo. Onder narcose ruggenprik verkeerd gezet en veel te vroeg voor keizersnede was al 6 uur eerder gezet. Morfinepomp werkte eerste nacht niet en dokters deden er niks aan en had overgegeven op beddengoed had andere lakens gevraagd maar geen gekregen. Moest op vuil lakens slapen. Veel sterkte en probeer te genieten van je zoontje dit was bij mijn eerste zoontje de eerste maand niet gelukt door de pijn alle geluk heb ik een 2de vaginale bevalling mogen meemaken zodat ik weet wat het allemaal is.

  • Linda4meisjes

    Poeh alsof ik mn eigen verhaal lees van mijn 2e bevalling.. sterkte en gefeliciteerd met je zoon!

  • Birth

    Dankjewel, Sterkte jij ook! Dit is zo'n heftig iets..

  • Linda4meisjes

    Ik heb na deze bevalling inmiddels eem geplande keizersnee gehad en krijg er over 1,5 week weer 1. Weet nu gelukkig dat het ook heel anders kan!

  • TrotseMama<3

    Lieverd toch... ik heb gewoon mee gehuild tojdens het lezen. Je hebt me meegenomen maar t moment van de geboorte. Het lijkt alsof ik daar bij jou op je kamer was. Alleen als dat was had ik je heel graag een knuffel willen geven hoe dapper ik je vind en dat alles goed gaat komen.

    Sterkte met het verwerken want dit is toch niet niks ... ondanks dat probeer ook te genieten en je absoluut niet schuldig te gaan voelen dat je de eerste uurtjes niet bij je zoon bent geweest. Je hebt gedaan wat je kon lieve schat.

    Je bent een topper en ben onwijs trots op jou!!!

  • Birth

    Super lief berichtje! Dankjewel! Moet daar ook weer van huilen

  • TrotseMama<3

    Oh lieverd... dikke knuffel!

  • Suusoe

    😭 wat een verhaal jeetje !!! Ik ga je vervolg ook lezen . Gefeliciteerd met je zoontje !! Probeer ondanks alles ervan te genieten .

  • Birth

    Dankjewel. Ik probeer ook zeker te genieten. Dat lukt ook wel gelukkig...

  • Suusoe